ತಿರುಗಾಟ...

ಚಿನ್ನಪ್ಪ

2012-03-10T04:49:00.001-08:00

ಆಪತ್ರಕ್ಕೆ ಉತ್ತರ ಬರೆದವರಾರು?

ಹನ್ನೆರಡುವರೆಗೆಬರುತ್ತೇನೆ ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ದ ನಾನು, ಕುಮಟೂರಿನ ಚಿನ್ನಪ್ಪನ ಮನೆ ಸೇರುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಒಂದೂವರೆಯಾಗಿತ್ತು.ಬೆಂಗಳೂರು ಸೇರಿದವರಿಗೆ ಸಮಯ ಪ್ರಜ್ನೆ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ಬೈಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನನಗಂತೂ ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿಹೋಗಿದೆ. ಯಾಕೋಏನೋ, ಚಿನ್ನಪ್ಪನವರು ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ರಾಧಾಂಟಿ ಮಾತ್ರ ಕೇಳಿದರು: ನಿಮ್ಮ ವಾಚ್ ನಲ್ಲಿ ಹನ್ನೆರಡುವರೆಆಯ್ತಾ? ಅಂತ.

ಎರಡುವರ್ಷಗಳಿಂದ ಅವರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಲು ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾನೇನೋ ಬೇಗ ಹೋಗಬೇಕು ಅಂತಲೇ ಇದ್ದೆ. ಆದ್ರೆ ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿಮೈಲಾರಿ ಹೋಟೆಲ್ ಗೆ ಹೋಗಿ ದೋಸೆ ತಿಂದು, ಅಲ್ಲಿಂದ ರಂಗನತಿಟ್ಟಿಗೆ ಹೋಗಿ, ನಾಗರಹೊಳೆ ದಾಟಿಕೊಂಡುಕುಮಟೂರಿಗೆ ತಲುಪುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ಪ್ರತೀಸಲದಂತೆ ಲೇಟಾಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು.

ಊಟಮುಗಿಸಿ ಅದೂ ಇದೂ ಮಾತಾಡ್ತಾ ಕೂತೆವು. ತುಂಬಾ ದಿನದ ಮೇಲೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದರಿಂದ, ಚಿನ್ನಪ್ಪ ಮತ್ತು ರಾಧಾಂಟಿಇಬ್ಬರೂ ಖುಶಿಯಾದಂತೆ ಕಂಡಿತು. ಮಾತಾಡ್ತಾ ಕೂತವರಿಗೆ ನಾಲ್ಕು ಘಂಟೆಯಾಗಿದ್ದು ಗೊತ್ತೇ ಆಗಲಿಲ್ಲ.ನಾಗರಹೊಳೆಯ ಇನ್ನೊಂದು ಬದಿಯಲ್ಲಿರುವ ಸುಂಕದ ಕಟ್ಟೆ ತಲುಪಬೇಕಿತ್ತು. ಒಂದೆರೆಡು ಸಲ ಹೊರಡುವ ಸೂಚನೆಕೊಟ್ಟರೂ, ಚಿನ್ನಪ್ಪ ಮಾತಾಡ್ತನೇ ಇದ್ದರು. ನನ್ನ ಜೊತೆ ಬಂದಿದ್ದ ಅರವಿಂದ ಮತ್ತು ರಾಜೇಶ್, ಅದನ್ನುಕೇಳ್ತಾ ಕೂತಿದ್ರು. ಅಂತೂ ಇಂತೂ ಹೊರಡುವಾಗ ಐದು ಘಂಟೆಯ ಹತ್ತಿರವಾಗಿತ್ತು. ಎಷ್ಟೇ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟರೂ,ಆರು ಘಂಟೆಯ ಒಳಗೆ ಸುಂಕದ ಕಟ್ಟೆ ಗೇಟ್ ತಲುಪುವುದು ಕಷ್ಟ ಅಂತ ನಂಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಹೊರಡುವಾಗ ಮತ್ತೆನನ್ನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಹಾದು ಹೋಗಿದ್ದು ಅದೇ ವಿಷಯ: ಆ ಪತ್ರ!!

ನನ್ನಮತ್ತು ಚಿನ್ನಪ್ಪನವರ ಸಂಬಂಧಕ್ಕೆ ಏನು ಹೆಸರಿಡಬೇಕು ಅಂತ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಇದೆಲ್ಲಾ ಶುರುವಾದಾಗ,ನಾನು ಮೈಸೂರಿನ ರಾಮಕೃಷ್ಣ ವಿದ್ಯಾಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಒಂಬತ್ತನೇ ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದೆ. ರಾತ್ರಿ ಮಲಗುವಮುಂಚೆ ಸ್ವಾಮಿ ಜಗದಾತ್ಮಾನಂದರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಜಿಮ್ ಕಾರ್ಬೆಟ್ ಮತ್ತು ಕೆನೆತ್ ಆಂಡರ್ ಸನ್ ಬರೆದನರಭಕ್ಷಕ ಹುಲಿ ಮತ್ತು ಚಿರತೆಯ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾ, ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ತೇಲುತ್ತಿದ್ದೆ.ಹೀಗೇ ನನ್ನ ಸಹಪಾಟಿ ವಾದಿರಾಜ ಪೆಜತ್ತಾಯನ ಜೊತೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಾ, ಫಾರೆಸ್ಟ್ ಆಫೀಸರ್ ಆಗಬೇಕು ಅಂತ ಹೇಳಿದೆ.ಅವನೂ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ, ಆ ಜೀವನ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತೆ ಅಂದ.

ಅದೇನೋಸರಿ. ಫಾರೆಸ್ಟ್ ಆಫೀಸರ್ ಆಗುವುದು ಹೇಗೆ ಅಂತ ನನಗೆ ಚಿಂತೆ ಶುರುವಾಯ್ತು. ನನಗಿಂತ ಒಂದು ವರ್ಷ ಚಿಕ್ಕವನಾಗಿದ್ದಕುಟ್ಟಪ್ಪ, ನಾಗರಹೊಳೆಯ ಪಕ್ಕದ ಕುಟ್ಟದವನು ಅಂತ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಆಗಾಗ ಅವರ ತೊಟಕ್ಕೆ ಬರುವ ಆನೆ ಮತ್ತುಚಿರತೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡ್ತಿದ್ದ. ಸರಿ, ಅವನನ್ನೇ ಕೇಳಿದೆವು. `ನಾಗರಹೊಳೆಯಲ್ಲಿ ಚಿನ್ನಪ್ಪ ಅಂತ ರೇಂಜರ್ಇದ್ದಾರೆ, ಅವರ ಅಡ್ರೆಸ್ ಬೇಕಾದರೆ ನನ್ನ ಅಕ್ಕನನ್ನು ಕೇಳಿ ಕೊಡ್ತೀನಿ,’ ಅಂದ. ಒಂದು ವಾರದೊಳಗೆ ಅಡ್ರೆಸ್ಸಹ ಕೊಟ್ಟ.

ನಾನೂಮತ್ತು ವಾದಿರಾಜ್ ಸೇರಿ, ಒಂದು ಪೋಸ್ಟ್ ಕಾರ್ಡ್ ನಲ್ಲಿ, ನಮಗೆ ತೋಚಿದ ಇಂಗ್ಲಿಶ್ ನಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕುಸಾಲಿನ ಪತ್ರ ಗೀಜಿದೆವು. ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಮುಂದೆ ಫಾರೆಸ್ಟ್ ಆಫೀಸರ್ ಗಳಾಗಿ, ಕಾಡು ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲುಆಸಕ್ತರಾಗಿದ್ದೇವೆಂದೂ, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಬೇಕೆಂದೂ ಕೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದೆವು.

ಒಂದೇವಾರದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಹೆಸರಿಗೆ ಒಂದು ಕವರ್ ಬಂತು. ತೆಗೆದು ನೋಡಿದರೆ, ಚಿನ್ನಪ್ಪನಿಂದ ಬಂದ ಪತ್ರ ಅಂತಗೊತ್ತಾಯ್ತು. ನಾಲ್ಕು ಪುಟಗಳ ಸುದೀರ್ಘವಾದ ಉತ್ತರವಾಗಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ನೋಡಿದ ನನಗೆ ಮತ್ತು ವಾದಿರಾಜನಿಗೆ,ಇನ್ನೇನು ಫಾರೆಸ್ಟ್ ಆಫೀಸರ್ ಆದಷ್ಟು ಖುಶಿಯಾಗಿತ್ತು. ಮುಂದಿನ ರಜದಲ್ಲಿ ನಾಗರಹೊಳೆಗೆ ಬರುವುದಾಗಿಪತ್ರ ಬರೆದು ಹಾಕಿದೆ. ಆದರೆ, ಈ ಪತ್ರಕ್ಕೆ ಉತ್ತರ ಬರಲಿಲ್ಲ.

ರಜಕ್ಕೆಊರಿಗೆ ಹೋದ ತಕ್ಷಣವೇ, ಅ ಪತ್ರವನ್ನು ಅಣ್ಣ ಮತ್ತು ಅಮ್ಮನಿಗೆ ತೋರಿಸಿದೆ. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಮುಂದೆ ನಾನೇನುಮಾಡಬಹುದು ಅಂತ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅಣ್ಣನಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಾಧಾನವಾದಂತೆ ಕಂಡಿತು. `ಇದೂ ಒಳ್ಳೆಯದೇ. ಒಳ್ಳೇಕೆಲಸ ಮಾಡಬಹುದು,’ ಅಂದರು. ಸರಿ, ಇನ್ನು ನಾಗರಹೊಳೆಗೆ ಹೋಗುವುದೊಂದೇ ಬಾಕಿ ಅನ್ಕೊಂಡು, ಅಮ್ಮನನ್ನುಕೇಳಿದೆ. ಮೊದಲು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡ ಅಮ್ಮ, ಆಮೇಲೆ ಅಲ್ಲಿ ಯಾರಿದ್ದಾರೆ, ಎಲ್ಲಿರ್ತೀಯ? ಅಂತ ಕೇಳಿದಾಗ ನನ್ನಹತ್ತಿರ ಉತ್ತರ ಇರಲಿಲ್ಲ. `ಚಿನ್ನಪ್ಪ ಇರ್ತಾರಲ್ಲಾ?’ ಅಂತ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ, `ನೋಡು, ಅವರು ಆಫೀಸರ್.ನೀನು ಕೇಳಿದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರ ಬರೆದಿರಬಹುದು. ಆದರೆ, ನೀನು ಅವರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಇರೋಕ್ಕೆ ಆಗೋಲ್ಲ. ನೀನೇನುಅವರಿಗೆ ನೆಂಟರಲ್ಲವಲ್ಲ?’ ಅಂದರು. ನನಗೆ ಬೇಸರವಾದರೂ, ಏನೂ ಮಾಡುವ ಹಾಗೆ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಅದಾದನಂತರ, ಆ ಪತ್ರವನ್ನು ಜೋಪಾನವಾಗಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಆಗಾಗ ಒಬ್ಬನೇ ಕೂತು ಓದುತ್ತಿದ್ದೆ ಕೂಡ. ಹೀಗೇ ಮೂರ್ನಾಲ್ಕುವರ್ಷಗಳ ನಂತರ, ಆ ಪತ್ರವೂ ಕಳೆದು ಹೋಯ್ತು. ಪಿ.ಯು.ಸಿ. ಯಲ್ಲಿ ವಿಜ್ಞಾನ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ನನಗೆ ಮುಂದೇನುಮಾಡಬೇಕು ಅಂತ ಪೂರ್ತಿ ಗೊಂದಲವಾಗಿತ್ತು. ಕಡಿಮೆ ಮಾರ್ಕ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಇಂಜೀನಿಯರಿಂಗ್ ಸೀಟ್ ಸಿಗಲಿಲ್ಲಅಂತ ಎಲ್ಲರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಬೈಸಿಕೊಂಡ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ, ಫಾರೆಸ್ಟ್ ಆಫೀಸರ್ ಎಂಬ ಪದ, ತಲೆಯಿಂದ ಪೂರ್ತಿ ಹೊರಟುಹೋಗಿತ್ತು.ಇನ್ನೇನು ಬಿ.ಎಸ್ಸಿ. ಮುಗಿಸಿ, ತೋಟ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದೊಂದೇ ಉಳಿದಿರುವ ದಾರಿ ಅಂದ್ಕೊಂಡಿದ್ದವನಿಗೆ,ಊರಿನಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಶಿಕಾರಿ ಆಕರ್ಷಿಸಿತು. ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕೋವಿಯನ್ನು ಮುಟ್ಟಲು ಅಮ್ಮ ಬಿಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಶಿಕಾರಿ ವಿರೋಧಿಗಳೇ. ಒಂದ್ಸಲ ಕೇಪಿನ ಕೋವಿಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ, ಮೂರುಆಡಲಕ್ಕಿಗಳನ್ನು ಹೊಡೆದು ಮನೆಗೆ ತಂದಿದ್ದೆ. ಕಾಡು ಮಾಂಸವನ್ನು ಅಡುಗೆ ಮಾಡಲು ಅಮ್ಮ ಒಪ್ಪದೆ, ಅವುಗಳನ್ನುನಾಯಿ ಗೂಡಿಗೆ ಹಾಕಿತ್ತು. ಅಂತೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ, ಗೆಳೆಯರ ಜೊತೆ ಶಿಕಾರಿಗೆ ಹೋಗಿಬರುತ್ತಿದ್ದೆ.ಅದರಲ್ಲೂ, ಹಾವುಗಳನ್ನು ಹೊಡೆಯುವುದರಲ್ಲಿ ನನ್ನದು ಎತ್ತಿದ ಕೈ.

ಯಾಕೋಏನೋ, ನಾನು ಕಾಲೇಜು ಬಿಟ್ಟು, ಗೆಂಡೇಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ರೈಸ್ ಮಿಲ್ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಈ ಶಿಕಾರಿಹುಚ್ಚು ಬಿಟ್ಟೇಹೋಯ್ತು. ಅದಕ್ಕೆ ವಿಶೇಷ ಕಾರಣಗಳೇನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದ ಮೇಲಂತೂ, ಅದುಮರೆತೇ ಹೋಯ್ತು. ಮತ್ತೆ ಚಿನ್ನಪ್ಪನ ಹೆಸರು ನೆನಪಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದು 1992. ನಾಗರಹೊಳೆಗೆ ಜನಗಳು ಬೆಂಕಿಇಟ್ಟಾಗ, ಚಿನ್ನಪ್ಪನ ಹೆಸರು ಕೇಳಿಬರತೊಡಗಿತು. ಎಂದೂ ಪತ್ರಿಕೆಗಳನ್ನು ಓದದಿದ್ದವನು, ಆಗ ಮಾತ್ರ ಓದಲುಶುರುಮಾಡಿದೆ. ಯಾಕೋ ಏನೋ, ಚಿನ್ನಪ್ಪನ ಮೇಲೆ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ನಂಬಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲೇಇಲ್ಲ. ಚಿಕ್ಕ ಹುಡುಗನೊಬ್ಬನ ಪತ್ರಕ್ಕೆ ಅಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಶ್ರಮಪಟ್ಟು ಉತ್ತರ ಬರೆದವರು, ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ತಪ್ಪುಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಯಾವಾಗಾದರೊಂದು ಸಲ ಅವರನ್ನು ನೋಡ್ಬೇಕು ಅನ್ನಿಸ್ತಿತ್ತು.

ಮತ್ತೆಕಾಡುಪ್ರಾಣಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಗಂಭಿರವಾಗಿ ಯೋಚಿಸಿದ್ದು 1996 ರಲ್ಲಿ, ಇಂಡಿಯನ್ ಎಕ್ಸ್ ಪ್ರೆಸ್ ಸೇರಿದ ಮೇಲೆ.ಕಾಡಿನ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ವರದಿಗಳಿಗಾಗಿ ವಿಷಯ ಸಂಗ್ರಹ ಮಾಡಲು ಪರಿಸರವಾದಿಗಳನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ.ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರು ಒಂದೊಂದು ವಿಷಯ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೆಲವರು ಮಾಲಿನ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಭಾಷಣ ಬಿಗಿದರೆ, ಇನ್ನುಕೆಲವರು ಆದಿವಾಸಿಗಳ ಹಕ್ಕುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಇವುಗಳ ಮಧ್ಯ ಕಾಡುಪ್ರಾಣಿಗಳ ವಿಷಯ ಮಾತಾಡಿದ್ದುಪ್ರವೀಣ್ ಭಾರ್ಗವ್ ಮೊದಲು. ಆಮೇಲೆ ಗೊತ್ತಾಯ್ತು ಪ್ರವೀಣ್ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಸಂಬಂಧಿ ಗಿರೀಶ್ ಒಟ್ಟಿಗೇಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತಾರೆ ಅಂತ.

ಕೆಲವುಭೇಟಿಗಳ ನಂತರ ಒಂದ್ಸಲ ಪ್ರವೀಣ್ ನಾಗರಹೊಳೆಯಲ್ಲಿನ ಕೆಲವು ಆದಿವಾಸಿಗಳು ಪುನರ್ವಸತಿಗಾಗಿ ಒತ್ತಾಯಿಸಿಫಾರೆಸ್ಟ್ ಮಿನಿಸ್ಟರ್ ಗುರುಪಾದಪ್ಪ ನಾಗಮಾರಪಲ್ಲಿ ಮನೆಗೆ ಬರ್ತಾರೆ ಅಂದರು. ಅವರ ಜೊತೆ ಚಿನ್ನಪ್ಪಕೂಡ ಬರ್ತಾರೆ ಅಂದರು. `ಚಿನ್ನಪ್ಪ ಅಂದ್ರೆ ನಾಗರಹೊಳೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದರಲ್ಲಾ, ಅವರಾ?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ.ಹೌದು ಅಂದ ತಕ್ಷಣವೇ, `ನಾನು ಅವರನ್ನ ಮೀಟ್ ಮಾಡ್ಬಹುದಾ?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ. `ಮಿನಿಸ್ಟರ್ ಮನೆ ಹತ್ತಿರಬಂದರೆ ಸಿಗ್ತಾರೆ,’ ಅಂತ ಪ್ರವೀಣ್ ಹೇಳಿದ್ರು.

ಆಗಲೇನನಗೆ ಕಾಡತೊಡಗಿದು ಆ ಪತ್ರದ ನೆನಪು. ಚಿನ್ನಪ್ಪನನ್ನು ಫೋಟೋದಲ್ಲಿ ಕೂಡ ನೋಡಿಲ್ಲದ ನನಗೆ, ಅವರು ಹೇಗಿರುತ್ತಾರೆಅಂತ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾಗಮಾರಪಲ್ಲಿಯವರ ಮನೆಯ ಹತ್ತಿರ ಹೋದಾಗ, ಆರು ಅಡಿಗಿಂತ ಎತ್ತರವಿದ್ದು, ಏರಿದಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದವರನ್ನು ನೋಡುತ್ತಲೇ ಅಂದುಕೊಂಡೆ: `ಇವರೇ ಇರಬೇಕು ಚಿನ್ನಪ್ಪ.’

ಪ್ರವೀಣ್ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟ ತಕ್ಷಣವೇ, ಅವರಿಗೆ ಪತ್ರದ ವಿಷಯ ಹೇಳಬೇಕು ಅಂದ್ಕೊಂಡೆ. ಯಾಕೋ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಸರಿ,ಇನ್ಯಾವಗಾದ್ರೂ ಮಾತಾಡಿದ್ರೆ ಆಯ್ತು ಅಂತ ಸುಮ್ಮನಾದೆ. ಹಾಗೇನೇ, ನಾನು ಫೋನ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನಾಗರಹೊಳೆಗೆಬರ್ತೀನಿ ಅಂತಾನೂ ಹೇಳ್ದೆ.

ಸಾಯಂಕಾಲಮನೆಗೆ ಬಂದವನೇ, ರಾಜೇಶ್ ಗೆ ಚಿನ್ನಪ್ಪ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದ ವಿಷಯ ಹೇಳಿದೆ. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗುವುದುಹೇಗೆ ಅಂತ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಂಡು, ಎಲ್ಲಂದರಲ್ಲಿ ನುಗ್ಗಿ ಫಜೀತಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಳ್ತಿದ್ದ ನಮಗೆ ಬಹಳಖುಶಿಯಾಯ್ತು. ಎರಡೇ ವಾರದಲ್ಲಿ ನಾಗರಹೊಳೆಗೆ ಹೊರಟೆವು.

ನಾಗರಹೊಳೆಯಲ್ಲಿಉಳಿಯುವುದಕ್ಕಾಗಿ ನಾವು ರೂಮು ಬುಕ್ ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ, ಆಗಾಗಲೇ ಅರಣ್ಯಾಧಿಕಾರಿಗಳ ಜೊತೆ ಜಗಳಕ್ಕಿಳಿದಿದ್ದನನಗೆ ರೂಂ ಸಿಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಸರಿ, ಕುಟ್ಟಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಹೋಟೆಲ್ ಒಂದರಲ್ಲಿ ರೂಂ ಮಾಡಿ, ಚಿನ್ನಪ್ಪನಿಗೆಫೋನ್ ಮಾಡಿದೆ. ನಾಳೆ ಬೆಳಗ್ಗೆ 10 ಘಂಟೆಗೆ ಸಿಗುವ ಎಂದರು. ನಾನೆಲ್ಲಿ ಸಿಗುವುದು ಅಂತ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ,ಅವರು ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಕುಟ್ಟಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಆಗ ಇದ್ದದ್ದು ಒಂದೇ ಲಾಡ್ಜ್ ಆದ್ದರಿಂದ, ಅವರು ಇಲ್ಲಿಗೇ ಬರುತ್ತಾರೆಅಂತ ಅಂದ್ಕೊಂಡೆ. ಹತ್ತೂಕಾಲಾದರೂ ಬರದಿದ್ದಾಗ, ಅನುಮಾನ ಬಂದು ಮತ್ತೆ ಅವರ ಮನೆಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದೆ.ಒಂಬತ್ತು ಘಂಟೆಗೇ ನಾಗರಹೊಳೆ ಕಡೆ ಹೋಗಿದ್ದು ಗೊತ್ತಾಯ್ತು. ಎದ್ವೋ ಬಿದ್ವೋ ಅಂತ ಬೈಕ್ ಹತ್ತಿದವರೇ,ನಾಗರಹೊಳೆಗೆ ಓಡಿದೆವು.

ಅವರಮುಖದಲ್ಲಿ ಅಸಹನೆ ಕುದಿಯುತ್ತಿತ್ತು. `ನಿಮ್ಮ ಬೆಂಗಳೂರಿನವರಿಗೆಟೈಮ್ ಎಂದರೆ ಮರ್ಯಾದೆ ಇಲ್ಲವಾ. ಹತ್ತು ಘಂಟೆಗೆ ಅಂದರೆ ನಿಮಗೆ ಮಾತ್ರ ಹನ್ನೊಂದು ಘಂಟೆಯಾ?’ ಅಂದರು.

`ನೀವುಬರ್ತೀರಿ ಅಂತ ಹೋಟೆಲ್ ಹತ್ತಿರ ಕಾಯ್ತಿದ್ವಿ, ಸರ್,’ ಅಂತ ತೊದಲಿದೆ. `ನೀವೆಲ್ಲಿ ಉಳ್ಕೋಂಡಿದ್ದೀರಿಅಂತ ನನಗೇನು ಗೊತ್ತು?’ ಅಂದ್ರು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಅದೂ ಇದೂ ಮಾತಾಡಿ, ಬನ್ನಿ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸುತ್ತುಹಾಕುವ, ಅಂತ ಅವರ ಜೀಪಿನಲ್ಲಿ ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೊರಟರು. ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಹೋದಮೇಲೆ, ಜೀಪು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಇಳಿಯಲುಹೇಳಿದರು. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಹಿಕ್ಕೆಯನ್ನು ತೋರಿಸಿ, ಅದು ಹುಲಿಯ ಹಿಕ್ಕೆ ಎಂದು, ಕೈಯಲ್ಲಿಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೇಳಿದರು. ಎತ್ತಿದಾಗ, ಹಿಕ್ಕೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ರೋಮದ ಮೂಲಕ, ಹುಲಿ ಹಿಂದಿನ ದಿನ ಏನು ತಿಂದಿದೆಅಂತ ಕಂಡು ಹಿಡಿಯುವುದನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟರು. ತಕ್ಷಣವೇ, ಕಿಸೆಯಿಂದ ಎರಡು ಚಾಕಲೆಟ್ ತೆಗೆದು, ನನಗೊಂದು,ರಾಜೇಶ್ ಗೊಂದು ಕೊಟ್ಟರು.

ಚಾಕಲೇಟ್ತಿಂದವನೇ, ಅದರ ಸಿಪ್ಪೆಯನ್ನು ತೆಗೆದು ನನ್ನ ಜೇಬಿನೊಳಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡೆ. ಹಾಗೇ, ರಾಜೇಶನದೂ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು,ನನ್ನ ಜೇಬಿಗಿಳಿಸಿದೆ. `ಅದನ್ನೆಲ್ಲಾದ್ರು ಕೆಳಕ್ಕೆ ಹಾಕಿದ್ದರೆ, ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಕಾಡಿನಿಂದ ಓಡಿಸ್ತಿದ್ದೆ,’ಅಂದ್ರು ಚಿನ್ನಪ್ಪ. ನಾನೂ, ರಾಜೇಶನೂ, ಮುಖ ಮುಖ ನೋಡಿಕೊಂಡೆವು. ಸ್ವಲ್ಪ ಧೈರ್ಯ ತಗೊಂಡು ನಾನೇ ಕೇಳಿದೆ:`ಸರ್, ಕಾಡೊಳಗೆ ನೆಡ್ಕೊಂಡು ಹೋಗ್ಬಹುದಾ?’. ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಂದೆ ಹೋದವರೇ, ಜೀಪ್ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ನಮ್ಮನ್ನುಕರೆದುಕೊಂಡು ಪಕ್ಕದಲ್ಲೊಂದು ಹಡ್ಲುವಿಗೆ ನುಗ್ಗೇ ಬಿಟ್ಟರು. ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಆನೆ ಹಿಂಡೊಂದನ್ನು ತೋರಿಸಿ,ಆನೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರಿಸೋಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿದರು. ಯಾವುದೇ ಆನೆಯನ್ನು ಅದು, ಇದು ಅಂತ ಹೇಳಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅವನು,ಇವಳು ಅಂತಲೇ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಮತ್ತು ರಾಜೇಶ್ ಗೆ, ನಾವು ಸರಿಯಾದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿಬಂದಿದ್ದೇವೆ ಅಂತ ಅನ್ನಿಸತೊಡಗಿತು.

ವಾಪಾಸ್ನಾಗರಹೊಳೆಗೆ ಬಂದು, ಚಿನ್ನಪ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲ ನಮ್ಮ ಜೊತೆ ಕಳೆದರು. ಅನಂತರ ಅಲ್ಲಿನ ಆರ್.ಎಫ್.ಒ. ಪೂವಯ್ಯನಿಗೆಒಂದು ಕೋಣೆಯನ್ನು ನಮ್ಮಿಬ್ಬರಿಗೆ ಕೊಡುವಂತೆ ಹೇಳಿ, ಮರುದಿನ ಬಾಳೆಲೆಯ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಅವರ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಇರುವುದೆಂದೂ, ಅದಕ್ಕೆ ಬರಬೇಕೆಂದೂ ಹೇಳಿ ಹೊರಟರು.

ನನ್ನತಲೆಯಲ್ಲಿ ಆ ಪತ್ರದ ವಿಷಯ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೊರೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ, ನನಗೆ ಮಾತನಾಡಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ,ಈ ಎರಡು ಭೇಟಿಗಳಲ್ಲೇ ಚಿನ್ನಪ್ಪ ನಮ್ಮನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಂತೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಎರಡನೆಯದಾಗಿ, ಅವರು ಮಾತಾಡ್ತಾಇದ್ದ ರೀತಿ ಮತ್ತು ಅವರ ಇಂಗ್ಲಿಶ್ ನೋಡಿದ್ರೆ, ಈ ಪತ್ರ ಅವರು ಬರೆದಂತೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ.

ಮುಂದೆನಾಲ್ಕೈದು ಬಾರಿ ಭೇಟಿಯಾದರೂ, ನಾನು ಈ ಪತ್ರದ ವಿಷಯ ಎತ್ತಲಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ನಾನೂ ಮತ್ತು ರಾಜೇಶ್,ಅವರ ಮನೆಗೂ ಒಂದೆರೆಡು ಬಾರಿ ಹೋಗಿ ಬಂದಿದ್ದೆವು. ಹಾಗಾಗಿ, ರಾಧಾಂಟಿ ಸಹ ಪರಿಚಯವಾಗಿತ್ತು. ಇನ್ನೊಮ್ಮೆಹೋದಾಗ, ಚಿನ್ನಪ್ಪರವರ ಜೀವನದ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿ, ಕಾಡಿನಲ್ಲೊಂದು ಜೀವ ಪುಸ್ತಕ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದಗೋಪಾಲ ಮೇಷ್ಟ್ರು ಸಹ ಪರಿಚಯವಾಗಿದ್ದರು. ಒಂದು ದಿನ, ಚಿನ್ನಪ್ಪನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಊಟ ಮಾಡಿ ಮಾತಾಡುವಾಗಪತ್ರದ ವಿಷಯವನ್ನು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಎತ್ತಿದೆ. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡ ಚಿನ್ನಪ್ಪ, ತಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂಪತ್ರ ಬರೆದಿಲ್ಲ ಎಂದರು.

ಅದನ್ನುಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡ ರಾಧಾಂಟಿಯಂತೂ ಜೋರಾಗಿ ನಗಲು ಶುರು ಮಾಡಿದ್ರು. `ಇವರು ಪತ್ರ ಬರೆಯೋದಾ? ಅದೂ ಇಂಗ್ಲಿಶ್ನಲ್ಲಿ,’ ಅಂತ ನಕ್ಕರು. ಚಿನ್ನಪ್ಪ ಮಾತ್ರ `ಗೋಪಾಲ ಮೇಷ್ಟ್ರು ಬರೆದಿರಬಹುದು,’ ಅಂದರು.

ಮುಂದಿನಸಲ ಗೋಪಾಲ ಮೇಷ್ಟ್ರು ಸಿಕ್ಕಾಗ, ಪತ್ರದ ವಿಷಯ ಹೇಳಿ ಅವರೇನಾದ್ರೂ ಪತ್ರಕ್ಕೆ ಉತ್ತರ ಬರೆದಿದ್ದರಾ?ಅಂತ ವಿಚಾರಿಸಿದೆ. `ನೀನು ಹೇಳೋದು ನೋಡಿದ್ರೆ, ಹದಿನೈದು, ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಇರಬೇಕು. ಆಗನಾನು ಚಿನ್ನಪ್ಪನಿಗೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ಪರಿಚಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಮೇಲೆ ಅವರ ಕೆಲವು ಪತ್ರಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಬರೆದಿದ್ದೇನೆ,’ಅಂದರು.

ಇದೊಳ್ಳೆಕಥೆಯಾಯ್ತಲ್ಲಾ ಅಂದ್ಕೊಂಡೆ. ಅವರಿಗೆ ಅಷ್ಟು ಹಳೆಯ ಪರಿಚಯ ಎಂದರೆ ಉಲ್ಲಾಸ ಕಾರಂತರು. ಅವರೇನಾದ್ರುಬರೆದ್ರಾ? ಅಂದ್ಕೊಂಡೆ. ಅವರ ಇಂಗ್ಲಿಶ್ ಕೂಡ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ. ಕಾರಂತರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಿದ್ದರೂ,ಅವರ ಹತ್ತಿರ ಚಿನ್ನಪ್ಪನ ಹತ್ತಿರವಿದ್ದ ಸಲಿಗೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಸುಮಾರು ಒಂದು ವರ್ಷದವರೆಗೆ ಕಾದು, ಒಮ್ಮೆಕಾರಂತರ ಹತ್ತಿರ ವಿಷಯ ಎತ್ತಿದೆ. ಅವರು ಕಥೆಯನ್ನೆಲ್ಲ ಕೇಳಿ, `ಪವರಾಗಿಲ್ಲ, ನೀವು ಇಷ್ಟು ವರ್ಷ ಅದನ್ನಜ್ಞಾಪಕ ಇಟ್ಟಿದ್ದೀರಲ್ಲ,’ ಅಂದರು. ಅವರು ಹೇಳಿದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, ಅವರು ಚಿನ್ನಪ್ಪನವರ ಯಾವುದೇ ಖಾಸಗಿಪತ್ರಗಳ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಹೋಗಿಲ್ಲ ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಯ್ತು.

ಅಲ್ಲಿಂದಮುಂದೆ ಚಿನ್ನಪ್ಪನ ಹಳೇ ಪರಿಚಯದವರು ಯಾರೇ ಸಿಕ್ಕಿದರೂ, ನಾನು ಈ ಪತ್ರದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅದಕ್ಕೆಉತ್ತರ ಬರೆದವರು ಯಾರಿರಬಹುದು? ಅಂತ ತಿಳ್ಕೊಳ್ಳೋಕೆ. ಆದರೆ, ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಉತ್ತರ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ…..

ಮಾಕೋನಹಳ್ಳಿವಿನಯ್ ಮಾಧವ್

ಹಿರಿಯ

2012-03-03T05:07:00.000-08:00

ಛೆ!...ನಾ ಹಾಗೆ ಮಾಡ್ಬಾರ್ದಿತ್ತು

ಹೋದಶುಕ್ರವಾರ ಚಂದ್ರು ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಹೇಳಿದ: `ಸರ್, ಧನಂಜಯಪ್ಪ ತೀರಿಕೊಂಡ್ರಂತೆ’.

ತಕ್ಷಣವೇ`ನಾ ಹಾಗೆ ಮಾಡ್ಬಾರ್ದಿತ್ತು,’ ಅನ್ಕೊಂಡು ತುಟಿ ಕಚ್ಕೊಂಡೆ.

ನಾನುಕ್ರೈಂ ರಿಪೋರ್ಟಿಂಗ್ ಗೆ ಬಂದ ಮೊದಲ ದಿನವೇ ನನಗೆ ಪರಿಚಯವಾಗಿದ್ದರು. ತಲೆ ಮೇಲೆ ಪ್ರಪಂಚನೇ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡಂತೆ,ಎಲ್ಲೋ ಕಳೆದು ಹೋದವರಂತೆ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಮೊದಮೊದಲು ಅಷ್ಟೇನೂ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದಿನ,ನನ್ನ ಯಾವುದೋ ವಿಶೇಷ ವರದಿಯನ್ನು ಓದಿ ಬಂದವರೇ, `ನೋಡೋ, ಅಂಥಾದ್ದೇನಾದ್ರು ಇದ್ರೆ ನಮಗೂ ಒಂದೆರೆಡುಪ್ಯಾರಾ ಹೇಳು. ಆಮೇಲೆ ನಿಮಗೆ ಹ್ಯಾಗೆ ಬೇಕೋ, ಹಾಗೆ ಬರ್ಕೊಳ್ಳಿ,’ ಅಂದಿದ್ದರು.

ಟೆಲಿವಿಷನ್ಗಳ ಹಾವಳಿಯಿಲ್ಲದ, ಮೊಬೈಲ್ ಹಾಗೂ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಕಾಟವಿಲ್ಲದ ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಸಂಜೆ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಮತ್ತುನ್ಯೂಸ್ ಏಜೆನ್ಸಿಗಳನ್ನು ನಾವು ತುಂಬಾನೇ ಮುತುವರ್ಜಿಯಿಂದ ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವು. ನಾವೇನಾದ್ರು ಎರಡುಪ್ಯಾರಾ ಸಂಜೆವಾಣಿಗೆ ಕೊಟ್ಟರೆ, ಮರುದಿನ ಎಲ್ಲಾ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಅದನ್ನು ಫಾಲೋ ಅಪ್ ಮಾಡಿ, ನಮ್ಮ ವಿಶೇಷವರದಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಕಿಮ್ಮತ್ತಿರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. `ಇದೊಳ್ಳೆ ಕಥೆಯಾಯ್ತಲ್ಲಾ,’ ಅಂದ್ಕೊಂಡು ಸುಮ್ಮನಾದೆ.

ಯಾಕೋಇದೊಂಥರಾ ತಮಾಶೆ ಅಂತ ಕೂಡ ಅನ್ನಿಸತೊಡಗಿತು. ಕೆಲವು ಸಲ, ವಿಷಯ ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಎರಡೂವರೆವರೆಗೆಸುಮ್ಮನಿದ್ದು, `ಧನು, ಈ ಸುದ್ದಿ ಗೊತ್ತಾಗ್ಲಿಲ್ವಾ?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದಾಗ ಅವರಿಗೆ ಸಿಟ್ಟೇ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. `ನಿಂಗೆ ಬರೀ ಹುಡುಗಾಟ. ಒಂದಿನ ಹೊಡೆದ್ಬಿಡ್ತೀನಿನೋಡು,’ ಅಂತಿದ್ರು.

ಆದ್ರೆಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಅವರನ್ನು ಗೋಳು ಹುಯ್ಕೊಂಡಿದ್ದುಡ್ಯಾನಿ. ಡ್ಯಾನಿ ನನಗಿಂತ ಮುಂಚೆ ಇಂಡಿಯನ್ ಎಕ್ಸ್ ಪ್ರೆಸ್ನಲ್ಲಿ ಕ್ರೈಂ ರಿಪೋರ್ಟರ್. ಅವನಂತ ಕಿಡಿಗೇಡಿ, ನಮ್ಮ ಕ್ರೈಂ ರಿಪೋರ್ಟರ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ.ಬರೀ ಧನಂಜಯಪ್ಪ ಅಲ್ಲ, ಯಾರು ಸಿಕ್ಕಿದರೂ ಬಿಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ವಿಚಿತ್ರ ಖಯಾಲಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೆಂದರೆ,ಯಾವುದೋ ಆಗದೇ ಇರುವ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು, ಯಾವುದಾದರೊಂದು ಪೇಪರ್ ನಲ್ಲಿ ಬರುವ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿ, ರಿಪೋರ್ಟರ್ಗಳನ್ನು ಗೋಳು ಹುಯ್ಕೊಳ್ಳೋದು. ಇದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ, ಡ್ಯಾನಿ ಅಧ್ಬುತವಾದ ಕ್ರೈಂ ರಿಪೋರ್ಟರ್ಅನ್ನುವುದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಸಂದೇಹವಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನಿಗೆ ಕಥೆ ಹೇಳುವ ಕಲೆಯಂತೂ ಇನ್ನೂ ಅಧ್ಬುತವಾಗಿತ್ತು.ಇದೆಲ್ಲದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ, ಗುಂಡಿಗೆ ಬೀಳುವವರ ಸಂಖ್ಯೆಯೂ ಹೆಚ್ಚಿತ್ತು.

ಒಂದ್ಸಲಹೀಗೇ ಆಯ್ತು. ಸಾಲಾರ್ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಸಿದ್ದಿಕಿ ಅಲ್ದೂರಿಗೆ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಕಥೆಯನ್ನು ಡ್ಯಾನಿ ಹೇಳಿದ.ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಗೊತ್ತಿದ್ದ ಅಲ್ದೂರಿ, `ಅದು ಹಾಗೆ ಇಲ್ಲ ಕಣೋ,’ ಅಂತ ಏನೋ ಹೇಳೋಕೆ ಹೋದ. `ಏನೋಒಳ್ಳೆ ಸ್ಟೋರಿ ಅಂತ ನಿನ್ನೊಬ್ಬನಿಗೇ ಕೊಡ್ತಿದ್ದೀನಿ. ನಿನ್ನ ಉರ್ದು ಪೇಪರ್ ಓದಿ ಕಮೀಷನರ್ ಕ್ಲಾರಿಫಿಕೇಷನ್ಬೇರೆ ಕೊಡ್ತಾರೆ ಅಂತ ಹೆದರ್ತೀಯ. ಉರ್ದು ಓದೋಕೆ ನಿಮ್ಮ ಸಾಬರನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಯಾರಿಗೆ ಬರುತ್ತೆ?’ಅಂದ. ಸರಿ ಅನ್ಕೊಂಡು ಸಿದ್ದಿಕಿ ಬರೆದೇ ಬಿಟ್ಟ.
ಮಾರನೇ ದಿನ ಕಮೀಶನರ್ ಚಂದೂಲಾಲ್ ಪ್ರೆಸ್ ಕಾನ್ಫರೆನ್ಸ್ ಇತ್ತು. ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಕೊನೆಗೆ ಸಿದ್ದಿಕಿಬಂದು ಕೂರುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ, ಚಂದೂಲಾಲ್ ಇದ್ದವರು, ಸಾಲಾರ್ ಪೇಪರ್ ಎತ್ತಿ: `ಅರೆ ಸಿದ್ದಿಕಿ, ತೂ ಕ್ಯಾಲಿಖಾರೇ ಇದರ್? ಐಸಾ ನಹಿ ಹುವಾರೇ,’ ಅಂತ ಉರ್ದುವಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದಾಗ ಎಲ್ಲಾರೂ ಸುಸ್ತು.

ವಿಷಯವೇನೆಂದರೆ,ಚಂದೂಲಾಲ್ ಅವರ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಉರ್ದುವಿನಲ್ಲೇ ಆರಂಭಿಸಿದವರು. ಆನಂತರ, ಉರ್ದು ಕವಿತೆಗಳಗೀಳು ಹಚ್ಚಿಸಿಕೊಂಡು, ಪ್ರತಿದಿನ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಸಾಲಾರ್ ಪೇಪರ್ ಮೊದಲು ಓದುತ್ತಿದ್ದರು.

ಇಂಥಅನೇಕ ಕುಚೇಷ್ಟೆಗಳಿಗೆ ಧನಂಜಯಪ್ಪನೂ ಬಲಿಯಾಗಿದ್ದರು. ಸಂಜೆವಾಣಿಯ ಎಡಿಷನ್ ಗೆ ಕೊನೇ ಸುದ್ದಿ ಕೊಡಬೇಕಾಗಿದ್ದುಎರಡೂವರೆಯ ಒಳಗೆ. ಅದೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಬಂದ ಡ್ಯಾನಿ ಏನಾದರೊಂದು ಸುದ್ದಿ ಹೇಳಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ. ಸಂಜೆವಾಣಿಬಿಟ್ಟು, ಇನ್ನೆಲ್ಲೂ ಅದು ಸುದ್ದಿಯಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಒಂದ್ಸಲ,ಇದೇ ಥರ ಡ್ಯಾನಿ ದೊಡ್ಡ ಸುದ್ದಿಯನ್ನೇ ಮಾಡಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದ. ಎಡಿಷನ್ ಹೋಗುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಇಸ್ರೇಲಿನಎರಡು ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ಗುಂಪುಗಳು ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಬಂದು, ಹೆಣ್ಣೂರಿನಲ್ಲಿ ಬಾಡಿಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿದ್ದಾರೆಂದೂ,ಅವರೆಲ್ಲರೂ ತುಂಬಾ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆಂದೂ ಸಂಜೆವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಯ್ತು. ಆಗಿನ ಇಂಟೆಲಿಜೆನ್ಸ್ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿದ್ದ ಡಿ.ಸಿ.ಪಿ. ತುಂಬಾನೇ ಪಾಪದವರಾಗಿದ್ದರು. ಸಂಜೆವಾಣಿಯ ವರದಿ ಆಧರಿಸಿ ಅವರೂ ಒಂದುರಿಪೋರ್ಟ್ ತಯಾರಿಸಿ, ಕಮೀಷನರ್ ಕಡೆಗೆ ಕಳುಹಿಸಿ ಕೈ ತೊಳೆದುಕೊಂಡರು.

ಸಂಜೆವಾಣಿವರದಿ ನೋಡಿದ್ದ ಆಗಿನ ಕಮೀಷನರ್ ಪಿ. ಕೋದಂಡರಾಮಯ್ಯ, ಹೆಣ್ಣೂರಿನ ಆ ಮನೆಗೆ ಒಬ್ಬ ಪೋಲಿಸ್ ಇನ್ಸ್ ಪೆಕ್ಟರ್ಕಳುಹಿಸಿ, ಅ ಮನೆಯ ವಿವರಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಆ ಮನೆ ಒಬ್ಬರು ಡಾಕ್ಟರ್ ದು, ಮತ್ತು ಅದುಅವರಿಗೆ ಪಿತ್ರಾರ್ಜಿತವಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದು. ಡಾಕ್ಟರ್ ಮನೆಯವರನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ, ಅಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಮರುದಿನಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಪ್ರೆಸ್ ಕಾನ್ಫರೆನ್ಸ್ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ, ಬೇರೆ ಫೈಲ್ ಗಳನ್ನು ನೋಡುವಾಗ ಕೋದಂಡರಾಮಯ್ಯನವರಿಗೆ,ಇಂಟೆಲಿಜೆನ್ಸ್ ವರದಿ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿತ್ತು. ಡಿ.ಸಿ.ಪಿ ಯನ್ನು ಕರೆದವರೇ, ಎದುರುಗಡೆ ವರದಿಗಾರರು ಇರುವುದನ್ನೂಮರೆತು, `ಕತ್ತೆ ಕಾಯಲು ಹೋಗು’ ಅಂತ ಬೈದರು. ಏನಾಗಿರಬಹುದು ಅಂತ ಊಹಿಸಿದ ಡಿ.ಸಿ.ಪಿ, ಧನಂಜಯಪ್ಪನನ್ನೊಮ್ಮೆಮತ್ತು ಡ್ಯಾನಿಯನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೋಡಿ, ಬೆವರೊರಸಿಕೊಂಡು ಹೊರ ಹೋದರು.

ಆದರೆ,ಡ್ಯಾನಿಯ ಈ ಚಾಳಿ ಅವನಿಗೇ ತಿರುಗುಬಾಣವಾಗಿದ್ದು ನನ್ನಿಂದ. ಮುಂಬೈಸ್ಪೋಟದ ನಂತರ, ದಾವೂದ್ ಇಂಬ್ರಾಹಿಂಗಾಗಿಬೆಂಗಳೂರಲ್ಲಿ ಪೋಲಿಸರು ಹುಡುಕಾಟ ನೆಡೆಸಿದ್ದರು. ಆಗ ಡ್ಯಾನಿ, ನನ್ನೆದುರಲ್ಲೇ ಧನಂಜಯಪ್ಪನಿಗೆ, ಕಮೀಷನರ್ಆಫೀಸಿನೆದುರು ಇದ್ದ ಪ್ರೆಸ್ಟೀಜ್ ಕಾಂಪ್ಲೆಕ್ಸ್ ನಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಇಪ್ಪತೈದು ಪ್ರತಿಷ್ಟಿತಕಾಂಪ್ಲೆಕ್ಸ್ ಗಳ ಹೆಸರು ಹೇಳಿ, ಅವೆಲ್ಲಾ ದಾವೂದ್ಇಬ್ರಾಹಿಂಗೆ ಸೇರಿವೆಯೆಂದೂ, ಸಿ.ಬಿ.ಐ.ನವರು ಅವುಗಳನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡಿವೆಯೆಂದೂ ಹೇಳಿದ. ಧನಂಜಯಪ್ಪಆ ಕಡೆಗೆ ಹೋದ ತಕ್ಷಣ, ನನ್ನ ಕಡೆ ನೋಡಿ ಕಣ್ಣು ಹೊಡೆದ. ಸರಿ, ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೋದ ತಕ್ಷಣವೇ ನಮ್ಮ ಬ್ಯೂರೋಛೀಫ್ ಮಟ್ಟೂ ದಾವೂದ್ ಇಬ್ರಾಹಿಂ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದರು. ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿದ್ದನೆಲ್ಲಾ ಹೇಳಿ, ಡ್ಯಾನಿ ಸಂಜೆವಾಣಿಗೆಪ್ಲ್ಯಾಂಟ್ ಮಾಡಿದ ವಿಷಯವನ್ನೂ ಹೇಳಿದೆ. ತಕ್ಷಣ ಮಟ್ಟೂ: `ಒಂದು ಸಂಜೆವಾಣಿ ತಂದು ನನ್ನ ಟೇಬಲ್ ಮೇಲೆಇಟ್ಟಿರು. ಡ್ಯಾನಿಗೆ ಏನೂ ಹೇಳಬೇಡ,’ ಅಂದರು. ಸಂಜೆವಾಣಿ ಬಂದ ತಕ್ಷಣ, ಒಂದು ಪೇಪರ್ ಕೊಂಡು, ಮಟ್ಟೂಟೇಬಲ್ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟೆ.

ಮನೆಗೆಹೋಗಿ, ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಿದ್ರೆ ಮಾಡಿ, ಆಫೀಸಿಗೆ ಡ್ಯಾನಿ ಬರುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸಂಜೆ ಆರು ಘಂಟೆಯಾಗಿತ್ತು.ಅವನನ್ನು ನೋಡಿದ ತಕ್ಷಣವೇ ಮಟ್ಟೂ: `ಡ್ಯಾನಿ, ಸಂಜೆವಾಣಿ ಹ್ಯಾಸ್ ಕ್ಯಾರೀಡ್ ಅಬೌಟ್ ದಾವೂದ್ ಪ್ರಾಪರ್ಟೀಸ್.ವಿ ವಿಲ್ ಟೇಕ್ ಇಟ್ ಫಾರ್ ದಿ ಫ್ರಂಟ್ ಪೇಜ್. ವಿನಯ್ ಇಸ ವೆರಿ ಜೂನಿಯರ್ ಅಂಡ್ ಯು ರೈಟ್ ದಿ ಕಾಪಿ,’ಅಂದರು. ಡ್ಯಾನಿ ಏನೋ ಹೇಳಲು ಹೊರಟಾಗ ಅವನನ್ನು ತಡೆದು, `ಐ ವಾಂಟ್ ದಿ ಕಾಪಿ ಬೈ 7.30,’ ಅಂತ ಹೊರಗೆಹೋಗೇ ಬಿಟ್ಟರು.

ಈಗತಲೆ ಕೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಸರದಿ ಡ್ಯಾನಿಯದಾಗಿತ್ತು. ಮೀಟಿಂಗ್ ಮುಗಿಸಿದ ಮಟ್ಟೂ ಎಂಟು ಘಂಟೆಯವರೆಗೂ ವಾಪಾಸ್ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಡ್ಯಾನಿಯ ಹೆಂಡತಿ ಕವಿತಾ ಬೇರೆ ಕೆಳಗೆ ಬಂದು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ವಾಪಾಸ್ ಬಂದವರೇ ಮಟ್ಟೂ:`ಸೀ ಡ್ಯಾನಿ, ಹ್ಯಾವ್ ಸಮ್ ಮರ್ಸಿ ಆನ್ ಸಂಜೆವಾಣಿ ರಿಪೋರ್ಟರ್ಸ್. ಡೋಂಟ್ ಡು ಇಟ್ ಅಗೈನ್,’ ಅಂತಹೇಳಿದಾಗ, ನಾವೆಲ್ಲಾ ಗೊಳ್ಳನೆ ನಕ್ಕೆವು.

ಮಾರನೇದಿನ ವಿಷಯ ಗೊತ್ತಾದಾಗ, ಧನಂಜಯಪ್ಪ ನಕ್ಕುಬಿಟ್ಟರು. `ಅವ್ನಿಗೆ ಹಾಗೇ ಮಾಡ್ಬೇಕು. ಸ್ವಲ್ಪನೂ ಸೀರಿಯಸ್ನೆಸ್ ಇಲ್ಲಾ ನೋಡು,’ ಅಂದ್ರು. ಇದಾದ ಮೇಲೂ, ಅವರ ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ವರದಿಗಳ ಪ್ರಸ್ತಾಪವಾದಾಗಲೆಲ್ಲಾಬಂದು ಹೇಳ್ತಿದ್ರು: `ಬೆಳಗ್ಗೆನೇ ಟೆನ್ಷನ್ ಕೊಡ್ತೀಯ ನೋಡು. ಮೊದಲೇ ನನಗೆ ಬಿ.ಪಿ, ಶುಗರ್ ಇದೆ. ನನ್ನಸಾಯಿಸ್ತೀಯ, ಅಷ್ಟೆ.’

ತಿನ್ನೋವಿಷಯ ಬಂದಾಗ, ಧನಂಜಯಪ್ಪ ಮಗುವಿನ ಥರ ಆಡ್ತಿದ್ರು. ಪ್ರೆಸ್ ಕಾನ್ಫರೆನ್ಸ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಕೇಕ್ ಇದ್ದರಂತೂ,ಮೊದಲು ತೆಗೆದು ಬಾಯಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ತಿದ್ರು. `ರೀ ಧನು, ಶುಗರ್ ಬೇರೆ ಇದೆ, ಕೇಕ್ ತಿಂತೀರಲ್ರೀ,’ ಅಂತರೇಗಿದ್ರೆ, `ನಿಂಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಕಣೋ ಈ ಶುಗರ್ ಸಹವಾಸ. ಆಗಾಗ ಏನಾದ್ರೂ ತಿನ್ನದೇ ಹೋದರೆ, ಶುಗರ್ ಕಮ್ಮಿಯಾಗಿಹೋಗುತ್ತೆ,’ಅಂತಿದ್ರು.

`ಅದಕ್ಕೆಕೇಕ್ ತಿನ್ನೋಕೆ ಡಾಕ್ಟರ್ ಹೇಳಿದ್ದಾರ? ಬೇರೆ ಏನಾದ್ರೂ ತಿನ್ನಬಹುದಲ್ಲಾ,’ ಅಂದ್ರೆ, ಮಗು ಥರ ನಕ್ಕುಬಿಡೋರು.`ಹೋಗ್ಲಿ ಬಿಡಪ್ಪಾ. ಎಲ್ಲೂ ಸ್ವೀಟ್ ತಿನ್ನೋಕಾಗಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಾದ್ರೂ ಒಂಚೂರು ತಿಂತೀನಿ,’ ಅಂದಾಗ, ನಮಗೇಬೇಜಾರಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಸಂಜೆಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಆಗ ಸ್ಪರ್ದೆ ಇದ್ದದ್ದೇ ಸಂಜೆವಾಣಿ ಮತ್ತು ಈ ಸಂಜೆಯ ನೆಡುವೆ. ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನ್ ಬರುವಮೊದಲು, ಸಂಜೆವಾಣಿಯವರು ವೈರ್ ಲೆಸ್ ಉಪಯೋಗಿಸಿ, ಸುದ್ದಿಗಳನ್ನು ಆಫೀಸಿಗೆ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಈ ವೈರ್ ಲೆಸ್, ಪೋಲಿಸ್ ವೈರ್ಲೆಸ್ ಸಿಗ್ನಲ್ ಗಳನ್ನೂ ಸಹ ಗ್ರಹಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಇದರಿಂದ ನೇರವಾಗಿ ಏಟು ತಿಂದವರೆಂದರೆ, ಈ ಸಂಜೆಯರಾಮಸ್ವಾಮಿ ಕಣ್ವ. ಎಷ್ಟೇ ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟರೂ, ಒಂದೆರೆಡುಸುದ್ದಿಗಳು ಕೈತಪ್ಪಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಇಬ್ಬರ ನೆಡುವೆ ಒಂದು ಕಂದಕವೇ ಏರ್ಪಟ್ಟು, ಒಂದೆರೆಡುವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ, ಸವತಿಯರಂತೆ ಮೌನಯುದ್ದದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದರು. ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನ್ ಬಂದಮೇಲೆ, ಸಂಜೆವಾಣಿಯವರು,ವೈರ್ ಲೆಸ್ ತೆಗೆದುಹಾಕಿ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನ್ ಕೊಟ್ಟರು. ಅಲ್ಲಿಂದಾಚೆ ಧನಂಜಯಪ್ಪ ಮತ್ತು ರಾಮಸ್ವಾಮಿಯಸಂಭಂಧ ಸುಧಾರಿಸುತ್ತಾ ಬಂತು.

ನಾನುಕ್ರೈಂ ರಿಪೋರ್ಟಿಂಗ್ ಬಿಟ್ಟು, ಹೈಕೋರ್ಟ್, ರಾಜಕೀಯ ಎಲ್ಲಾ ಸುತ್ತಿ, ಮತ್ತೆ ಕ್ರೈಂ ರಿಪೋರ್ಟಿಂಗ್ಬಂದಾಗ ಬಹಳಷ್ಟು ಬದಲಾವಣೆಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಪೋಲಿಸ್ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಹುಚ್ಚಿನಿಂದ,ಎಲ್ಲಾ ಕೇಸ್ ಗಳನ್ನೂ ಸೆನ್ಸೇಷನ್ ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ಟಿವಿಗಳನ್ನು ಯಾವಾಗಲೂ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡುಕೂರುವ ಎಡಿಟರ್ ಗಳೂ ಸಹ, ಸೆನ್ಸೇಷನ್ ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ನನಗೆಕ್ರೈಂ ರಿಪೋರ್ಟಿಂಗ್ ಮೇಲೆ ಮೊದಲಿನ ಹಿಡಿತ ಬರಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯವೇ ಹಿಡಿಯಿತು. ಆಗಲೇ ನಾನು ಗಮನಿಸಿದ್ದು:ಇಲ್ಲಿ ಬದಲಾಗದೇ ಇದ್ದದ್ದು , ಸಂಜೆವಾಣಿ ಮತ್ತು ಈ ಸಂಜೆ ಮಾತ್ರ. ಅದರ ಕೀರ್ತಿ, ಧನಂಜಯಪ್ಪ ಮತ್ತುರಾಮಸ್ವಾಮಿಗೇ ಹೋಗಬೇಕು. ಅಂಥಾ ಮಹತ್ತರ ಬದಲಾವಣೆ ಕಾಲದಲ್ಲೂ, ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ಒತ್ತಿ ನಿಂತು, ತಮ್ಮತನವನ್ನುಇನ್ನೂ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು.

ಈಮಧ್ಯ ಧನಂಜಯಪ್ಪನ ಮಗಳ ಮದುವೆಗೆ ಆಗಿನ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಯಡ್ಯೂರಪ್ಪನವರು ಬಂದಿದ್ದರು. ಗಡಿಬಿಡಿಯಲ್ಲಿನನಗೆ ಆಹ್ವಾನ ಪತ್ರಿಕೆ ಕೊಡಲು ಮರೆತರು ಅಂತ ಕಾಣುತ್ತೆ. `ಏನ್ರಿ? ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಬರುವ ಮದುವೆಗಳಿಗೆನಾವು ಬರಬಾರ್ದಾ? ಅದ್ಹ್ಯಾಗೆ ನನಗೆ ಕರೀಲಿಲ್ಲಾ?’ ಅಂತ ವಿಪರೀತವಾಗಿ ಕಾಲೆಳೆದೆ. ಅವರು ಸ್ವಲ್ಪ ನೊಂದುಕೊಂಡಾಗನಾನೇ ಹೇಳ್ದೆ: `ಬಿಡಿ ಧನು. ತಮಾಶೆ ಮಾಡ್ದೆ. ನನಗೂ ಮದುವೆ ಸಮಾರಂಭಗಳೆಂದ್ರೆ ದೂರ.’

ಅದನ್ನೇನೂಂತತಲೆಯಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ರೋ ಏನೋ, ಅವರ ಮಗನ ಮದುವೆ ಆಹ್ವಾನ ಪತ್ರಿಕೆ ಒಂದು ತಿಂಗಳ ಮುಂಚೆನೇ, ಖುದ್ದಾಗಿತಂದು ಕೊಟ್ರು. ಕಾರಲ್ಲಿಟ್ಟು ಮರೆತೆ. ಮತ್ತೆ ನೆನಪಾಗಿದ್ದು, ಅವರ ಮಗನ ಮದುವೆ ಮುಗಿದು ಒಂದು ವಾರವಾದಮೇಲೆ.ಧನಂಜಯಪ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿ ಬರುವುದು ಕಂಡಾಗ. ಎಲ್ಲೋ ಸ್ವಲ್ಪ ಅರ್ಜೆಂಟಾಗಿ ಹೋಗ್ಬೇಕಿತ್ತು. ಮಗನ ಮದುವೆಗೆಯಾಕೆ ಬರಲಿಲ್ಲ? ಅಂತ ಕೇಳಿದರೆ, ಉತ್ತರವಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗೇ ಬದಿಯಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು, ಮಾತಾಡದೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ.

ಮುಂದಿನವಾರವೇ ಚಂದ್ರು ನನಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಹೇಳಿದ್ದು, ಧನಂಜಯಪ್ಪ ತೀರಿಕೊಂಡ್ರು ಅಂತ. ನಾನವತ್ತು ಮಾತಾಡ್ಸಬೇಕಿತ್ತು.ಏನೋ ಸ್ವಲ್ಪ ರೇಗ್ತಿದ್ರು ಅಷ್ಟೆ. ಈಗ, ರೇಗೋಕ್ಕೆ ಅವರಿಲ್ಲ….

ಮಾಕೋನಹಳ್ಳಿವಿನಯ್ ಮಾಧವ

ಅಸಹಾಯಕ-2

2012-02-25T04:48:00.001-08:00

ನಿನ್ನ ನೋಡಲು ಬರ್ತೀನಿ ಅಂದಿದ್ದರು...........

ಸಂಬಳದ ದುಡ್ಡು ಸಿಕ್ಕಿದ ತಕ್ಷಣ, ಖುಶಿಯಾಗಿ ಒಂದು ಸಿಗರೇಟ್ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು, ಅಕೌಂಟ್ಸ್ ಕಡೆಯಿಂದ, ರಿಪೋರ್ಟಿಂಗ್ ವಿಭಾಗದ ಕಡೆ ನೆಡ್ಕೊಂಡು ಹೋಗುವಾಗಲೇ ಅವರು ಮೊದಲುನನ್ನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದು.

ಬಿಳಿ ಅಂಗಿ, ಪಂಚೆ, ಹೆಗಲ ಮೇಲೊಂದು ಟವಲ್, ಕೈಯಲ್ಲೋಂದು ಛತ್ರಿ, ಇನ್ನೊಂದುಕೈಯಲ್ಲಿ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕವರ್ ನೊಳಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ಪೇಪರ್ ಗಳು. ಬಿಳೀ ಕೂದಲು, ಇಳಿಬಿದ್ದ ಮುಖ, ದಪ್ಪ ಕನ್ನಡಕದೊಳಗಿಂದ ಹೋಗಿಬರುವವರನ್ನು ದಯನೀಯವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಾ, ಕಾರಿಡಾರಿನ ಸೋಫಾ ಮೇಲೆ ಕೂತಿದ್ದರು.

`ಈಗೇನಪ್ಪಾ ಮಾಡ್ದೆ ನಾನು?’ ಅಂತ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಅಂದುಕೊಂಡು,ಅವರನ್ನು ದಾಟಿಕೊಂಡು, ನಾನು ಕೂರುತ್ತಿದ್ದ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ಹೆಲ್ಮೆಟ್ ಇಟ್ಟೆ. ಹಾಗೆ ಅಂದುಕೊಳ್ಳಲುಕಾರಣವಿರದಿರಲಿಲ್ಲ.

ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ, ಈ ಥರ ಪೇಪರ್ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಬರುವವರ ಪೈಕಿ,ಕ್ರೈಂ ರಿಪೋರ್ಟರ್ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬರುವವರೇ ಜಾಸ್ತಿ. ಅದು ಹಾಳಾಗಿ ಹೋಗಲಿ ಅಂದರೆ, ವಯಸ್ಸಾದವರು ಸ್ವಲ್ಪಕಷ್ಟಾನೇ. ನಾವು ಬರೆದ ಯಾವುದಾದರೂ ವರದಿ ಅವರಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದಾದರೆ, ನಮ್ಮ ಕಥೆ ಮುಗಿಯಿತು.

ಒಂದು ವಾರದ ಹಿಂದೆ ಹೀಗೇ ಆಗಿತ್ತು. ನಾಗರಹೊಳೆಯ ಹತ್ತಿರದಬ್ರಹ್ಮಗಿರಿಯಲ್ಲಿರುವ ಇರುಪ್ಪು ಜಲಪಾತದ ಬಳಿ ಕಿರು ವಿದ್ಯುತ್ ಯೋಜನೆ ತಯಾರಿಸುವ ಯೋಜನೆಗೆ ಪೂರಕವಾಗಿಪರಿಸರಕ್ಕೆ ಏನೂ ಹಾನಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಒಂದು ಕನ್ಸೆಲ್ಟನ್ಸಿ ವರದಿ ಕೊಟ್ಟಿತ್ತು. ಆ ವರದಿಯಲ್ಲಿದ್ದವಾದಗಳು ಪೂರ್ತಿ ವಿರೋಧಾಭಾಸಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದವು. ಒಂದು ಪುಟದಲ್ಲಿದ್ದ ವಾದದ ವಿರುದ್ದವಾಗಿ ಇನ್ನೊಂದುಪುಟದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ವಾದಗಳಿದ್ದವು.

ಸರಿ, ವರದಿಯನ್ನೇನೋ ಮಾಡಿದೆ. ಮರುದಿನವೇ ವಯಸ್ಸಾದವರೊಬ್ಬರು,ಕೋಲೂರಿಕೊಂಡು ಆಫೀಸಿಗೆ ಬಂದೇ ಬಿಟ್ಟರು. ಏನಾಗಿದೆ ಎಂದು ನಾನು ಕೇಳುವುದರೊಳಗೆ, ನನ್ನ ಮೇಲೆ ರೇಗಾಡತೊಡಗಿದರು.ಆ ವರದಿ ತಯಾರಿಸಿದವರಲ್ಲಿ, ನಿವೃತ್ತ ಅರಣ್ಯಾಧಿಕಾರಿ ಯಲ್ಲಪ್ಪ ರೆಡ್ಡಿ ಕೂಡಾ ಇದ್ದರು. ಅವರ್ಯಾರೂಬರದೆ, ಈ ವೃದ್ದರನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದ್ದರು. ತುಂಬಾ ಹೊತ್ತು ಸಮಾಧಾನದಿಂದಲೇ ಇದ್ದ ನಾನು, `ನೋಡಿ ಸರ್,ನನ್ನ ಅಜ್ಜನ ವಯಸ್ಸಾಗಿದೆ ನಿಮಗೆ. ಸಾಯುವ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಾದರೂ ಕಾಡು ನಾಶಮಾಡಬೇಡಿ ಅಂತ ವರದಿ ಕೊಡುವುದರಬದಲು, ದುಡ್ಡು ತಗೊಂಡು ಈ ಥರ ವರದಿ ಕೊಡ್ತೀರಲ್ಲಾ, ನಾವು ನಿಮ್ಮ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಬರುವವರೆಗೆ ಕಾಡು ಉಳಿಯುತ್ತಾ?’ಅಂತ ಕೇಳೇಬಿಟ್ಟೆ. ತಬ್ಬಿಬ್ಬಾದ ಅಜ್ಜ ಜಾಗ ಖಾಲಿ ಮಾಡಿದ್ದರು.

ಪುಸುಪುಸನೆ ಸಿಗರೇಟ್ ಸುಟ್ಟು, ವಾಪಾಸ್ ಸೋಫಾದ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ,`ಯಾರಿಗಾದರೂ ಕಾಯ್ತಿದ್ದೀರಾ?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ.

ನಿಧಾನವಾಗಿ ತಲೆ ಎತ್ತಿದ ಅವರು, `ಯಾರಾದರೂ ರಿಪೋರ್ಟರ್ ನೋಡಬಹುದಾ?’ಅಂತ ಕೇಳಿದರು.

`ಹೇಳಿ ಸರ್, ಏನಾಗಬೇಕಿತ್ತು?’ ಅನ್ನುತ್ತಾ, ಅವರ ಪಕ್ಕ ಕೂತೆ.

ಅವರದೇ ಸಮಯ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಕವರಿನಿಂದ ಒಂದೊಂದೇ ಪೇಪರ್ ತೆಗೆದುಜೋಡಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಎಪ್ಪತ್ತೈದು ದಾಟಿರಬಹುದು. ಮುಖವೆಲ್ಲಾ ಸುಕ್ಕುಗಟ್ಟಿ, ಯಾವುದೋ ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ,ಜಮೀನಿನ ವ್ಯಾಜ್ಯ ತಂದಿರಬಹುದು ಅಂದ್ಕೊಂಡೆ. ಎಲ್ಲಾ ಪೇಪರ್ ಜೋಡಿಸಿದ ಮೇಲೆ, ನಿಧಾನವಾಗಿ ಒಂದು ಫೋಟೋತೆಗೆದು ತೋರಿಸಿದರು. ಸುಮಾರು ಇಪ್ಪತ್ತರ ಯುವಕನ ಫೋಟೋ: `ನನ್ನ ಮಗ ರವಿ. ಹೋಗ್ಬಿಟ್ಟ,’ ಅಂದಾಗ,ಅವರ ಕಣ್ಣಂಚಿನಲ್ಲಿ ನೀರಾಡುತ್ತಿತ್ತು.

ಯಾಕೋ ಇದೊಂದು ಟ್ರಾಜೆಡಿ ಕಥೆ ಕೇಳುವ ಗ್ರಹಚಾರದ ದಿನ ಅಂದ್ಕೊಂಡೆ.ಕೈಯಲ್ಲಿ ವರದಿ ಬರೆಯೋಕೆ ಸುಮಾರು ಇತ್ತು. ಬೇಗ ಈ ಅಜ್ಜನನ್ನು ಸಾಗಹಾಕುವುದು ಹೇಗೆ? ಅಂತ ಮನಸ್ಸಲ್ಲೇಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದೆ. ಈ ಅಜ್ಜ ಬೇರೆ ಮಗ ಸತ್ತು ಹೋದ ಕಥೆ ಶುರು ಮಾಡ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇನ್ನು ಇವರಜಮೀನಿನ ಕಥೆ ಹೇಳಿ, ಅದಕ್ಕೆ ನಾನು `ಸಿವಿಲ್ ವ್ಯಾಜ್ಯ’ಗಳನ್ನು ನಾವು ಪ್ರಕಟಿಸುವುದಿಲ್ಲ

ಅಂತ ಇವರನ್ನು ಮನವೊಲಿಸುವುದು ಹೇಗೆ ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟುಹೊತ್ತಾಗಬಹುದು, ಅಂತ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ.

`ನೋಡಿ, ನನ್ನ ಮಗನ ಕೇಸ್ ಏನಾಯ್ತು ಅಂತ ಯಾರೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಹೇಳ್ತಾಇಲ್ಲ. ಅವನ್ನ ಸಾಯಿಸಿದವರು ಮಾತ್ರ ಆರಾಮವಾಗಿ, ಏನೂ ಆಗದೆ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇನ್ನೂ ಎಷ್ಟು ಜನಹುಡುಗರನ್ನ ಸಾಯಿಸಲು ಬಿಡ್ತಾರೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ,’ ಅಂದರು.

`ಓ, ಯಾವುದೋ ಹಳೇ ಕೊಲೆ ಕೇಸು,’ ಅನ್ಕೊಂಡು ಕೇಳ್ದೆ: `ಎಲ್ಲಿದ್ದಾರೆಸರ್ ಎಲ್ಲಾ?’

`ಇಲ್ಲೇ, ಯುನಿವರ್ಸಿಟಿಯಲ್ಲೇ ಓಡಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರಪ್ಪ. ಒಂದಿಬ್ಬರುರಿಟೈರ್ ಆಗಿರಬೇಕು. ನಾನು ಆಕಡೆ ಹೋದಾಗ, ಉಳಿದಿರುವವರು ತಲೆತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತಾರೆ,’ ಅಂದ್ರು.

ಏನಾದ್ರು ಮೆಂಟಲ್ ಕೇಸಾ? ಅನ್ಕೊಂಡು, `ನಿಮ್ಮ ಮಗ ಹ್ಯಾಗೆಸತ್ತಿದ್ದು ಸರ್? ಯಾವಾಗ?’ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ.

`ತುಂಬಾ ವರ್ಷ ಆಯ್ತು ಕಣಪ್ಪಾ. 1984 ರಲ್ಲಿ, ನೇಣು ಹಾಕ್ಕೋಂಡುಬಿಟ್ಟ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಯಾವತ್ತೂ ಫೇಲ್ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ ನೋಡು, ಅವನಿಗೆ ತಡ್ಕೊಳ್ಳೋಕೆ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪದಿನ ಕಾಯ್ದಿದ್ರೆ, ನಿಜ ಏನೂ ಅಂತ ಅವನಿಗೂ ಗೊತ್ತಾಗ್ತಿತ್ತು. ಸಿ.ಓ.ಡಿ. ತೆನಿಖೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಗೊತ್ತಾಯ್ತು,ಆದ್ರೆ ಅವ್ನೇ ಇರ್ಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ಕೇಸ್ ಏನಾಯ್ತು ಅಂತ ತಿಳ್ಕೊಳ್ಳೋಕೆ ಓಡಾಡ್ತಿದ್ದೀನಿ,’ ಅಂದರು. ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿಯಾವುದೇ ಏರಿಳಿತಗಳಿರಲಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಯಾರ ಮೇಲೂ ಸಿಟ್ಟಿದ್ದಂತೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ.

ತಕ್ಷಣ ಕಿವಿ ನೆಟ್ಟಗಾಯ್ತು. `ಸರ್, ಸಿ.ಓ.ಡಿ. ರಿಪೋರ್ಟ್ಇದೆಯಾ?’ ಅಂತ ಕೇಳ್ದೆ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಆ ಕಡೆ ಬಂದ ನಮ್ಮ ಫೋಟೋಗ್ರಾಫರ್ ಸಾಗ್ಗೆರೆ ರಾಧಾಕೃಷ್ಣನಿಗೆಹೇಳಿ, ಅಜ್ಜನ ಒಂದು ಫೋಟೋ ಕೂಡ ತೆಗೆಸಿದೆ.

ಅವರು ಪೇಪರ್ ಗಳ ಮಧ್ಯದಿಂದ ಹುಡುಕಿ, ಒಂದಿಪ್ಪತೈದು ಪುಟಗಳಕಟ್ಟನ್ನು ನನ್ನ ಕೈಗಿಟ್ಟರು. ಸರ್, ಇದು ಸ್ವಲ್ಪ ಹಳೇ ಕೇಸಾದ್ದರಿಂದ, ನಾನು ಓದಿ, ಸಿ.ಓ.ಡಿ.ಯವರಜೊತೆ ಮಾತಾಡಿ, ನಿಮಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡ್ತೀನಿ. ನಿಮ್ಮ ಫೋನ್ ನಂಬರ್ ಕೊಡಿ,’ ಎಂದೆ.

`ಪುರುಸೊತ್ತಾದ್ರೆ ನೋಡಪ್ಪಾ. ನಂಗೂ ವಯಸ್ಸಾಯ್ತು. ಸಿ.ಓ.ಡಿ.ಗೆಸುತ್ತಿ, ಸುತ್ತಿ ಸಾಕಾಗಿದೆ. ನಾನೇ ಯಾವಾಗಾದ್ರು ಬರ್ತೀನಿ,’ ಅಂತ ಹೇಳಿ ಲಿಫ್ಟಿನ ಕಡೆ ನಿಧಾನವಾಗಿನೆಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರು.

ರಾತ್ರಿ ಬೇಗ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿದವನೇ, ಆ ಅಜ್ಜ ಕೊಟ್ಟ ರಿಪೋರ್ಟ್ಓದಲು ಶುರು ಮಾಡಿಕೊಂಡೆ. ಅವರ ಹೆಸರು ರಾಮೇಗೌಡ ಅಂತ. ಅವರು ವಿಧಾನಸೌಧದ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಬಹುಮಹಡಿಕಟ್ಟಡದಲ್ಲಿ ಎರಡನೇ ದರ್ಜೆ ಗುಮಾಸ್ತರಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ನಿವೃತ್ತರಾಗಿದ್ದರು. ಅವರಿಗೊಬ್ಬನೇ ಮಗ, ರವಿಅಂತ ಹೆಸರು. ಆತ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಇಂಜೀನಿಯರಿಂಗ್ ಓದುತ್ತಿದ್ದ.

ಪ್ರತೀ ವರ್ಷ ಡಿಸ್ಟಿಂಕ್ಷನ್ ನಲ್ಲಿ ಪಾಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ ರವಿ,ಅಂತಿಮ ವರ್ಷದ ಫಲಿತಾಂಶ ಬಂದಾಗ, ಎಲ್ಲಾ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲೂ ಫೇಲ್ ಆಗಿದ್ದ. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಆಘಾತವೆಂದರೆ, ಎಲ್ಲಾದರಲ್ಲೂಸೊನ್ನೆ ಅಂಕಗಳನ್ನು ಗಳಿಸಿದ್ದು. ಕಾಲೇಜಿನ ಅಧ್ಯಾಪಕರಾಗಲೀ, ಅವನ ಸ್ನೇಹಿತರಾಗಲೀ, ಇದನ್ನು ನಂಬಲೇಇಲ್ಲ. ಎಲ್ಲೋ, ಏನೋ ಎಡವಟ್ಟಾಗಿದೆ, ಅಂತಲೇ ಎಲ್ಲಾರೂ ಹೇಳಿ, ಅವನಿಗೆ ಮರು ಮೌಲ್ಯಮಾಪನಕ್ಕೆ ಅರ್ಜಿಹಾಕಲು ಹೇಳಿದರು.

ಆದರೆ, ಸಾಯಂಕಾಲ ಮನೆಗೆ ಹೊದ ರವಿ ನೇಣು ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ವಿಜಯನಗರದಲ್ಲಿಮೊದಲು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯ ಕೇಸ್ ದಾಖಲಾಯ್ತು. ಆನಂತರ, ಕಾಲೇಜಿನವರು ಮತ್ತು ರಾಮೇಗೌಡರು, ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ದೂರುನೀಡಿದ ಮೇಲೆ, ಪ್ರಕರಣವನ್ನು ಸಿ.ಓ.ಡಿ.ಗೆ ವರ್ಗಾಯಿಸಲಾಯ್ತು.

ಸಿ.ಓ.ಡಿ. ತೆನಿಖೆಯಲ್ಲಿ ತಿಳಿದು ಬಂದಿದ್ದೇನೆಂದರೆ: ರವಿಯಉತ್ತರ ಪತ್ರಿಕೆಗಳನ್ನು, ಆಂದ್ರ ಮೂಲದ ಉದ್ಯಮಿಯೊಬ್ಬರ ಮಗನ ಉತ್ತರ ಪತ್ರಿಕೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಬದಲಾಯಿಸಲಾಗಿತ್ತು.ಪ್ರತೀ ಪೇಪರ್ ನಲ್ಲಿ, ಆ ಆಂದ್ರದ ಹುಡುಗ, ಖಾಲಿ ಉತ್ತರ ಪತ್ರಿಕೆಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ.ರವಿ ಮತ್ತು ಅವನ ಉತ್ತರ ಪತ್ರಿಕೆಗಳ ಮೊದಲ ಪುಟಗಳನ್ನು ಬದಲಿಸಿ, ಇನ್ನುಳಿದ ಪುಟಗಳನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು.ಎಷ್ಟೋ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಇಂಜೀನಿಯರಿಂಗ್ ನಲ್ಲಿ ಲಾಟರಿ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಹುಡುಗ, ಈ ಸಲ ಯುನಿವರ್ಸಿಟಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತಹೆಚ್ಚಿನ ಅಂಕಗಳನ್ನುಗಳಿಸಿ, ಪದವಿ ಗಳಿಸಿದ್ದ.

ಇಬ್ಬರ ಕೈ ಬರಹಗಳನ್ನು ಫೋರೆನ್ಸಿಕ್ ಲ್ಯಾಬರೆಟರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಲಿಸಿನೋಡಿದಾಗ, ಇದು ಸಾಬೀತಾಯ್ತು. ಉತ್ತರ ಪತ್ರಿಕೆ ಬದಲಾಯಿಸುವಕೆಲಸದಲ್ಲಿ, ಪರೀಕ್ಷೆ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ, ಇವರ ಕೋಣೆಗೆ ಬಂದ ಎಲ್ಲಾ ಇನ್ ವಿಜಿಲೇಟರ್ ಗಳೂ, ವಿಶ್ವವಿಧ್ಯಾಲಯದಒಬ್ಬರು ರಿಜಿಸ್ಟ್ರಾರ್ ಸೇರಿದಂತೆ, 10 ಜನರಿಗೂ ಮಿಕ್ಕಿ ಶಾಮೀಲಾಗಿದ್ದರು. ಇವರಿಗೆಲ್ಲರಿಗೂ, ದೊಡ್ಡಮೊತ್ತದ ಹಣವನ್ನು, ಆ ಉದ್ಯಮಿಯು ಸಂದಾಯ ಮಾಡಿದ್ದನು. ಸಿ.ಓ.ಡಿ. ಯವರು, ಎಲ್ಲರ ಮೇಲೆ ಕೇಸ್ ಹಾಕಿದ್ದರು.

ಕೇಸ್ ಏನಾಯ್ತು ಅನ್ನೋದರ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೂ ಮಾಹಿತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ.ಹದಿನೈದು ವರ್ಷಕ್ಕಿಂತ ಹಳೇ ಕೇಸು ಬೇರೆ. ಸರಿ, ಮಾರನೇ ದಿನವೇ ಸಿ.ಓ.ಡಿ.ಗೆ ಹೋಗಿ, ಆಗ ಐ.ಜಿ.ಪಿ.ಯಾಗಿದ್ದ ವಿಜಯ ಸಾಸನೂರ ಅವರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದೆ. ನಾನು ತಂದ ರಿಪೋರ್ಟ್ ನೊಡಿದವರೇ, `ಇದು ತುಂಬಾ ಹಳೇಕೇಸು. ಡಿಸ್ಕಶನ್ ಗೂ ಬಂದಿಲ್ಲ. ಒಂದೆರೆಡು ದಿನ ಕೊಡು, ವಿಚಾರಿಸಿ ಹೇಳ್ತೀನಿ,’ ಅಂದರು. ಎರಡು ದಿನಬಟ್ಟು ಹೋದೆ. ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿದ ತಕ್ಷಣ: `ವಿಚಾರಿಸಿದೆ ವಿನಯ್. ಅದು ಹೈಕೋರ್ಟ್ ನಲ್ಲಿ ಇದೆ. ಕೆಳಗಿನಕೋರ್ಟ್ ನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾರೂ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಿ ಹೋದರು. ಹದಿನೈದು ದಿನದಲ್ಲಿ ತೀರ್ಪು ಬರಬಹುದು ಅಂತ ಹೇಳಿದರು,’ಅಂದರು.

`ಅಂದ್ರೆ, ಕೇಸ್ ಬಿದ್ದು ಹೋಯ್ತಾ?’ ಅಂತ ಕೇಳ್ದೆ.

`ಅನ್ ಫಾರ್ಚುನೇಟ್ ವಿನಯ್. ಕೇಸ್ ನೆಡಿತ್ತಿದ್ದಾಗಲೇ, ಅದನ್ನುತೆನಿಖೆ ಮಾಡ್ತಿದ್ದವರು ರಿಟೈರ್ ಆದರು. ಅಲ್ಲಿವರೆಗೆ ಕೇಸ್ ಸರಿಯಾಗಿ ನೆಡೆದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತೆ. ಆಮೇಲೆಯಾಕೋ ದಿಕ್ಕು ತಪ್ಪಿದ ಹಾಗಿದೆ. ಎಲ್ಲಾ ಸಾಕ್ಷಿಗಳೂ ಕೇಸಿನ ವಿರದ್ದವಾಗಿಯೇ ಮಾತಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಅವನಕಾಲೇಜಿನ ಗೆಳೆಯರೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಕೋರ್ಟ್ ಗೆ ಬಂದಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ, ಕೇಸ್ ಸರಿಯಾಗಿ ನೆಡೆದಿಲ್ಲಾ ಅಂತನೇಹೇಳ್ಬಹುದು,’ ಅಂತ ತುಂಬಾನೇ ಬೇಜಾರು ಮಾಡಿಕೊಂಡರು.

`ಅಲ್ಲಾ ಸರ್, ಈಗ ಹೈಕೋರ್ಟ್ ನಲ್ಲಿ ಇದೆ ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ರಲ್ಲಾ,ಅಲ್ಲೇನೂ ಮಾಡೋಕಾಗಲ್ವಾ ಸರ್?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ.

`ಅದನ್ನ ನೋಡ್ಕೊಳ್ತಿರೋ ಸರ್ಕಾರಿ ವಕೀಲರನ್ನು ಕರೆಸಿದ್ದೆ.ಅವನು ಕೇಸ್ ಫೈಲ್ ಓದಿದ ಹಾಗೆ ಕಾಣೋಲ್ಲ. ಬರೀ ಕೆಳಗಿನ ಕೋರ್ಟ್ ಜಡ್ಜ್ ಮೆಂಟ್ ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತಿದೆ.ನಾನೇನೇ ಹೇಳಿದರೂ, ಕೇಸ್ ವೀಕ್ ಅಂತ ಮಾತ್ರ ಹೇಳ್ತಾನೆ. ಅಡ್ವೋಕೇಟ್ ಜನರಲ್ ಗೆ ಮಾತಾಡೋಣ ಅಂತ ನೋಡ್ದೆ.ಹೈಕೋರ್ಟ್ ನಲ್ಲಿ, ತೀರ್ಪು ಕಾಯ್ದಿರಿಸಲಾಗಿದೆಯಂತೆ. ಅವರೂ ಏನೂ ಮಾಡೋಕ್ಕಾಗೊಲ್ಲ. ಆ ಆಂದ್ರದ ಹುಡುಗನಅಪ್ಪ ತುಂಬಾ ದುಡ್ಡು ಚೆಲ್ಲಿರಬೇಕು,’ ಅಂದರು.

ವಾಪಾಸ್ ಬಂದವನಿಗೆ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ರಾಧಾಕೃಷ್ಣನಕೈಯಿಂದ ಅಜ್ಜನ ಫೋಟೋ ಇಸ್ಕೊಂಡು, `ರವಿ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಪ್ರಕರಣ: ತೀರ್ಪು ಕಾಯ್ದಿರಿಸಿದ ಹೈಕೋರ್ಟ್’ಅಂತ ಒಂದು ವರದಿ ಬರೆದೆ. ಅದು ಅಚ್ಚಾದ ಮೂರನೇ ದಿನಕ್ಕೆ, ರಾಮೇಗೌಡರು ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಹಾಜರಾಗಿದ್ದರು.ಆ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕವರ್ ನಲ್ಲಿ, ವರದಿ ಅಚ್ಚಾಗಿದ್ದ ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನೂ ತಂದಿದ್ದರು. `ಇಷ್ಟೇನಪ್ಪಾ ನಾನೂತಿಳ್ಕೊಳ್ಳೋಕೆ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದ್ದು. ಇದನ್ನ ಹೇಳೋಕ್ಕೆ ಆರು ತಿಂಗಳಿಂದ ಎಷ್ಟೊಂದು ಸತಾಯಿಸಿಬಿಟ್ಟರುಗೊತ್ತಾ? ನಿನಗೆ ತುಂಬಾ ತೊಂದರೆ ಆಯ್ತೇನೋ?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ರು.

ನನಗೇನು ಹೇಳಬೇಕು ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಆದ್ರೂಅವರ ಮುಖದಲ್ಲಾಗಲೀ, ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಾಗಲೀ, ಯಾವುದೇ ಕೋಪ-ತಾಪಗಳಿಲ್ಲ. ಏನೋ ಒಂಥರಾ ನಿರ್ಲಿಪ್ತತೆ. `ಯಾವತ್ತುಬರಬಹುದು ತೀರ್ಪು? ಏನಾಗಬಹುದು ಅಂತಾರೆ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು?’ ಅಂತ ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿದ್ರು.

`ಹದಿನೈದು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬರಬಹುದು ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ರು ಸರ್. ಏನಾಗುತ್ತೆನೋಡಬೇಕು. ನಿಮ್ಮ ಫೋನ್ ನಂಬರ್ ಕೊಡಿ. ತೀರ್ಪು ಬಂದಾಗ ನಾನೇ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಹೇಳ್ತೀನಿ,’ ಅಂದೆ.

`ಪರವಾಗಿಲ್ಲ... ನಾನೇ ಬರ್ತೀನಿ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೂತು ಏನು ಮಾಡೋದು?’ಅಂದರು.

`ಮನೆಯವರೆಲ್ಲಾ ಹೇಗಿದ್ದಾರೆ ಸರ್?’ ಅಂತ ಸುಮ್ಮನೆ ಕೇಳ್ದೆ.

`ಇಲ್ಲಪ್ಪಾ... ರವಿ ಹೋದ ವರ್ಷಾನೇ ನಾನು ರಿಟೈರ್ ಆದೆ. ಅವನಕೊರಗಲ್ಲೇ ನನ್ನಾಕೆ ಅದೇ ವರ್ಷ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟಳು. ಮಗಳು ಮತ್ತೆ ಅಳಿಯ ಅವರ ಜೊತೆಲೇ ಇರೋಕ್ಕೆ ಹೇಳಿದ್ರು.ಯಾಕೋ ಅಳಿಯನ ಜೊತೆಲಿ ಇರೋಕ್ಕೆ ಸಂಕೋಚವಾಯ್ತು. ಅದಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಮನೆ ಬಾಡಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು, ಅವರ ಮನೆ ಔಟ್ಹೌಸ್ ನಲ್ಲಿ ಇದ್ದೀನಿ. ಬಾಡಿಗೆ, ಪೆನ್ಷನ್ ಎಲ್ಲಾಮಗಳ ಕೈಗೆ ಕೊಡ್ತೀನಿ. ಖರ್ಚಿಗೆ ಅವಳೇ ಕೊಡ್ತಾಳೆ,’ ಅಂದರು.

ತಲೆ ತಿರುಗಿದಂತಾಯ್ತು. `ನಿಮ್ಮ ಮಗನ ಕೇಸ್ ಬಿದ್ದು ಹೋಗುತ್ತೆ,’ಅಂತ ಹೇಳ್ಬೇಕು ಅಂದ್ಕೊಂಡೆ, ಆದರೆ ಅದು ಗಂಟಲಿಂದ ಹೊರಗೇ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಅವರ ಜೊತೆ ಲಿಫ್ಟ್ ನಲ್ಲಿ ಇಳಿದು,ಅವರನ್ನು ಆಫೀಸಿನ ಬಾಗಿಲವರೆಗೆ ಬಿಟ್ಟು ಬಂದೆ.

ಹದಿನೈದು ದಿನ ಕಳೆದಿರಬಹುದು. ವಿಜಯ ಸಾಸನೂರ ಅವರು ಫೋನ್ ಮಾಡಿ:`ವಿನಯ್, ನಾವು ಅಂದುಕೊಂಡಂತೆಯೇ ಆಯ್ತು. ಹೈಕೋರ್ಟ್ ನಲ್ಲೂ ಆ ರಾಮೇಗೌಡರ ಕೇಸ್ ಬಿದ್ದುಹೋಯ್ತು. ಎಲ್ಲಿದ್ದಾರೆಅವರು? ಒಂದ್ಸಲ ಕರ್ಕೊಂಡು ಬರ್ತೀಯಾ?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ರು.

`ಸರ್, ಸರ್ಕಾರವೇನಾದ್ರು ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ ಗೆ ಅಪೀಲ್ ಹೋಗೋಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆಯಾ?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ.

`ಕಷ್ಟ ವಿನಯ್. ಇಲ್ಲಿನ ಸಿಸ್ಟಮ್ ಗೊತ್ತಲ್ಲ. ಹೋದ್ರೂ ಅದನ್ನಡೆಲ್ಲಿಯಲ್ಲಿ ಫಾಲೋ ಮಾಡೋರ್ಯಾರು?,’ ಅಂದರು.

`ಸರಿ ಸರ್,’ ಅಂತ ಫೋನ್ ಇಟ್ಟೆ.

ಆ ತಿಂಗಳ ಸಂಬಳ ತಗೊಂಡು ಪರ್ಸಿನೊಳಗೆ ದುಡ್ಡಿಡುತ್ತಾ ಹೊರಗೆಬರುತ್ತಲೇ, ಸೋಫಾದ ಮೇಲೆ ಕೂತಿದ್ದ ರಾಮೇಗೌಡರು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದರು. ತುಂಬಾನೇ ಇರಿಸುಮುರುಸಾಯಿತು.ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಅವರ ಪಕ್ಕ ಕೂತು ಹೇಳಿದೆ: `ಸರ್, ನಿಮ್ಮ ಮಗನ ಕೇಸ್ ಹೈಕೋರ್ಟಲ್ಲೂ ಬಿದ್ದುಹೋಯ್ತು,’ಅಂತ.

ಒಂದೆರೆಡು ನಿಮಿಷ ಏನೂ ಮಾತಾಡಲಿಲ್ಲ. ನಿಧಾನವಾಗಿ ತಲೆ ಎತ್ತಿದಾಗ,ಅವರ ಕಣ್ಣಂಚಿನಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿದ್ದು ಕಂಡಿತು. ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು: `ನನ್ನ ಮಗನ್ನ ಸಾಯಿಸಿದವರಿಗೆಏನೂ ಶಿಕ್ಷೆ ಆಗಲಿಲ್ಲ, ಅಲ್ವಾ?’

ಸುಮ್ಮನೆ ತಲೆ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿದೆ. ಅವರೇ ಮುಂದುವರೆಸಿದರು: `ನಿನ್ನಕೈಲಿ ಏನಾಗುತ್ತೋ ಮಾಡಿದ್ದೀಯ. ಇನ್ನೇನಾದ್ರು ಇದ್ರೆ, ಆ ದೇವರೇ ನೋಡ್ಕೋಬೇಕು,’ ಅಂದು, ಮೇಲೆ ನೋಡುತ್ತಾತಮ್ಮ ಕೈ ಆಕಾಶದ ಕಡೆ ಮಾಡಿದರು. ಒಂದೆರೆಡು ನಿಮಿಷಬಿಟ್ಟು ಅವರು ಮೇಲೆದ್ದಾಗ, ನಾನೂ ಅವರ ಜೊತೆಯಲ್ಲೇ ಹೊರಗೆ ಹೊರಟೆ. ಲಿಫ್ಟ್ ನಲ್ಲಿ ಕೆಳಗೆ ಬಂದು,ಅವರ ಜೊತೆ ಗೇಟ್ ವರಗೆ ನೆಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋದೆ. ಏನು ಮಾತಾಡ್ಬೇಕು ಅಂತ ತೋಚದೆ, ಮೌನವಾಗಿ ಅವರ ಜೊತೆನೆಡೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಗೇಟ್ ದಾಟಿ, ಬಸ್ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್ ಹತ್ತಿರ ಬಂದಾಗ ಕೇಳಿದೆ: `ಸರ್, ಆಟೋರಿಕ್ಷಾಕ್ಕೆದುಡ್ಡು ಕೊಡಲಾ?’

ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತು ಒಂದು ಸೆಕೆಂಡ್ ನನ್ನ ಮುಖವನ್ನೇ ನೋಡಿದರು.ಬಲದ ಕೈಯಿಂದ ಛತ್ರಿಯನ್ನು ಎಡಗೈಗೆ ಬದಲಿಸಿ, ಬಲಗೈಯನ್ನು ನನ್ನ ಮುಖದ ಹತ್ತಿರದವರೆಗೆ ತಂದರು. ಹಾಗೇಕೈ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಅದನ್ನು ನನ್ನ ಹೆಗಲಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು ಹೇಳಿದರು: `ಇಲ್ಲ ಮಗಾ, ಕಾಸಿದೆ ನನ್ನ ಹತ್ರ. ಬಸ್ಸಲ್ಲೇಹೋಗ್ತೀನಿ. ಮನೆಗೆ ಬೇಗ ಹೋಗಿ ಏನ್ಮಾಡ್ಲಿ? ಮುಂದಿನ ತಿಂಗಳು ಪೆನ್ಷನ್ ದುಡ್ಡು ಬರ್ತದ್ದಲ್ಲಾ, ಆಗನಿನ್ನ ನೋಡೋಕೆ ಬರ್ತೀನಿ,’ ಅಂದವರೇ, ತಮ್ಮ ಹೆಗಲಲ್ಲಿದ್ದ ಟವಲ್ ನಿಂದ ಕಣ್ಣು ಒರೆಸಿಕೊಂಡರು.

ಅವರು ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ ಬಸ್ ಹತ್ತಿ ಹೋದ ತಕ್ಷಣವೇ ನಾನು ತಿರುಗಿಆಫೀಸ್ ಗೇಟ್ ನೊಳಗೆ ಹೋದೆ. ಯಾಕೋ ಆಫೀಸಿನೊಳಗೆ ಹೋಗಲು ಮನಸ್ಸಾಗದೆ, ಬೈಕ್ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್ ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ,ನನ್ನ ಬೈಕ್ ಮೇಲೆ ಕೂತುಕೊಂಡು, ಸಿಗರೇಟ್ ಹಚ್ಚಿದೆ. `ದುಡ್ಡು ಬೇಕಾ?’ ಅಂತ ಕೇಳಕೂಡ್ದಿತ್ತು,’ ಅಂತನನ್ನ ನಾನೇ ಶಪಿಸಿಕೊಂಡೆ. ಯಾಕೋ, ಹೊಟ್ಟೆಯೊಳಗೆ ವಿಚಿತ್ರ ಸಂಕಟವಾದಂತಾಯ್ತು. ಎರಡು ದಮ್ ಎಳೆಯುವುದರೊಳಗೆ,ಕಣ್ಣಿಂದ ನೀರು ಬಂದಂತಾಯ್ತು. `ಥೂ, ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಎಮೋಶನಲ್ ಆಗಬಾರದು,’ ಅಂದ್ಕೊಂಡು, ಸಿಗರೇಟ್ ಎಸೆದುನೆಟ್ಟಗೆ ಆಫೀಸಿನ ಟಾಯ್ಲೆಟ್ ಗೆ ಹೋಗಿ, ಮುಖಕ್ಕೆ ನೀರೆರೆಚಿಕೊಂಡೆ. ಹಾಗೇನೇ, ತಲೆಗೂ ಕೂಡ. ಸೆಖೆಯಾದ್ದರಿಂದಒರೆಸಿಕೊಳ್ಳದೆ ಹಾಗೇ ಆರಿಕೊಳ್ಳಲಿ ಅಂತ ಬಿಟ್ಟೆ. ನನ್ನ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು, ಫ್ಯಾನಿಗೆ ಮುಖಒಡ್ಡಿ, ಕ್ಯಾಂಟೀನಿಗೆ ಫೋನ್ ಹಚ್ಚಿ: `ಕೇಶವ್, ಒಂದು ಕಾಫಿ ಮತ್ತು ಒಂದು ಪ್ಯಾಕ್ ಸಿಗರೇಟ್ ಕಳುಹಿಸಿ,’ಅಂದೆ.

ಅಲ್ಲಿಂದೊಂದಾರು ತಿಂಗಳು, ಪ್ರತೀ ಸಲ ಸಂಬಳದ ದಿನ, ಅಕೌಂಟ್ಸೆಕ್ಷನ್ ನಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬಂದಗಲೆಲ್ಲ ಸೋಫಾ ಕಡೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ನೋಡೋಕೆ ಬರ್ತೀನಿ ಅಂದಿದ್ದ ರಾಮೇಗೌಡರುಯಾಕೋ ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ.........

ಮಾಕೋನಹಳ್ಳಿ ವಿನಯ್ ಮಾಧವ

ಅಸಹಾಯಕ-1

2012-02-18T05:44:00.000-08:00

ಮಂತ್ರಿಯಮಾತಲ್ಲೇ ಗೊತ್ತಾಯ್ತು…..

ಮೊನ್ನೆತುಂಬಾ ದಿನಗಳಾದ ಮೇಲೆ, ರಾಂಬೋ ಸಿನೆಮಾ ಬರ್ತಿತ್ತು. ಸುಮ್ಮನೆ ನೋಡುತ್ತಾ ಕೂತಿದ್ದೆ. ಕೊನೆಯ ದೃಷ್ಯದಲ್ಲಿಸಿಲ್ವೆಸ್ಟರ್ ಸ್ಟಾಲೋನ್ ಹೇಳುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಾಕ್ಯ ಗಮನವಿಟ್ಟು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ.

`ನನಗೇನೂಬೇಕಿಲ್ಲ. ನಾವು ಈ ದೇಶವನ್ನು ಎಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೇವೋ, ಅಷ್ಟೇ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಈ ದೇಶ ನಮಗೆ ತೋರಿದರೆಸಾಕು,’ ಅಂತ ಮಾಜೀ ಸೈನಿಕನೊಬ್ಬ ಕಣ್ಣೀರಿಡುತ್ತಾನೆ. ಫಕ್ಕನೆ ನೆನಪಿಗೆ ಬಂದ ಹೆಸರು ಅರವಿಂದ ಹೆಗಡೆ.

ನಾನ್ಯಾವತ್ತೂನೋಡಿರದ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಫೋಟೋದಲ್ಲಿನ ಮುಖ ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಹಾದು ಹೋಯಿತು. ಎಷ್ಟೇ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟರೂ,ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಒಂದು ಘಂಟೆ ಕೂತಿದ್ದ ಅವನ ತಂದೆಯ ಮುಖ ಮಾತ್ರ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಎರಡೇನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಕಾಫಿ ಕೊಟ್ಟು ಒಳಗೆ ಹೋದ, ಭಾವನಾರಹಿತವಾಗಿದ್ದ ಅವನ ತಾಯಿಯ ಮುಖ ಮಾತ್ರ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿಹಾದುಹೋಯಿತು.

ಆಗಿನ್ನೂಕ್ರೈಂ ರಿಪೋರ್ಟಿಂಗ್ ಆರಂಭದ ದಿನಗಳು. ಯಾರೇ ನಕ್ಕು ಮಾತಾಡಿಸಿದ್ರೂ ತುಂಬಾನೇ ಖುಷಿಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು.ಅಂಥಹ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಪರಿಚಯವಾಗಿದ್ದೇ ಈ ನಾಗರಾಜ್. ಡಿ.ಸಿ.ಪಿ (ಇಂಟೆಲಿಜೆನ್ಸ್) ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು ಅನ್ನುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ, ಜಾಸ್ತಿಯೇನೂ ವಿವರಗಳು ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಒಂದಿನ,ಯಾವುದಾದರೂ ಕಥೆ ಬರೆಯಲೇಬೇಕು ಅಂತ ಎಲ್ಲಾ ಹಿರಿಯ ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ಕೊಣೆಗಳ ಮುಂದೆ ಶತಪತ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದೆ.`ವಿನಯ್ ಅವರೇ, ನಿಮ್ಮನ್ನೇ ಹುಡುಕ್ತಿದ್ದೆ ನೋಡಿ. ಸ್ವಲ್ಪ ಮಾತಾಡ್ಬೇಕಿತ್ತು,’ ಅಂತ ನಾಗರಾಜ್ ಬಂದರು.

`ಹೇಳಿ’ಅಂದೆ.

`ಬನ್ನಿ,ಟೀ ಕುಡಿಯತ್ತಾ ಮಾತಾಡೋಣ. ಟೈಮ್ ಇದೆಯಲ್ಲ?’ ಅಂದರು.

`ಟೈಮ್ಗೇನು ಬರ. ಬನ್ನಿ,’ ಅಂತ ಇಬ್ಬರೂ ಕಮೀಷನರ್ ಆಫೀಸಿನ ಹಿಂಬಾಗದಲ್ಲಿದ್ದ ಮೊಬೈಲ್ ಕ್ಯಾಂಟೀನ್ ಗೆ ಹೋದೆವು.

`ನೋಡಿವಿನಯ್ ಅವರೆ. ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನೊಬ್ಬ ಇದ್ದ, ಅರವಿಂದ್ ಅಂತ. ತುಂಬಾ ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ಮರ್ಡರ್ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟರು.ಫಾರೆಸ್ಟ್ ಆಫೀಸರ್ ಆಗಿದ್ದ, ಕಾರವಾರದ ಕಡೆ. ಆ ಕೇಸ್ ಮುಚ್ಚಿಹಾಕ್ತಾ ಇದ್ದಾರೆ. ಅದನ್ನ ಹ್ಯಾಗಾದರೂಮಾಡಿ ಎತ್ತಬೇಕು,’ ಅಂದರು.

`ಫಾರೆಸ್ಟ್ಆಫೀಸರ್ ಮರ್ಡರ್ ಆಗಿದ್ದು ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ವಾ?’ ಅಂತ ಕೇಳ್ದೆ.

`ಮರ್ಡರ್ಆದಾಗ ದೊಡ್ಡ ಗಲಾಟೆಯಾಗಿತ್ತು. ಸಿ.ಓ.ಡಿ. ತೆನಿಖೆನೂ ಆಯ್ತು. ಕೇಸ್ ನೆಡಿತಾ, ನೆಡಿತಾ, ಸರ್ಕಾರದವರೇವೀಕ್ ಮಾಡಿಬಿಟ್ರು,’ ಅಂದರು.

ಏನೋಹೊಳೆದಂತಾಗಿ ಕೇಳಿದೆ: `ಅರವಿಂದ್ ಅಂದ್ರೆ ಅರವಿಂದ್ ಹೆಗ್ಡೆನಾ? ಅದೇ ಸಿರ್ಸಿಯಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಟಿಂಬರ್ಸ್ಮಗ್ಲರ್ ಗಳು ಮರ್ಡರ್ ಮಾಡಿದ್ರಲ್ಲಾ? ಅದರಲ್ಲಿ ಆರ್.ವಿ.ದೇಶಪಾಂಡೆ ಕೂಡ ಶಾಮೀಲಾಗಿದ್ದಾರೆ ಅಂತಜನ ಮಾತಾಡ್ಕೊತ್ತಿದ್ರಲ್ಲಾ? ಅದೇ ಕೇಸಾ?’ ಅಂತ ಕೇಳ್ದೆ.

`ಅದೇಕೇಸ್ ವಿನಯ್ ಅವರೇ. ನಾನೂ, ಅರವಿಂದ ಕ್ಲಾಸ್ ಮೇಟ್ಸ್. ಹ್ಯಾಗಿತ್ತು ಗೊತ್ತಾ ಅವನ ಪರ್ಸನಾಲಿಟಿ. ನಿಮ್ಮಹಾಗೇನೆ – ಎತ್ತರ, ಗಾತ್ರ ಎಲ್ಲಾದರಲ್ಲೂ. ಎಂಥಾ ಧೈರ್ಯ ವಿನಯ್, ಅವನದೂ. ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಕೇರ್ ಮಾಡ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.ಮರ್ಡರ್ ಆಗೋಕ್ಕೆ ಹದಿನೈದು ದಿನಕ್ಕೆ ಮುಂಚೆ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದ ಕಣ್ರಿ. ಹೇಳಿದ್ದ, ತುಂಬಾ ಜನಗಳನ್ನಎದುರು ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದೀನಿ, ಅಂತ. ನಮಗೂ ವಯಸ್ಸು. ಇವ್ನು ಎಲ್ಲಾ ಗೆದ್ದುಕೊಂಡು ಬರ್ತಾನೆ, ಅಥವಾ ಟ್ರಾನ್ಸ್ಫರ್ಆಗ್ತಾನೆ ಅಂತ ಅನ್ಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಬರ್ಲೇ ಇಲ್ಲ. ಎಂಥಾ ಅನ್ಯಾಯವಾಯ್ತು,’ ಅಂದರು.

`ಈಗಕೇಸ್ ಏನಾಯ್ತು? ಅದೇನೋ ಹನ್ನೊಂದು ಜನಗಳಿಗೆ ಕನ್ವಿಕ್ಷನ್ ಆಯ್ತು ಅಂತ ಪೇಪರ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಓದಿದ್ದೆ,’ಅಂದೆ.

`ಅದು,ಅಲ್ಲಿ ಕಾರವಾರದ ಕೋರ್ಟಲ್ಲಿ. ಹೈಕೋರ್ಟಲ್ಲಿ ಅರ್ಧ ಜನ ಬಿಡುಗಡೆಯಾದ್ರು. ಈಗ ನೋಡಿದ್ರೆ, ಸುಪ್ರೀಂಕೋರ್ಟಲ್ಲಿ, ಕೇಸೇ ಬಿದ್ದುಹೋಗಿದೆ. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಬೇಜಾರು ಅಂದ್ರೆ, ಕೇಸು ಬಿದ್ಹೋಗಿ ಮೂರು ತಿಂಗಳಾದ್ರೂ,ಅವರ ಮನೆಯವರಿಗೆ ಸರ್ಕಾರದವರು ಏನೂ ಹೇಳಿಲ್ಲ. ಮೊನ್ನೆ ಯಾರೋ ಲಾಯರ್ ಹೇಳಿದಾಗಲೇ, ಮನೆಯವರಿಗೆ ವಿಷಯಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದು,’ ಅಂದರು.

`ಅಲ್ರಿ,ಈ ಕರ್ಮಕ್ಕೆ ಅರವಿಂದ್ ಯಾಕೆ ಪ್ರಾಣ ಕೊಡ್ಬೇಕಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಾ, ಮೂರು ತಿಂಗಳಾದ್ರೂ ಈ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆಏನೂ ಮಾಡೋಕ್ಕೆ ಆಗ್ಲಿಲ್ವಾ? ಕಾಡು ಉಳಿಸೋಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಪ್ರಾಣಾನೇ ಕಳ್ಕೊಂಡವನ ಮೇಲೆ ಇಷ್ಟೂ ಕಾಳಜಿಇಲ್ವಾ?’ ಅಂತ ರೇಗಿದೆ.

`ನೋಡಿವಿನಯ್ ಅವರೆ. ನಮ್ಮ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಎಷ್ಟು ಕೆಟ್ಟಿದೆ ಅಂತ. ಈಗಲೂ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಅಪೀಲು ಹೋಗೋಕೆ ಅವಕಾಶಇದೆ. ಆರು ತಿಂಗಳು ಕಳೆದು ಹೋದ್ರೆ, ಅದೂ ಇರೋಲ್ಲ. ಏನಾದ್ರೂ ಮಾಡ್ಬೇಕಲ್ಲಾ. ನಾನೂ, ಅರವಿಂದ್ ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದಒಟ್ಟಿಗೇ ಬೆಳೆದವರು. ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಆಟ ಆಡ್ತಿದ್ದೆ. ಅವರ ತಂದೆ, ತಾಯಿಯನ್ನು ನೋಡಿದ್ರೆ ಹೊಟ್ಟೆಉರಿಯುತ್ತೆ. ಪಾಪ, ಈ ವಯಸ್ಸಲ್ಲಿ ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೋಡಬೇಕಲ್ಲಾ?’ ಅಂದರು.

`ಈಕೋರ್ಟ್ ಆರ್ಡರ್ ಗಳೆಲ್ಲಾ ಎಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ತಾವೆ? ಅರವಿಂದ್ ತಂದೆ, ತಾಯಿ ಎಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ ಈಗ?’ ಅಂತ ಕೇಳ್ದೆ.

`ಅವ್ರುಇಲ್ಲೇ ವಿಜಯನಗರದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಹತ್ತಿರಾನೇ ಎಲ್ಲಾ ಪೇಪರ್ ಗಳಿದ್ದಾವೆ,’ ಅಂದ್ರು ನಾಗರಾಜ್.

`ಸರಿಹಾಗಾದ್ರೆ. ನಾಳೆ ಸಾಯಂಕಾಲ ಅವರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗೋಣ್ವಾ?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ. `ಸರಿ, ಅವರಿಗೂ ಹೇಳಿ, ಆ ಪೇಪರ್ಗಳನ್ನ ಕಾಪಿ ಮಾಡಿಸಿಟ್ಟಿರ್ತೀನಿ,’ ಅಂದ್ರು ನಾಗರಾಜ್.

ಮಾರನೇದಿನ ಸಾಯಂಕಾಲ, ನಾಗರಾಜ್ ಸ್ವಲ್ಪ ಬ್ಯುಸಿಯಾಗಿದ್ದರು, ಸರಿ, ಅಡ್ರಸ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ನಾನೇ ವಿಜಯನಗರಕ್ಕೆಹೋದೆ. ಮನೆ ಹುಡುಕೋದಿಕ್ಕೇನೂ ಅಷ್ಟು ಕಷ್ಟವಾಗಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಕಾಲಿಂಗ್ ಬೆಲ್ ಒತ್ತುವುದರೊಳಗೆ, ನನಗಾಗಿಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆಯಿತು. `ಬನ್ನಿ, ನೀವು ಬರ್ತೀರಿ ಅಂತ ನಾಗರಾಜ್ ಹೇಳಿದ್ದ,’ ಅಂತ ನಿಂತಿದ್ದರು– ಅರವಿಂದ್ ತಂದೆ.

ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗಿದ್ದಆಕ್ರೋಶ ಒಂದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಕರಗಿಹೋಗಿತ್ತು. ನೋವಿನಲ್ಲೂ ನಗುಮುಖದಿಂದ ಒಳಗೆ ಕರೆದಿದ್ದರು. ಏನು ಮಾತಾಡಬೇಕುಅಂತಾನೇ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಸುಮ್ಮನೆ ಕೂತಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವರೇ ಹೇಳಿದರು: `ಏನೋ, ದೇಶಕ್ಕಾಗಿಒಳ್ಳೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ದ ಅಂತ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳೋ ಹಾಗೂ ಇಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗ್ಬಿಡ್ತು, ನೋಡಿ. ಮೂರು ತಿಂಗಳಾದ್ರೂನಮಗೆ ವಿಷಯ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಅಳಿಯ ಪೋಲಿಸ್ ಡಿಪಾರ್ಟ್ ಮೆಂಟಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ರೆ, ಇನ್ನೂ ಗೊತ್ತಾಗ್ತಿರಲಿಲ್ಲ,’ಅಂದರು.

ಇವರಳಿಯಪೋಲಿಸ್ ಡಿಪಾರ್ಟ್ ಮೆಂಟಲ್ಲಿದ್ದಿದ್ದು ನಾಗರಾಜ್ ಹೇಳಲೇ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ, ಅಂತ ಪೇಚಾಡಿಕೊಂಡೆ. ನಾಗರಾಜ್ಇವರ ಅಳಿಯ ಇರ್ಬೋದಾ? ಅಂತಾನೂ ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಅನ್ಕೊಂಡೆ. ಅವರೇ ಮುಂದುವರೆಸಿದರು: `ನಮ್ಮಳಿಯ ಮತ್ತೆನಾಗರಾಜ್ ಸೇರಿ, ಸರ್ಕಾರದಿಂದ ಅಪೀಲ್ ಮಾಡಿಸ್ಬೋದಾ ಅಂತ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಏನಾಗುತ್ತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.ನಾಗರಾಜ್ ಎಲ್ಲಾ ಪೇಪರ್ ಗಳನ್ನ ಕಾಪಿ ಮಾಡಿಸಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಮನೆ ಹುಡುಗನೇ, ಅರವಿಂದನ ಜೊತೆ ಆಡ್ಕೊಂಡುಬೆಳೆದವನು. ಪಾಪ, ಎಲ್ಲಾ ಅವನೇ ಮಾಡ್ತಾನೆ,’ ಅಂದರು.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿಒಳಗಿನಿಂದ ಯಾರೋ ಬಂದಂತಾಯ್ತು. ತಲೆ ಎತ್ತಿ ನೋಡಿದರೆ, ಸುಮಾರು ಅರವತ್ತರ ಪ್ರಾಯದ ಹೆಂಗಸು, ಎರಡುಲೋಟಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಫಿ ತಗೊಂಡು ಬಂದರು. ಅಗಲವಾದ ಕುಂಕುಮ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಸಂಪ್ರದಾಯಸ್ಥ ಮನೆತನದವರಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು.ಅರವಿಂದ್ ತಾಯಿ ಇರಬೇಕು ಅನ್ಕೊಂಡೆ. `ಇವರು ಇಂಡಿಯನ್ ಎಕ್ಸ್ ಪ್ರೆಸ್ ರಿಪೋರ್ಟರ್’ ಅಂತ ಅರವಿಂದ್ತಂದೆ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟರು. ಏನೂ ಭಾವನೆಗಳಿಲ್ಲದೆ ತಲೆ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿದ ಅವರು, ಒಂದು ನಿಮಿಷ ನನ್ನ ಮುಖವನ್ನೇದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡಿ, ಒಳಗೆ ಹೋದರು.

ನನ್ನಪೂರ್ವಾಪರವನ್ನೆಲ್ಲಾ ವಿಚಾರಿಸಿದ ಅರವಿಂದ್ ತಂದೆ, ಮೂರು ಕೋರ್ಟ್ ಜಡ್ಜ್ ಮೆಂಟ್ ಗಳನ್ನು ನನ್ನ ಕೈಗಿಟ್ಟರು.ಅವರು ಮಾತಾಡಿದಾಗ ಅನ್ಕೊಂಡೆ: ಇವರು ನನಗೆ ಎಲ್ಲಾ ವಿಷಯ ಗೊತ್ತಿದೆ ಅನ್ಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ, ಅಂತ. ಆದರೆ,ಸುಮಾರು 1985ರ ಆಸುಪಾಸಿನಲ್ಲಿ, ಕಾಡುಕಳ್ಳರ ಜೊತೆ ಸಂಘರ್ಷಕ್ಕಿಳಿದ ಅಧಿಕಾರಿಯೊಬ್ಬ ಕೊಲೆಯಾಗಿದ್ದಅನ್ನುವುದು ಬಿಟ್ಟರೆ, ನನಗೇನೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ವಿವರಗಳು ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಮರುದಿನಬೆಳಗ್ಗೆ ಬೇಗನೆ ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೋದವನೇ, ಅರವಿಂದನ ಕೇಸ್ ಫೈಲ್ ಓದುವುದಕ್ಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿದೆ. ಅರವಿಂದ,ತನ್ನ ಹಿರಿಯ ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ಮಾತಾಗಲೀ, ಅಥವಾ ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ಬರುವ ವಶೀಲಿಗಳಿಗಾಗಲೀ, ಬೆಲೆಕೊಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ.ನೀಲಕಂಠ ಹೆಗಡೆ ಅಂತ ಹೆಸರಿರಬೇಕು, ಅವನ ವಿರುದ್ದ ಹತ್ತಾರು ಕೇಸ್ ಜಡಿದು, ತುಂಬಾನೇ ಮರಗಳನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ.ಬರಬರುತ್ತಾ, ಇಲಾಖೆಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬೊಂಟಿಗನಾಗಿದ್ದ ಅಂತ ಕಾಣುತ್ತೆ.

ಕೊಲೆಯಾದರಾತ್ರಿ ಅರವಿಂದ ಒಬ್ಬನೇ ಹೆಗಡೆಯ ತೋಟದ ಮನೆಯ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ. ಅಲ್ಲಿ ಲಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ಮರದ ದಿಮ್ಮಿಗಳನ್ನುತುಂಬಿಟ್ಟಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿ, ಅದನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಆಗ, ಹೆಗಡೆಯ ಕಡೆಯವರುಅವನ ಮೇಲೆ ಹಲ್ಲೆ ಮಾಡಿ, ದೊಣ್ಣೆಗಳಿಂದ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹೊಡೆದಿದ್ದಾರೆ. ಲಾರಿ ಡ್ರೈವರ್, ಲಾರಿಯನ್ನುತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಪರಾರಿಯಾಗಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದಾಗ, ಅರವಿಂದ ಲಾರಿಯ ಮುಂಬಾಗದಿಂದ ಅದರ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿ, ನಿಲ್ಲಿಸಲುಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಆಗ ಅವನ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ಹಲ್ಲೆಯಾಗಿದೆ. ಹೊಡೆತ ತಡೆಯಲಾಗದೆ, ಲಾರಿಯಿಂದ ಬಿದ್ದುಸತ್ತು ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ.

ಕಾರವಾರದಕೋರ್ಟ್ ನಲ್ಲಿ ಆಗ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರಾಗಿದ್ದ ಮಳಿಮಠ್, ಹನ್ನೊಂದು ಜನರಿಗೆ ಜೀವಾವಧಿ ಶಿಕ್ಷೆ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ. ಹೈಕೋರ್ಟ್ ಗೆ ಬರುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಆರುಜನರನ್ನು ಆರೋಪ ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸಲಾಯಿತು. ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ ಆದೇಶ ಓದುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನನ್ನ ರಕ್ತ ಕುದಿಯಲುಆರಂಭಿಸಿತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಬರೆದಿತ್ತು: `ಅರವಿಂದ ಹೆಗಡೆ ಒಬ್ಬ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಮತ್ತು ಸಾಹಸಿ ಅಧಿಕಾರಿ ಎನ್ನುವುದರಲ್ಲಿಸಂದೇಹವೇ ಇಲ್ಲ. ಅಂದು ರಾತ್ರಿ, ಅರಣ್ಯ ಸಂಪತ್ತು ಉಳಿಸಲು, ತನ್ನ ಪ್ರಾಣವನ್ನೇ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಅವನಮೇಲೆ ಹಲ್ಲೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೂ, ತನ್ನ ಪ್ರಾಣವನ್ನೇ ಪಣಕ್ಕಿಟ್ಟು ಲಾರಿಯನ್ನು ತಡೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದಾನೆ.ಆದರೆ, ವೈದ್ಯರ ವರದಿ ಪ್ರಕಾರ, ಅರವಿಂದ ಹೆಗಡೆಯ ಸಾವು ಏಟಿನಿಂದ ಆಗಿದ್ದಲ್ಲ. ಆತನು ಲಾರಿಯಿಂದ ಕೆಳಕ್ಕೆಬಿದ್ದಾಗ ಕಲ್ಲುಗಳ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದದ್ದರಿಂದ ಸತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಹಾಗಾಗಿ, ಇದು ಅಪಘಾತವೇ ಹೊರತು, ಕೊಲೆಯಲ್ಲ,ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಅಪರಾಧಿಗಳನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿತ್ತು.

ಸುಮ್ಮನೇಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಕೂತವನು, ಹಾಗೇನೆ ಒಂದು ವರದಿ ತಯಾರು ಮಾಡಿದೆ. `ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಅಧಿಕಾರಿಯ ಕೊಲೆ ಪ್ರಕರಣಕ್ಕೆರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರದ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ’ ಅಂತ. ನನಗೇನೋ ಒಳ್ಳೆ ಕಥೆ ಎನ್ನಿಸಿತು. ಆದರೂ ಐದನೇ ಪುಟದಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚಾಯಿತು.ಅದರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಹೆಸರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಇದ್ದವರೆಲ್ಲ ವರದಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಸೂಚಿಸದರು. ಕನ್ನಡ ಪ್ರಭದ ಆಂಶಿ ಪ್ರಸನ್ನ ಕುಮಾರ್: `ಅಲ್ರಿ,ಇಂಥಾ ಸ್ಟೋರಿಗೆ ಬೈಲೈನ್ ತಗೊಳ್ದೆ, ಎಂಥೆಂಥದಕ್ಕೋ ತಗೊಳ್ತಿರಲ್ರಿ,’ ಅಂದರು.

ಸಿರ್ಸಿಕಡೆಯವರಾದ ಶಶಿಧರ್ ಭಟ್ಟರು, `ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ ಕಣ್ರಿ. ಆ ಹೆಗಡೆ ದೊಡ್ಡ ಕ್ರಿಮಿನಲ್. ಅರವಿಂದ್ ಕೊಲೆಆಗಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಇನ್ನೆಷ್ಟೋ ಕೊಲೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಸಿರುತ್ತಿದ್ದ. ನೀವು ಹೇಳಿದ್ದೂ ಸರೀನೆ. ಅವನಿಗೆದೇಶಪಾಂಡೆ ಸಪೋರ್ಟ್ ಇದೆ,’ ಅಂದರು.

ವರದಿಯೇನೋಬರೆದಾಗಿತ್ತು. ಮುಂದೇನು ಅಂತ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ವರದಿ ಅಚ್ಚಾದ ಮರುದಿನ, ನಾಗರಾಜ್ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದರು.`ವಿನಯ್ ಅವರೆ, ಇವರೇ ಗಣಪತಿ ಭಟ್. ನಮ್ಮ ಅರವಿಂದನ ಭಾವ. ಸಿ.ಎ.ಆರ್. ನಲ್ಲಿ ಎ.ಸಿ.ಪಿ. ಆಗಿದ್ದಾರೆ.ನಿಮ್ಮನ್ನ ನೋಡ್ಬೇಕೂ ಅಂತ ಕಾಯ್ತಾ ಇದ್ದರು. ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬಂದಿದೆ ಆರ್ಟಿಕಲ್,’ ಅಂತ ಒಂದೇ ಉಸಿರಿಗೆಹೇಳಿದರು.

ಭಟ್ಅವರು ಅವರ ಮಾವನಂತೆಯೇ ಶಾಂತ ಸ್ವಭಾವದವರು. ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು : `ಈ ಸರ್ಕಾರದವರು ಅಪೀಲ್ ಹೋಗ್ತಾರೋಇಲ್ಲವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅವನು ಸತ್ತು ಹದಿನೈದು ವರ್ಷಗಳಾದ ಮೇಲೆ, ಜನಗಳಿಗೆ ನೀವು ಇಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿನೆನಪಿಸಿದಿರಲ್ಲ, ಅದೇ ಸಂತೋಷ.’

ಎರಡು,ಮೂರು ದಿನಗಳಾದ ಮೇಲೆ, ನಾನು ಮತ್ತು ನಾಗರಾಜ್ ಬಿಟ್ಟು ಎಲ್ಲರೂ ಅರವಿಂದ ಹೆಗಡೆ ಕೇಸ್ ಮರೆತಂತೆ ಅನ್ನಿಸತೊಡಗಿತು.ಏನಾದರೂ ಮಾಡಿ ಸರ್ಕಾರ ಅಪೀಲು ಹೋಗುವಂತೆ ಮಾಡಬೇಕು ಅನ್ನಿಸಿತು. ಕೋರ್ಟ್ ರಿಪೋರ್ಟರ್ ಆಗಿದ್ದ ಗೋವಿಂದರಾಜನ್ಅವರ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ, ಅಡ್ವೊಕೇಟ್ ಜನರಲ್ ಹತ್ತಿರ ಮಾತಾಡ್ಬಹುದಾ? ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ. ಅದಕ್ಕವರು, ಇಂಥಹವಿಷಯಗಳು ಕ್ಯಾಬಿನೆಟ್ ನಲ್ಲಿ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದೂ, ಹಾಗಾಗಿ ನಾನು ಕಾನೂನು ಮಂತ್ರಿಗಳಜೊತೆ ಮಾತಾಡಿದರೆ ಗೊತ್ತಾಗಬಹುದು, ಅಂತ ಹೇಳಿದರು.

ಸರಿ,ನಮ್ಮ ಪೊಲಿಟಿಕಲ್ ರಿಪೋರ್ಟರ್ ಆಗಿದ್ದ ನಚ್ಚಿಯ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ವಿಷಯ ಹೇಳಿ, ಕಾನೂನು ಮಂತ್ರಿ ಎಂ.ಸಿ.ನಾಣಯ್ಯರವರನ್ನುಮೀಟ್ ಮಾಡಿಸ್ತೀರಾ? ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ. ಯಾವಾಗಲೂ ನಾನು ಮಾತಾಡಿದಕ್ಕೊಂದು ತಮಾಷೆ ಮಾಡುವ ನಚ್ಚಿ, `ಅವರನಂಬರ್ ಕೊಡ್ತೀನಿ, ಮಾತಾಡು. ಆಮೇಲೆ ನೋಡೋಣ,’ ಅಂದರು.

ನಾಣಯ್ಯರವರಿಗೆಫೋನ್ ಹಚ್ಚಿ ನನ್ನ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ತಕ್ಷಣ, ಆ ಕಡೆಯಿಂದ, `ಹೇಳಿ ವಿನಯ್, ಏನಾಗಬೇಕಿತ್ತು?’ ಅಂತಉತ್ತರ ಬಂತು. ಇದು ನಾಣಯ್ಯನವರೋ ಅಥವಾ ಬೇರೆಯವರೋ ಅಂಥ ಅನುಮಾನ ಬಂತು. ಯಾಕೆಂದ್ರೆ, ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆನಾನು, ನಾಣಯ್ಯನವರನ್ನಾಗಲೀ, ಅಥವಾ ಬೇರೆ ಮಂತ್ರಿಗಳಿಗಾಗಲೀ, ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಮಾತಾಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಇವರು ನೋಡಿದರೆ,ನನ್ನನ್ನು ಹಳೆಯ ಪರಿಚಯದಂತೆ ಫೋನ್ ನಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಿಸ್ತಾ ಇದ್ದರು.

`ಸರ್,ಅರವಿಂದ ಹೆಗಡೆ ಮರ್ಡರ್ ಆಗಿತ್ತಲ್ಲಾ, ಈಗ ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿದ್ಯಲ್ಲಾ,ಸರ್ಕಾರ ಅಪೀಲ್ ಹೋಗುತ್ತಾ?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ.

`ಯಾವಅರವಿಂದ ಹೆಗಡೆ?’ ಅಂತ ತಿರುಗಿ ಕೇಳಿದ್ರು.

ನಾನುಅದರ ಹಿನ್ನಲೆಯನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ವಿವರಿಸಿ, ನಾನು ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಲೇಖನ ಬರೆದದ್ದನ್ನು ಹೇಳಿ, ಮತ್ತೆ ಅದೇಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದೆ. `ನೀವು ಬರೆದಿದ್ರಾ? ಯಾವ ತಾರೀಖು ಬಂದಿತ್ತು? ನಾನು ನೋಡಿಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ನೋಡಿ,ಆಮೇಲೆ ಏನಾದ್ರು ಇದ್ರೆ ಹೇಳ್ತೀನಿ,’ ಅಂದರು.

ನಾಣಯ್ಯಮಾತಾಡುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಮುಂದಿನದೇನು ಅಂತ ಅರ್ಥವಾಯ್ತು. ಇಲ್ಲಿಗೆ ಅರವಿಂದ ಹೆಗಡೆಯ ಮರ್ಡರ್ ಕಥೆಯದೂಮರ್ಡರ್ ಆಯ್ತು ಅನ್ಕೊಂಡೆ. ಪೆಚ್ಚು ಮುಖ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ನಚ್ಚಿಯ ಮುಂದೆ ನಿಂತೆ. `ಏನಂತೆ? ಅವನು ಆ ಸ್ಟೋರಿನೋಡೇ ಇಲ್ವಂತಾ?’ ಅಂದರು. ನಾನೇನೂ ಉತ್ತರ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ.

`ಅಲ್ವೋ,ನೀನೇ ಹೇಳೋ ಪ್ರಕಾರ, ಆ ಆಫೀಸರ್ ಮರ್ಡರ್ ಮಾಡಿದ್ದೋರು ದೇಶಪಾಂಡೆಗೆ ಹತ್ತಿರದವರು. ದೇಶಪಾಂಡೆ, ಆಗಲೂಸರ್ಕಾರದಲ್ಲಿ ಇದ್ದ, ಈಗಲೂ ಇದ್ದಾನೆ. ಹಾಗಿದ್ದಾಗ, ಅವನ ಕಡೆಯವರನ್ನ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ತಾನೆ ಅಂತ ನಿನ್ನತಲೆಗೆ ಹೋಗ್ಲಿಲ್ವಾ? ಅವನು ನಾಣಯ್ಯಂಗೂ ಮಾತಾಡಿರ್ತಾನೆ. ಅದಕ್ಕೇ ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದು, ಮೊದಲು ಫೋನ್ಮಾಡು ಅಂತ,’ ಅಂದರು.

ಸಾಯಂಕಾಲ,ನಮ್ಮ ಬ್ಯುರೋ ಛೀಫ್ ಮಟ್ಟೂ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ, ಅರವಿಂದ ಹೆಗಡೆಯ ವಿಷಯ ಪ್ರಸ್ತಾವಿಸಿ, `ಸರ್, ಸರ್ಕಾರಅಪೀಲ್ ಹೋಗೋದಿಲ್ವಂತೆ. ಒಂದು ಫಾಲೋ ಅಪ್ ಕೊಡ್ಲಾ?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ.

`ಅಪೀಲುಹೋಗಲೇ ಬೇಕು ಅಂತ ಕಾನೂನಿಲ್ವಲ್ಲಾ? ಬೇರೆ ಯಾವುದಾದರೂ ಸ್ಟೋರಿ ಹುಡುಕು,’ ಎಂದರು. ಸುಮ್ಮನೆ ನನ್ನಸೀಟಿನ ಕಡೆಗೆ ಹೋದೆ.

ಅದಾದಮೇಲೆ ಗಣಪತಿ ಭಟ್ಟರು ಆಗಾಗ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದರು. ತುಂಬಾನೇ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಯಾವತ್ತೂಅರವಿಂದನ ವಿಷಯ ಮಾತಾಡಲೇ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಅವರನ್ನು ಕಂಡಾಗಲೆಲ್ಲಾ ನನಗೆ ಅರವಿಂದನ ಕೇಸ್ ನೆನಪಾಗಿ,ಒಂಥರಾ ಅಸಹಾಯಕತೆ ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು.

ಇದನ್ನುಬರೆಯುವ ಮುಂಚೆ, ನಾಗರಾಜ್ ಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದೆ. ಅರವಿಂದನ ಮನೆಯವರ ಬಗ್ಗೆ ಹಾಗೇ ವಿಚಾರಿಸಿದೆ. `ಭಟ್ಟರುರಿಟೈರ್ ಆದರು. ಇನ್ನೂ ದುರಂತ ನೋಡಿ, ಅರವಿಂದನ ಅಣ್ಣ ವಿವೇಕಾನಂದ ಇದ್ದನಲ್ಲ, ಅವನು ಕೇಸ್ ಬಿದ್ದುಹೋದಒಂದು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಹಾರ್ಟ್ ಅಟ್ಯಾಕ್ ಆಗಿ ತೀರಿ ಹೋದ. ಅವರ ತಂದೆ, ತಾಯಿ ಇದ್ದಾರೆ. ವಿವೇಕಾನಂದನ ಮಗಳುಇಂಜೀನಿಯರ್ ಆಗಿದ್ದಾಳೆ. ಈಗಲೂ ಅಷ್ಟೆ, ನಾನು ವಾರದಲ್ಲಿ ಮೂರು ದಿನ ಅವರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗದಿದ್ದರೆ, ವಾರಂಟ್ಇಷ್ಯೂ ಮಾಡಿಬಿಡ್ತಾರೆ,’ ಅಂತ ನಕ್ಕರು.

`ಈಗೆಷ್ಟುವಯಸ್ಸು ಅವರಿಗೆ?’ ಅಂದೆ.

`ತಂದೆಗೆ85, ಮತ್ತೆ ತಾಯಿಗೆ 80 ಆಗಿದೆ,’ ಅಂದ್ರು ನಾಗರಾಜ್. ಯಾಕೋ ನಾಗರಾಜ್ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಮ್ಮೆ ಎನಿಸಿತು.

ಮಾಕೋನಹಳ್ಳಿವಿನಯ್ ಮಾಧವ್

ಕಾಡಲ್ಲೊಂದು ದಿನ

2012-02-11T02:50:00.000-08:00

ಗೊರಕೆಗೆ ಓಡಿದ ಜಿಂಕೆ…. ಗುರ್ರೆಂದಹುಲಿ

ಯಾಕೋಏನೋ, ಎಲ್ಲವೂ ಸರಿಯಿಲ್ಲ ಅಂತ ಅನ್ನಿಸ್ತಿತ್ತು. ಇಂಡಿಯನ್ ಎಕ್ಸ್ ಪ್ರೆಸ್ ನಲ್ಲಿ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಇಂಜಿನೀಯರ್ಆಗಿದ್ದ ಶ್ರೀವತ್ಸನ ಜೊತೆ ನಾಗರಹೊಳೆಗೆ ಬಂದಿಳಿದಿದ್ದೆ. ಕಲ್ಲಹಳ್ಳ ಗೆಸ್ಟ್ ಹೌಸ್ ನಲ್ಲಿ ಉಳಿಯೋಕೆಅಂತ ರೂಂ ಬುಕ್ ಮಾಡಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಹೆಸರು ಕೇಳಿದ ತಕ್ಷಣ, ಅಲ್ಲಿನ ಆರ್.ಎಫ್.ಓ. ಹೆಗಡೆ ಅನ್ನುವವರಮುಖದ ಬಣ್ಣವೇ ಬದಲಾಯ್ತು.

ಆಗಿನ್ನೂನಾಗರಹೊಳೆಯ ಎನ್.ಎಸ್.ಎಸ್ ಕ್ಯಾಂಪ್ ನಲ್ಲಿ ಹುಡುಗಿಯರ ಮೇಲೆ ನೆಡೆದ ದೌರ್ಜನ್ಯ, ಅದರ ಹಿಂದೆಯೇ ನೆಡೆದಲೋಕಾಯುಕ್ತ ದಾಳಿಯಿಂದ ಅಲ್ಲಿನ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ಬಿಸಿ ಮುಟ್ಟಿತ್ತು. ಅವನ್ನು ಇಂಡಿಯನ್ ಎಕ್ಸ್ ಪ್ರೆಸ್ನಲ್ಲಿ ನಾನೇ ಬರೆದಿರುವುದೆಂದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ನನ್ನನ್ನು ನೋಡದಿದ್ದವರು ಕೂಡ, ವಿನಯ್ ಮಾಧವ್ಎಂಬ `ದುಷ್ಟ ಜಂತು’ವಿನ ಬಗ್ಗೆ ಮಾಹಿತಿ ಹೊಂದಿದ್ದರು.

`ಇಲ್ಲಿಸರಿಯಾದ ಸೌಕರ್ಯಗಳಿಲ್ಲ. ನೀವೇಕೆ ನಾಗರಹೊಳೆಗೆ ಹೋಗಿ ಉಳಿಯಬಾರದು?’ ಅಂತ ಹೆಗಡೆ ಸಲಹೆ ನೀಡಿದರು.`ಇಲ್ಲ ಕಣ್ರಿ. ನಾನು ಹೋದ ಸಲ ಇಲ್ಲಿ ಉಳಿದಾಗ ಹುಲಿ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೆ ಲಕ್ ಮತ್ತೊಂದು ಸಲ ಟ್ರೈಮಾಡೋಣಾ ಅಂತ ಇಲ್ಲಿಗೇ ಬುಕ್ ಮಾಡಿಸಿದೆ,’ ಅಂತ ನಾನು ನಕ್ಕೆ. ಅವರು ನಗಲಿಲ್ಲ.

ರೂಂನೊಳಗೆ ನಮ್ಮ ಬ್ಯಾಗ್ ಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟು, ಮುಖ ತೊಳೆದುಕೊಂಡು ನಾಗರಹೊಳೆಗೆ ಹೊರಟೆವು. ವಿಪರೀತ ಉತ್ಸಾಹದಲ್ಲಿದ್ದವತ್ಸನಿಗೆ ಹೇಳಿದೆ: `ನೋಡೋ, ಕಾಡಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನ ನೋಡೋಕೂ, ನ್ಯಾಷನಲ್ ಜಿಯಾಗ್ರಫಿ ಚಾನಲ್ ನಲ್ಲಿನೋಡೋಕೂ ತುಂಬಾ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಇರುತ್ತೆ. ಇಡೀ ದಿನ ಕಾದ್ರೂ ಜಿಂಕೆ ಬಿಟ್ಟು ಇನ್ನೇನೂ ಸಿಗಲ್ಲ. ಸಿಕ್ಕಿದಾಗಮಾತ್ರ ಹಬ್ಬ ಅಷ್ಟೆ. ಏನೂ ಸಿಗದಿದ್ರೆ ಬೇಜಾರು ಮಾಡ್ಕೋಬೇಡ.’

ಈಕಾಡುಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಹೋದಾಗ ಆಗುವ ಪಜೀತಿಗಳು ಒಂದೆರೆಡಲ್ಲ. ಇಡೀ ದಿನ ಟವರ್ ನಲ್ಲಿಕೂತರೂ ಯಾವ ಪ್ರಾಣಿಯೂ ಬರೋದಿಲ್ಲ. ಒಳಗಡೆ ಗಾಳಿಯೂ ಜಾಸ್ತಿ ಆಡುವುದಿಲ್ಲ. ಸೆಖೆಯಿಂದ ರೇಜಿಗೆಯಾಗಿಎಷ್ಟೋ ಸಲ ಬೆಂಚಿನ ಮೇಲೆ ನಿದ್ರೆ ಮಾಡಿದ್ದೂ ಇದೆ.

ಆದರೆ,ಅದೃಷ್ಟ ಸರಿ ಇದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ, ಎಲ್ಲಿ ಹೋದರೂ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಸಿಕ್ಕೇ ಸಿಗುತ್ತವೆ. ಒಂದ್ಸಲ ಹಾಗೇ ಆಗಿತ್ತು. ಇಡೀ ದಿನ ಟವರ್ ನಲ್ಲಿ ಕೂತ ನನಗೆಮತ್ತು ರಾಜೇಶ್ ಪಾರಿಶ್ವಾಡ್ ಗೆ ಏನೂ ಸಿಕ್ಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಸಾಯಂಕಾಲ, ಟವರ್ ನಿಂದ ಹೊರಟು ನನ್ನ ಕಾರಿನಲ್ಲಿಗೆಸ್ಟ್ ಹೌಸ್ ಕಡೆ ಹೋಗುವಾಗ, ದೊಡ್ಡ ಆನೆಗಳ ಗುಂಪು ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು. ಅದಾದ ತಕ್ಷಣವೇ, ಒಂದು ಕರಡಿ,ಎರಡು ಕಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತು, ಒಂದು ಕೈಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಮರಿಯ ಕೈಯನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು, `ವಾಕಿಂಗ್’ ಹೊರಟಂತೆಬರುತ್ತಿತ್ತು. ನಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಿದ ತಕ್ಷಣ, ತಾಯಿ ಕರಡಿ ತನ್ನ ಮರಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು, ತನ್ನ ಹೆಗಲಿನಮೇಲೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು, ಓಡಿಹೋಯಿತು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಅರ್ಧ ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಸಹ ಹೋಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅಲ್ಲೊಂದು ಚಿರತೆಸಿಕ್ಕಿತ್ತು.

ರಾತ್ರಿಊಟವಾದ ಮೇಲೆ, ನಾನೂ ಮತ್ತು ರಾಜೇಶ್ ಗೆಸ್ಟ್ ಹೌಸ್ ನ ಮೆಟ್ಟಿಲ ಮೇಲೆ ಕೂತು ಮಾತಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೆವು.`ಇವತ್ತಿಗೆ, ನಾವು ಈ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಸಿಗೋ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನ ನೋಡಿದ ಹಾಗಾಯ್ತು. ಹುಲಿ, ಚಿರತೆ,ಸೀಳುನಾಯಿ, ಕರಡಿ…’ ಅಂತ ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ನಾನು: `ಇಲ್ಲ ಕಣೋ, ನೀನಿನ್ನೂ ಸಿವೆಟ್ನೋಡಿಲ್ಲ. ಈ ಚಿಕ್ಕ ಬೆಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಕಬ್ಬೆಕ್ಕು, ಪುಣಗಿನ ಬೆಕ್ಕು, ಹಾರು ಬೆಕ್ಕು ಅಂತೆಲ್ಲ ಇರುತ್ತೆ….’ಅಂತ ಮಾತು ಮುಗಿಸುವುದರಲ್ಲೇ, ಗೆಸ್ಟ್ ಹೌಸ್ ಮೇಟಿ ರವಿ ಬಂದು: `ಅಣ್ಣ, ಆ ಕಡೆ ಮೆಟ್ಟಿಲ ಹತ್ತಿರಸಿವೆಟ್ ಬಂದು ಕೂತಿದೆ. ನೋಡ್ತೀರಾ?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದ. ಮೂವರೂ ಹೋಗಿ ನೋಡಿದರೆ, ಪುಣಗಿನ ಬೆಕ್ಕು ಬಂದುಕೂತಿತ್ತು.

`ಏನುಅದೃಷ್ಟನೋ ನಿಂದು. ವಿಸಿಟಿಂಗ್ ಕಾರ್ಡ್ ಕೊಟ್ಟು ಒಳಗೆ ಬಂದು ದರ್ಶನ ಕೊಡ್ತಲ್ಲೋ,’ ಅಂತ ತಮಾಷೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ನಕ್ಕು ಮಲಗಿದ್ದೆವು.

ಆದರೆಇವತ್ತು ಯಾಕೋ ನಮ್ಮ ಅದೃಷ್ಟ ಕೈ ಕೊಟ್ಟಿತ್ತು. ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಟವರ್ ನಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಕೂತೆವು.ಚೆನ್ನಾಗಿ ಊಟ ಮಾಡಿದ ನಾನು, ಮೂರು ಘಂಟೆಯವರೆಗೆ ಹುಲಿ ಬರುವ ಸೂಚನೆ ಏನಾದರೂ ಕಾಣುತ್ತಾ ಅಂತ ಕಾಯ್ತಾಇದ್ದೆ. ಒಂದಿಷ್ಟು ಆನೆಗಳು ಬಂದು ನೀರು ಕುಡಿದು ಹೋದರೆ, ಒಂದು ಗುಂಪು ಜಿಂಕೆ ಮೇಯ್ತಾ ಇದ್ದವು. ನೋಡುವವರೆಗೆನೋಡಿ, ವತ್ಸನಿಗೆ ಹೇಳಿದೆ: `ನೋಡೋ, ಹುಲಿ ಏನಾದ್ರು ಈ ಕಡೆ ಬಂದರೆ, ಜಿಂಕೆಗಳು ಗಾಬರಿಯಾಗಿ ಕೂಗಾಡುತ್ತವೆ.ಆಗ ನಾನು ಏಳ್ತೀನಿ. ಇನ್ನು ಆನೆ ಮತ್ತೆ ಕಾಡೆಮ್ಮೆ ಬಂದರೆ, ನೀನೇ ಆರಾಮವಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಂಡಿರು,’ ಅಂತಹೇಳಿ ಬೆಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿದೆ. ಒಳ್ಳೆ ನಿದ್ರೆ ಮಾಡಿದ ನನಗೆ ಎಚ್ಚರವಾಗುವಾಗ ನಾಲ್ಕುವರೆ ಆಗಿತ್ತು.ಎದ್ದು ಹೊರಗಡೆ ನೋಡಿದೆ. ಅರಣ್ಯ ಶಾಂತವಾಗಿತ್ತು. `ಏನೋ ನಿನ್ನ ಗ್ರಹಚಾರ ಕಣೋ, ಹುಲಿ ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ,’ಎಂದೆ. `ಹುಲಿ ಮನೆ ಹಾಳಾಯ್ತು. ಅಲ್ರಿ, ಅಷ್ಟು ಜೋರಾಗಿ ಗೊರಕೆ ಹೊಡೆಯೋದಾ? ಇದ್ದ ಜಿಂಕೆಗಳು ಸಮೇತಓಡಿಹೋದವು,’ ಅಂದ. ಯಾಕೋ ಮತ್ತೆ ಹೊರಗೆ ನೋಡಿದಾಗ, ಅವನು ಹೇಳಿದ್ದು ನಿಜ ಅಂತ ಅನ್ನಿಸ್ತು. ಒಂದೇಒಂದು ಜಿಂಕೆ ಸಮೇತ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಐದೂವರೆಸುಮಾರಿಗೆ ಡಿಪಾರ್ಟ್ ಮೆಂಟ್ ಜೀಪ್ ಬಂದು ನಮ್ಮನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದಾಗ, ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಯಾಂಪಲ್ಗೆ ಸಹಿತ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಸಿಕ್ಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಸರಿ, ನಾಗರಹೊಳೆಯ ಆರ್.ಎಫ್.ಓ. ಆಗಿದ್ದ ರವೀಂದ್ರರಿಗೆ ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ಹೇಳಿ ಕಲ್ಲಹಳ್ಳಕ್ಕೆ ಹೊರಟೆವು. ಇನ್ನೇನು ಕಲ್ಲಹಳ್ಳ ತಲುಪಬೇಕು, ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಎದುರಿನಿಂದ ಜೀಪಿನಲ್ಲಿಹೆಗಡೆ ಬಂದರು. ನಾನು ಕಾರು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಹಲೋ ಹೇಳುವುದರೊಳಗೆ ಒಂದೇ ಉಸಿರಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದರು: `ನಾನುಬೆಳಗ್ಗೆನೇ ಹೇಳಿದ್ದನಲ್ಲ, ಇಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಪ್ರಾಬ್ಲಂ ಇದೆ ಅಂತ. ರಿಪೇರಿ ಮಾಡೋಕೆ ಜನ ಬಂದಿದ್ರು.ಕಾಡಲ್ಲಿ ಜನ ಸಿಕ್ಕಿದ ತಕ್ಷಣ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಸಬೇಕು ನೋಡಿ. ನಿಮ್ಮ ಲಗ್ಗೇಜ್ ಕೆಳಗಡೆ ಮೇಟಿ ಕೈಲಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ.ಬೇಜಾರು ಮಾಡ್ಕೋಬೇಡಿ. ಪ್ಲೀಸ್ ಬೇರೆ ಕಡೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಿ. ನಾನೀಗ ಅರ್ಜೆಂಟ್ ಹುಣಸೂರಿಗೆ ಹೋಗ್ತಿದ್ದೇನೆ.ಡಿ.ಎಫ್.ಓ. ಜೊತೆ ಮೀಟಿಂಗ್ ಇದೆ,’ ಅಂದರು.

ಅವರುಸುಳ್ಳು ಹೇಳ್ತಿದ್ದಿದ್ದು ಮುಖದಲ್ಲೇ ಗೊತ್ತಾಗ್ತಿತ್ತು. `ಅಲ್ಲಾ ಸರ್, ಇಲ್ಲೇ ಉಳಿಬೇಕು ಅಂತ ಬೆಂಗಳೂರಲ್ಲೇಬುಕ್ ಮಾಡಿ, ದುಡ್ಡು ಕೂಡ ಕಟ್ಟಿದ್ದೀನಿ. ಈಗ ಹೀಗಂದ್ರೆ ನಾವೇನು ಮಾಡ್ಬೇಕು. ಟೈಮ್ ಬೇರೆ ಆರು ಘಂಟೆಆಗಿದೆ,’ ಅಂದೆ.

`ಹ್ಯಾಗೋಅಡ್ಜಸ್ಟ್ ಮಾಡ್ಕೊಳಿ. ನಿಮ್ಮ ರೂಂ ಬೇಕಾದ್ರೆ ನೋಡಿ. ಪೂರ್ತಿ ಬಿಚ್ಚಿ ಹಾಕಿದ್ದಾರೆ. ನಾಗರಹೊಳೆಯಲ್ಲಿಕೇಳಿ. ರೂಂ ಇದ್ದರೆ ಕೊಡಬಹುದು,’ ಅಂದು, ಉತ್ತರಕ್ಕೂ ಕಾಯದೆ ಹೊರಟೇ ಹೋದರು.

ಇನ್ನೇನುಮಾಡೋದು. ಸುಮ್ಮನೆ ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ, ಬ್ಯಾಗ್ ಗಳನ್ನು ತಗೊಂಡು ನಾಗರಹೊಳೆ ಕಡೆಗೆ ಹೋದೆ. ಹೋದ ಅರ್ಧ ಘಂಟೆಯೊಳಗೇವಾಪಾಸ್ ಬಂದಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿದ ರವೀಂದ್ರ ಒಂಥರಾ ನಕ್ಕರು. ನೆಡೆದಿದ್ದನ್ನು ಹೇಳಿ, ನಾನಾಗಲೇ ದುಡ್ಡುಕಟ್ಟಿದ್ದ ರಸೀತಿ ತೋರಿಸಿದೆ. `ಅವನ್ಯಾಕೆ ಹಾಗಾಡ್ತಾನೆ? ಅದಕ್ಕೆ ಇರಬೇಕು, ಬೆಳಗ್ಗೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲಾಕಡೆಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಯಾರಾದರೂ ಗಾರೆಕೆಲಸದವರು ಇದ್ದಾರಾ ಅಂತ ಕೇಳ್ತಿದ್ದ. ಸಾಯಲಿ ಬಿಡಿ. ಇಲ್ಲೇ ಒಂದುರೂಂ ಕೊಡ್ತೀನಿ. ಆ ರಸೀತಿ ಇಲ್ಲೇ ಕೊಡಿ. ನಾಳೆ ನೋಡೋಣ,’ ಅಂದರು.

ಮಾರನೇದಿನ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಒಂದು ಸುತ್ತು ಹೋಗಿ ಬಂದೆವು. ಅಂಥಾದ್ದೇನೂ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ತಿಂಡಿಯಾದ ಮೇಲೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತುರವೀಂದ್ರ ಹತ್ತಿರ ಮಾತಾಡ್ತಾ ಇದ್ದಾಗ ಅವರು ಕೇಳಿದರು: `ಇವತ್ತು ಏನು ಮಾಡ್ಬೇಕು ಅಂತ ಇದ್ದೀರ? ಟವರ್ಗೆ ಹೋಗುವುದಾದರೆ, ಅಲ್ಲಿಗೆ ಡ್ರಾಪ್ ಮಾಡಿಸ್ತೀನಿ. ಇಲ್ಲದೇ ಹೋದರೆ, ಬೀಟ್ ಗೆ ಹೋಗುವ ಗಾರ್ಡ್ ಗಳಜೊತೆ ಕಳುಹಿಸ್ತೀನಿ. ಬೇರೆ ಏನಾದ್ರೂ ಇದ್ರೆ, ನಿಮ್ಮ ಪಾಡಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬನ್ನಿ. ನಾನು ಹುಣಸೂರಿಗೆ ಹೋಗಿಬಂದು, ಸಾಯಂಕಾಲ ಸಿಕ್ತೀನಿ,’ ಅಂದರು. `ಟವರ್ ನಲ್ಲಿ ನೆನ್ನೆ ಕೂತಿದ್ವಿ. ಇವತ್ತು ಹುಲಿ ಬರಬಹುದೇನೋ.ಇರಲಿ, ಬೀಟ್ ಗಾರ್ಡ್ ಗಳ ಜೊತೆನೇ ಹೋಗಿ ಬರ್ತೀವಿ,’ ಅಂದೆ.

ಬೀಟ್ಗೆ, ಮೂರು ಜನ ಗಾರ್ಡ್ ಗಳ ಜೊತೆ, ಡಿಪಾರ್ಟ್ ಮೆಂಟ್ ಗೆ ಹೊಸದಾಗಿ ಸೇರಿದ್ದ ದಿನೇಶ್ ಅನ್ನೋ ಫಾರೆಸ್ಟರ್ಕೂಡ ಬಂದರು. ಕನಕಪುರದ ಕಡೆಯವರಂತೆ, ಇನ್ನೂ ಸೇರಿ ಎರಡು ತಿಂಗಳಾಗಿತ್ತು ಅಷ್ಟೆ. ಬುತ್ತಿ ಕಟ್ಕೊಂಡು,ಆರು ಜನಾನೂ ಹೊರಟೆವು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿಗೇ ಅನ್ನಿಸ್ತು: ಈ ಫಾರೆಸ್ಟರ್ ಜಾಸ್ತಿ ದಿನ ಈ ಡಿಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ ನಲ್ಲಿ ಇರೋಲ್ಲ ಅಂತ.

`ದಿನೇಶ್, ನಿಮಗ್ಹ್ಯಾಗೆ ಈ ಫಾರೆಸ್ಟ್ ಡಿಪಾರ್ಟ್ ಮೆಂಟ್ ಹುಚ್ಚು ಹಿಡೀತು?’ ಅಂತಕೇಳಿದೆ.

`ಇಲ್ಲಾ ಸರ್, ಡಿಪಾರ್ಟ್ ಮೆಂಟಲ್ ಪರೀಕ್ಷೆ ತಗೊಂಡಿದ್ದೆ.ಸಿಕ್ತು, ಬಂದೆ. ಕೆ.ಎ.ಎಸ್. ಬರ್ದಿದ್ದೀನಿ. ನೋಡಬೇಕು ಏನಾಗುತ್ತೇ ಅಂತ,’ ಅಂದೇ ಬಿಟ್ಟರು. ನಾನೂಮತ್ತು ವತ್ಸ ಮುಖ ಮುಖ ನೋಡಿಕೊಂಡೆವು.

ಈ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ನೆಡ್ಕೊಂಡು ಹೋಗೋದು ಒಂಥರಾ ಒಳ್ಳೆ ಅನುಭವ.ಆದರೆ ಎಡವಟ್ಟಾಗುವ ಸಂಭವಗಳು ಜಾಸ್ತಿ. ಹೋದ ಸಲ ನಾಗರಹೊಳೆಗೆ ಬಂದಾಗ ಹಾಗೇ ಆಗಿತ್ತು. ನನ್ನ ಜೊತೆಅಶ್ವಿನ್ ಮತ್ತು ಅಜಯ್ ಬಂದಿದ್ದರು. ಅವತ್ತೂ ಕೂಡ ಟವರ್ ಮೇಲೆ ಇಡೀ ದಿನ ತೂಕಡಿಸಿದ್ದೆವು. ಐದು ಘಂಟೆಯಾದರೂನಮ್ಮನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ಯಾವುದೇ ವಾಹನ ಬರಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಜೊತೆ ಲಿಂಗಪ್ಪ ಅನ್ನೊ ಗಾರ್ಡ್ ಕೂಡಇದ್ದರು. `ಲಿಂಗಪ್ಪವರೆ, ಟೂರಿಸ್ಟ್ ಗಳನ್ನ ಕರ್ಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದ ಕೊನೆ ಗಾಡಿ ಕೂಡ ಹೋಯ್ತು. ನೆಡ್ಕೊಂಡೇಹೋಗೋಣ. ಕತ್ತಲಾಗೊದ್ರಲ್ಲಿ ಗೆಸ್ಟ್ ಹೌಸ್ ಸೇರ್ಕೋಬಹುದು,’ ಅಂದೆ.

ಸರಿ ಅಂತ ನಾಲ್ಕು ಜನಾನೂ ಹೊರಟೆವು. ಒಂದೆರೆಡು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ಹೋಗಿರಬಹುದು, ಒಂದು ತಗ್ಗಿನಲ್ಲಿ ಆನೆಯ ಗುಂಪು ಕಾಣಿಸಿತು. ಅವು ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿ, ರಸ್ತೆ ದಾಟಿ ಹೋಗುತ್ತವೆಅಂತ ಅನ್ನಿಸಿತು. ನಾಲ್ಕು ಜನಾನೂ ಮರಗಳ ಹಿಂದೆ ನಿಂತೆವು. ಆನೆಗಳು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ರಸ್ತೆ ದಾಟಿ ಹೋದವು.ಸರಿ ಅಂತ ನಾವು ಮುಂದೆ ಹೊರಡುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ಇನ್ನೊಂದು ಸಣ್ಣ ಗಂಡಾನೆ ತಗ್ಗಿನಲ್ಲೇ ಇರೋದು ಕಾಣಿಸಿತು.ಹದಿನಾಲ್ಕು, ಹದಿನೈದು ವರ್ಷವಿರಬಹುದು. ಅದು ನಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಿತ್ತು. ಚೇಷ್ಟೆಯ ವಯಸ್ಸಾದ್ದರಿಂದ, ಅಲ್ಲೇನಿಂತಿತ್ತು.

ಮೊದಲು ಅದನ್ನು ನೋಡಿದ್ದು ಅಶ್ವಿನ್. ಪಿಸು ಮಾತಿನಲ್ಲೇ ವಾಪಾಸ್ಬನ್ನಿ ಅಂತ ಕರೆದ. ಆಗಲೇ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದು ನಮಗೆ: ಲಿಂಗಪ್ಪನಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಕಿವಿ ಕೇಳಿಸೋಲ್ಲ ಅಂತ.ಮುಂದಕ್ಕೆ ಓಡಿದವನೇ, ಅವರ ಕೈ ಹಿಡಿದು, ಆನೆ ಇರುವುದನ್ನು ಆಶ್ವಿನ್ ಅವರಿಗೆ ತೋರಿಸಿದ. ತಕ್ಷಣವೇಕೆಳಗೆ ಬಗ್ಗಿದ ಲಿಂಗಪ್ಪ, ಒಂದಡಿ ಉದ್ದವಿದ್ದ ಕೋಲೊಂದನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು, ನಾನು ನಿಂತಿದ್ದ ಮರದ ಹಿಂದೆಬಂದು ನಿಂತರು.

ಆನೆ ಏನಾದ್ರೂ ಬಂದ್ರೆ, ಈ ಒಂದಡಿ ಉದ್ದದ ಕೋಲಿನಲ್ಲಿ ಏನುಮಾಡಬಹುದು ಅಂತ ನಾನು ಯೋಚಿಸುವಾಗಲೇ, ಲಿಂಗಪ್ಪ ಒಂದು ಬಾಂಬ್ ಸಿಡಿಸಿದರು: `ಅಲ್ಲಾ, ಪಟಾಕಿ ತರೋದೂಮರೆತೆ. ಮೊನ್ನೆ ತಾನೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಆನೆ ಒಬ್ಬ ಕುರುಬನಿಗೆ ಹೊಡೆದಿತ್ತು. ಇದು ಈ ಕಡೆ ಬಂದ್ರೆ ಏನುಮಾಡೋದು?’ ಅಂತ.

ಎದೆ ಧಸಕ್ಕಂತು. ಸುತ್ತಾ ನೋಡಿದೆ. ನೂರು ಮೀಟರ್ ಒಳಗೆ, ಹತ್ತಬಹುದಾಗಿದ್ದಮರಗಳು ಎಲ್ಲೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಾ ಪೆನ್ಸಿಲ್ ನಂತೆ ನೆಟ್ಟಗೆ ಆಕಾಶದ ಕಡೆ ಬೆಳೆದಿದ್ದವು. ಅಶ್ವಿನ್ಮತ್ತು ಅಜಯ್ ನಾವು ನಿಂತಿದ್ದ ಪಕ್ಕದ ಮರದ ಹಿಂದೆನೇ ನಿಂತಿದ್ದರು. ಆನೆ ನುಗ್ಗಿದರೆ, ಯಾರೂ ಏನೂ ಮಾಡುವಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನ ಈ ಮನುಷ್ಯ ಈಗಲೇ ಹೇಳಬೇಕಾ? ಆಮೇಲೆ ಹೇಳಿದರೆ ಆಗ್ತಿರ್ಲಿಲ್ವಾ? ಅನ್ಕೊಂಡೆ.

ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದರೆ,ಆನೆ ಬಂದು ರಸ್ತೆಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿತ್ತು. ನಮ್ಮನ್ನು ನೋಡೇ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಸೊಂಡಲಾಡಿಸುತ್ತಾ, ಆಚೆಗೂ,ಈಚೆಗೂ ಮೈ ಆಡಿಸುತ್ತಾ ನಿಂತಿತ್ತು. ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ಕಳೆದಿರಬಹುದು, ಏನೋ ಕಂಡಂತೆ ಬೆಚ್ಚಿ ಕಾಡಿನೊಳಗೆಹೋಯ್ತು ಯಾಕೇಂತ ಯೋಚಿಸುವಾಗಲೇ, ದೂರದಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ವಾಹನ ಬರುವ ಸದ್ದು ಕೇಳಿಸಿತು. ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ,ನಮ್ಮನ್ನು ಕರ್ಕೊಂಡು ಬರೋಕೆ ವಾಹನ ಬಂದೇ ಬಿಡ್ತು. ಉಸ್ಸಪ್ಪಾ ಅಂತ ಹತ್ತಿ ಕೂತಿದ್ವಿ.

ಈ ಸಲ ಅಷ್ಟೊಂದು ಅಧ್ವಾನವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಡಾರ್ಮೆಟರಿ ಮೇಟಿ ಗಣೇಶನಕೈಲಿ ಕೋವಿಯಿತ್ತು. ಹಾಗೇನೇ, ಇನ್ನಿಬ್ಬರು ಗಾರ್ಡ್ ಗಳು ಮಚ್ಚುಗಳನ್ನು ಹಿಡ್ಕೊಂಡಿದ್ದರು. ನೆಡ್ಕೊಂಡುಹೋಗ್ತಾ ಇದ್ದಾಗ, ದಿನೇಶ್ ಪ್ರತಿಯೊಂದನ್ನೂ ಅದೇನು, ಇದೇನು ಅಂತ ಕೇಳ್ತಾನೇ ಇದ್ದರು. ಬಂದು ಎರಡುತಿಂಗಳಾದರೂ, ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಮಾತಾಡ್ಬೇಕು ಅಂತ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ.

ಹಾಗೇ ನೆಡ್ಕೊಂಡು ಕಾಯ್ತೊಳೆ ಹಳ್ಳದವರೆಗೆ ಬಂದೆವು. ಅಷ್ಟೊತ್ತೂಸುಮ್ಮನಿದ್ದ ನಾನು ವತ್ಸನಿಗೆ ಒಂದು ಮರದಲ್ಲಿ ಉಬ್ಬಿರುವ ಜಾಗ ತೋರಿಸಿ: `ನೋಡೋ, ಅದರೊಳಗೆ ನೀರಿರುತ್ತೆ.ಕಾಡಲ್ಲಿ ತಿರುಗಾಡುವಾಗ, ನೀರೇನಾದ್ರು ಖಾಲಿಯಾದ್ರೆ, ಅಂಥ ಡುಬ್ಬಕ್ಕೆ ಒಂದು ತೂತು ಮಾಡಿದ್ರೆ ನೀರುಸಿಗುತ್ತೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಮರದ ವಾಸನೆ ಇರುತ್ತೆ. ಆದ್ರೆ, ಮಿನರೆಲ್ ನೀರಿನಗಿಂತ ಒಳ್ಳೆಯದು,’ ಅಂದೆ.

`ಓ ಇದೇನಾ? ನೀರು ಹ್ಯಾಗೆ ಬರುತ್ತೆ ಅಂತ ನಾನು ನೋಡ್ಬೇಕು,’ಅಂತ ದಿನೇಶ್ ಹೇಳಿದರು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಗಣೇಶ್ ಬಾಯಿ ಹಾಕಿ, `ಕೆರೆ ಹತ್ತಿರ ಏನಾದ್ರೂ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿರ್ತವೆ.ಯಾರೂ ಮಾತಾಡಬೇಡಿ,’ ಅಂದ. ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ ಕೆರೆಯ ಕಡೆ ನೋಡಿದರೆ, ಗಣೇಶ್ ಹೇಳಿದ್ದು ಸರಿಯಾಗೇಇತ್ತು. ಎಂಟು-ಹತ್ತು ಸೀಳುನಾಯಿಗಳು ಆಟವಾಡ್ತಾ ಇದ್ದವು. ಎಲ್ಲರೂ ಸುಮ್ಮನೆ ನೋಡುತ್ತಾ ನಿಂತರೆ, ನಾನುಸ್ವಲ್ಪ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ, ಮಂಡಿಯೂರಿ ಕೂತು ಫೋಟೋ ತೆಗೆಯೋಕ್ಕೆ ಶುರು ಮಾಡ್ದೆ. ಒಂದ್ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ಆಗಿರಬಹುದು.ಒಂದು ನಾಯಿ ನನ್ನ ಕಡೆನೇ ನೋಡೋಕೆ ಶುರು ಮಾಡ್ತು. `ಎಡವಟ್ಟಾಯ್ತು’ ಅನ್ಕೊಂಡು ಎದ್ದು ನಿಂತೆ. ನನ್ನನ್ನುನೋಡಿದ್ದೇ ತಡ, ಒಂದೇ ಉಸಿರಿಗೆ ಓಡಿ ಹೋಯ್ತು. ಅದರ ಹಿಂದೆ ಇಡೀ ಹಿಂಡೇ ಜಾಗ ಖಾಲಿ ಮಾಡ್ತು.

ಯಾಕೋ ಮೇಲೆ ನೋಡಿದರೆ, ಒಂದು ರಣಹದ್ದು ಕೂತಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕಿಂತಸ್ವಲ್ಪ ಮುಂದೆ, ಎರಡು ಕಾಡು ಹಂದಿಗಳು, ನಾಯಿಗಳು ತಿಂದು ಉಳಿಸಿದ್ದ ಜಿಂಕೆಯನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದವು.ಇನ್ನೊಂದೈವತ್ತು ಅಡಿ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿರಬಹುದು… ಒಂದು ಜಿಂಕೆ ಗುಂಪು ನಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಿ ವಿಪರೀತ ಚಡಪಡಿಸತೊಡಗಿದವು.ಲಂಟಾನಾದೊಳಗೆ ನುಗ್ಗಲು ನೋಡಿ, ಮತ್ತೆ ಹೊರಗೆ ಬಂದು ನಿಂತವು. ಯಾಕೋ ಎಲ್ಲಾ ಸರಿಯಿಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸಿತು.`ಗಣೇಶ್, ಆ ಲಂಟಾನಾದೊಳಗೆ ಮತ್ತೇನೋ ಇದೆ. ಹುಲಿನೋ, ಚಿರತೆನೋ ಏನೋ ಇದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಆ ಜಿಂಕೆಗಳು ಒದ್ದಾಡ್ತಾಇದ್ದಾವೆ, ನೋಡು,’ ಅಂದೆ.

`ಇಲ್ಲಾ ಅಣ್ಣ. ನಾಯಿಗಳು ಈ ಕಡೆನೇ ಇದ್ದವಲ್ಲಾ, ಅದಕ್ಕೇ ಹೆದರಿವೆಅಷ್ಟೆ,’ ಅಂದ.

`ಒಂದ್ನಿಮಿಷ ಇಲ್ಲೇ ಇರಿ. ನಾನು ನೋಡ್ಕೊಂಡು ಬರ್ತೀನಿ,’ ಅಂತಹೇಳಿ, ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಕೆಳಗೆ ಇಟ್ಟು, ನಿಧಾನವಾಗಿ ಲಂಟಾನದ ಕಡೆ ನೆಡಕೊಂಡು ಹೋದೆ. ಲಂಟಾನಾದಿಂದ ಐದೇ ಅಡಿದೂರದವರೆಗೆ ಬಂದು, ಒಳಗಡೆ ಏನಾದ್ರೂ ಕಾಣುತ್ತಾ ಅಂತ ಬಗ್ಗಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೇ, ಹೌದೋ, ಅಲ್ಲವೋ ಅನ್ನುವಂತೆ,ಏನೋ ಗುರುಗುಟ್ಟಿದಂತಾಯ್ತು. ಹಾಗೇ ನೆಟ್ಟಗೆ ನಿಂತವನೇ, ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಬಿಟ್ಟ ಜಾಗದವರೆಗೆ ಹಿಮ್ಮುಖವಾಗಿನೆಡ್ಕೊಂಡು ಬಂದೆ. ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದ್ರೆ, ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನ ಬಿಟ್ಟು, ಐವತ್ತು ಅಡಿ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿದ್ದರು. `ಕರ್ಮ’ ಅನ್ಕೊಂಡು, ಬೇಗ ಬೇಗ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿ ಅವರನ್ನ ಸೇರ್ಕೊಂಡೆ.

`ಗಣೇಶ್, ಅಲ್ಲಿ ಹುಲಿ ಕೂತಿದೆ. ನಾಯಿಗಳ ಥರ, ಅದೂ ಏನನ್ನೋಕೊಂದಿದೆ. ಅದು ಗುರುಗುಟ್ಟಿದ್ದು ನನಗೆ ಕೇಳಿಸ್ತು,’ ಅಂದೆ. ಆದರೆ, ಗಣೇಶನಾಗಲಿ, ಇನ್ನುಳಿದವರು ಅದನ್ನುನಂಬುವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. `ಒಂದು ಕೆಲಸ ಮಾಡೋಣ. ಎರಡೂವರೆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಇಲ್ಲೇ ಬರೋಣ. ಹುಲಿಯೇನಾದ್ರುಈಗ ಊಟ ಮಾಡಿದ್ರೆ, ಕೆರೆಗೆ ನೀರು ಕುಡಿಯೋಕ್ಕೆ ಬರಲೇ ಬೇಕು,’ ಅಂದೆ. `ಸರಿ’ ಅಂಥ ಎಲ್ಲರೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡರು.

ಅಲ್ಲಿಂದ ಒಂದೆರೆಡು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಮುಂದೆ ಹೊಗಿ, ಒಂದು ಹಡ್ಲುವಿಗೆನುಗ್ಗಿದೆವು. ಅಲ್ಲೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಗಂಡಾನೆ ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು, ಅದರ ಹಿಂದೆನೇ ಸುಮಾರು ದೂರ ಹೋದೆವು. ಸ್ವಲ್ಪಹೊತ್ತಿಗೆ ಒಂದು ಕಾಡೆಮ್ಮೆಗಳ ಗುಂಪು ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಯ್ತು. ನಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಿದ ತಕ್ಷಣ ಚಲ್ಲಾಪಿಲ್ಲಿಯಾಗಿಓಡಿಹೋದವು. ಅಲ್ಲೇ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕೆರೆಯ ಹತ್ತಿರ ಊಟ ಮಾಡಿ, ಕಾಯ್ತೊಳೆ ಹಳ್ಳದ ಹತ್ತಿರ ಮತ್ತೆ ಬಂದೆವು.`ಎಲ್ಲಾರೂ ಹೋಗಿ ಆ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಕೂರೋಣ. ಹುಲಿ ನೀರು ಕುಡಿಯೋಕೆ ಬಂದ್ರೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತೆ. ಯಾರೂಸದ್ದು ಮಾಡಬಾರದು,’ ಅಂತ ಹೇಳ್ದೆ.

ಒಂದ್ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ಕೂತಿರಬಹುದು. ದಿನೇಶ್, ಗಣೇಶನ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿಏನೋ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದರು. ಫಾರೆಸ್ಟ್ ಡಿಪಾರ್ಟ್ ಮೆಂಟಿನವರೆಲ್ಲ ಎದ್ದು, ನಾನು ಬೆಳಗ್ಗೆ ತೋರಿಸಿದ ಮರದಕಡೆಗೆ ಹೋಗಿ, ಆ ಡುಬ್ಬವನ್ನು ಮಚ್ಚಿನಿಂದ ತೂತು ಮಾಡೋಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿದರು. ನಾನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ,ಹೀಗೆಲ್ಲಾ ಶಬ್ದ ಮಾಡಿದರೆ ಹುಲಿ ಬರೊದಿಲ್ಲ ಅಂತ ಹೇಳಿದರೂ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ತೂತು ಕೊರೆಯುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ,ವತ್ಸನೂ ಬಂದ. ಆ ತೂತಿನಿಂದ ಬಂದ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿದು,ವಾಸನೆಗೆ ಮುಖ ಸಿಂಡರಿಸಿಕೊಂಡ. ನನಗಾಗಲೇ ವಿಪರೀತ ರೇಜಿಗೆಯಾಗತೊಡಗಿತು. ಇನ್ನು ಹುಲಿ ಬರೋದಿಲ್ಲ ಅನ್ನೋದುಕೂಡ ಖಾತರಿಯಾಯ್ತು.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಗಣೇಶ್ ಡಾರ್ಮೆಟರಿ ಕ್ಲೀನ್ ಮಾಡಬೇಕು ಅಂತ ಬೇರೆರಾಗ ಶುರು ಮಾಡಿದ. ಸರಿ, ಎಲ್ಲಾರೂ ವಾಪಾಸ್ ಹೋಗೊದು ಅಂತ ಹೊರಟೆವು. ಒಂದೆರೆಡು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಹೋಗಿರಬೇಕಷ್ಟೆ.ಎದುರಿನಿಂದ ಟೂರಿಸ್ಟ್ ಗಳನ್ನು ಕರ್ಕೊಂಡು ಗಾಡಿ ಬಂತು. ಗಾಡಿ ಡ್ರೈವರ್ ಜೋಸೆಫ್ ತಲೆ ಹೊರಗೆ ಹಾಕಿ,`ಬರ್ತೀರ ಸರ್?’ ಅಂತ ಕೇಳ್ದ.

ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಯೋಚನೆ ಮಾಡ್ದೆ. ಇಪ್ಪತ್ತು ನಿಮಿಷ ನೆಡೆದರೆ,ಗೆಸ್ಟ್ ಹೌಸ್ ಬರುತ್ತೆ. ಇವರ ಜೊತೆ ಹೋದರೆ, ಆರು ಘಂಟೆಯವರೆಗೆ ಗಾಡಿಯಲ್ಲಿ ಕೂತ್ಕೋಬೇಕು. ಹುಲಿ ಸಿಗೊಕ್ಕೆಸಾಧ್ಯತೆ ಕಡಿಮೆ. ಬೆಳಗ್ಗೆಯಿಂದ ಸೆಖೆಯಲ್ಲಿ ನೆಡೆದು, ,ಮೈಯೆಲ್ಲಾ ಅಂಟಾಗಿತ್ತು. ಹೋಗಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೆಸಾಕು ಅನ್ನಿಸ್ತಿತ್ತು. `ಇಲ್ಲ, ನೀವು ಹೋಗಿ,’ ಅಂದೆ.

ನೆಟ್ಟಗೆ ಗೆಸ್ಟ್ ಹೌಸ್ ಕಡೆಗೆ ನೆಡ್ಕೊಂಡು ಹೋದೆವು. ಒಟ್ಟುನಾಲ್ಕು ಗಾಡಿಗಳು ಹೋಗಿರುವುದು ಗೊತ್ತಾಯ್ತು. ಸೀದ ರೂಮಿಗೆ ಹೋದವನೇ, ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದೆ. ಖುಶಿಯಾಗಿ,ಟೀ ಕುಡಿದು, ಸಿಗರೇಟು ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಕೂತೆ. ಒಂದೊಂದೇ ಗಾಡಿಗಳು ವಾಪಾಸ್ ಬಂದವು. ಪ್ರತೀ ಗಾಡಿಯವರೂಹುಲಿ ನೋಡಿದ್ದರು. ಕೊನೆಗೆ ಬಂತು ಜೋಸೆಫ್ ಗಾಡಿ.

`ಸರ್, ನೀವು ಗಾಡಿ ಹತ್ತಬೇಕಿತ್ತು. ಅಲ್ಲೇ ಕಾಯ್ತೊಳೆ ಹಳ್ಳದಹತ್ತಿರನೇ ಹುಲಿ ಸಿಕ್ತು. ಸರಿಯಾದ ಗಂಡು ಹುಲಿ. ರಸ್ತೆಗೇ ಬಂದು, ಹದಿನೈದು ನಿಮಿಷ ನಿಂತಿತ್ತು. ಗಾಡಿಹತ್ತಿರಾನೂ ಬಂತು. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಫೋಟೊ ಸಿಕ್ತು,’ ಅಂದ.

ಸುಮ್ಮನೇ ವತ್ಸನ ಮುಖ ನೋಡಿದೆ. ಅವತ್ತು ನಾಗರಹೊಳೆಯಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕುಕಡೆ ಹುಲಿ ಸಿಕ್ಕಿವೆ. ಸಿಗದೇ ಇದ್ದದ್ದು, ನೆಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋದವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ. ನನಗೆ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಗುರುಗುಟ್ಟಿದ್ದಹುಲಿ, ನನಗೆ ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆಲ್ಲರಿಗೆ ದರ್ಶನ ಕೊಟ್ಟಿದೆ.

`ಯಾಕೋ ನಿನ್ನ ಹಣೆಬರಹ ಸರಿ ಇಲ್ಲ ಕಣೋ,’ ಅಂದೆ ವತ್ಸನಿಗೆ.

`ನಾನೇನ್ರಿ ಮಾಡ್ಲಿ? ನೀವು ಹೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ನಾನು ಸರಿಅಂದೆ. ನೀವೇ ಹೇಳಿದ್ದು ಗಾಡಿ ಹತ್ತೋದು ಬೇಡ ಅಂತ. ನಂದೇನು ತಪ್ಪು?’ ಅಂತ ರೇಗಿದ.

ಅವನು ಹೇಳಿದ್ದೆಲ್ಲಾ ಸರಿಯಿತ್ತು. `ಸಾರಿ’ ಹೇಳೋಣಾ ಅಂತ ಅವನಮುಖ ನೋಡಿದೆ. ಯಾಕೋ ಸುಮ್ಮನಾಗಿ, ಕೈಲಿದ್ದ ಸಿಗರೇಟ್ ತುಂಡು ನೆಲಕ್ಕೆಸೆದು, ಇನ್ನೊಂದುಹಚ್ಚಿಕೊಂಡೆ.

ಮಾಕೋನಹಳ್ಳಿ ವಿನಯ್ ಮಾಧವ್

ಗಂಧದ ಗುಡಿ

2012-02-03T22:12:00.000-08:00

ಗುಜ್ರಾಲ್ಸರ್ಕಾರ ಮತ್ತು ಗಂಧದ ಮರ

`ರೀಸಮಿ, ಈ ಥರದ ಏನಾದ್ರು ದೊಡ್ಡ ಸುದ್ದಿಯಾಗಿದ್ದಾಗ, ಒಂದು ಪೇಜ್ ವನ್ ಸ್ಟೋರಿ ಹೊಡಿಬೇಕು ಕಣ್ರಿ,’ಅಂತ ಹೇಳಿದೆ.

`ಅದುಯಾವುದೇ ಜರ್ನಲಿಸ್ಟ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳೋ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಚಾಲೆಂಜ್,’ ಅಂದ್ರು ಸಮಿ.

ಅವತ್ತುದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿ ದೇವೇಗೌಡರು ಪ್ರಧಾನಿ ಪಟ್ಟ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಇಂಡಿಯನ್ ಎಕ್ಸ್ ಪ್ರೆಸ್ ಆಫೀಸಿಗೆಬೆಲಗೂರು ಸಮೀವುಲ್ಲಾ ಎಂದಿನಂತೆ ಅಫ್ ಶಾನ್ ಳನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ಬಂದಿದ್ದರು. ಎಂದಿನಂತೆ ಅದೂಇದೂ ಮಾತಾಡ್ತಾ ಈ ವಿಷಯ ಹೇಳಿದ್ದೆ.

ಸಮಿಗೆಈ ವಿಷಯ ಎಷ್ಟು ದಿನ ನೆನಪಿತ್ತು ಅಂತ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಯಾವಾಗಲೂ ಏನಾದರೊಂದು ತರಲೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಕೈ ಹಾಕುವನನ್ನ ತಲೆಯಲ್ಲಂತೂ ಈ ಹುಳ ನಿಂತುಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಆಗಿನ್ನೂ ಕ್ರೈಂ ರಿಪೋರ್ಟಿಂಗ್ ಶುರು ಮಾಡಿ ಒಂದುವರ್ಷ ಕೂಡ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಗ್ಗಿಲ್ಲದೆ ಎಲ್ಲರ ಜೊತೆ ಜಗಳಕ್ಕೆ ನಿಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಅದಕ್ಕೇನುಬಹಳ ದಿನ ಕಾಯಬೇಕಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ದೇವೇಗೌಡರ ನಂತರ ಬಂದ ಇಂದ್ರ ಕುಮಾರ್ ಗುಜ್ರಾಲ್ ಸರ್ಕಾರವೇನೂ ಬಹಳದಿನ ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಅದರ ಕೊನೆಯ ದಿನವೂ ಬಂದಿತ್ತು. ಬೆಳಗ್ಗೆ ಆಫೀಸಿನಿಂದ ಪೋಲಿಸ್ ಕಮೀಷನರ್ ಆಫೀಸಿಗೆಹೋಗುವಾಗ, ಸಾಯಂಕಾಲದೊಳಗೆ ಗುಜ್ರಾಲ್ ಸರ್ಕಾರ ಕೊನೆಯಾಗುತ್ತೆ ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಗಿತ್ತು.

ಅವತ್ತುಏನೇನು ಸ್ಟೋರಿಗಳನ್ನು ಹೊಡೆಯಬಹುದು ಅಂತ ಯೋಚನೆ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ನೆಡೆದೆ. ಯಾವುದೂ ಮುಖಪುಟಕ್ಕೆ ಬರುವಂತಿರಲಿಲ್ಲ.ಯಾರನ್ನು ಕೇಳುವುದು? ಅಂತ ಯೋಚನೆ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಕಾಫಿ ಬೋರ್ಡ್ ಎದುರಿಗಿದ್ದ ಶ್ಯಾಮ್ ಪ್ರಕಾಶ್ ಹೋಟೆಲ್ದಾಟಿದೆ. ಈಗ ಆ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡದೊಂದು ಐಟಿ ಕಂಪನಿ ಆಫೀಸಿದೆ. ಶ್ಯಾಮ್ ಪ್ರಕಾಶ್ ಮತ್ತು ಕಮೀಷನರ್ಆಫೀಸ್ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಆದಾಯ ತೆರಿಗೆ ಇಲಾಖೆಯವರ ವಸತಿ ಗೃಹವಿದೆ.

ಕಮೀಶನರ್ಆಫೀಸಿನ ಗೋಡೆಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಂತೆ, ವಸತಿ ಗೃಹದ ಆವರಣದಲ್ಲಿ ಮತ ಬಿದ್ದಂತೆ ಕಂಡಿತು. ನಿಂತು ಸರಿಯಾಗಿನೋಡಿದರೆ, ಯಾರೋ ಮರ ಕಡಿದು, ಸೊಪ್ಪನ್ನೆಲ್ಲ ಅಲ್ಲೇ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿದ್ದು ಗೊತ್ತಾಯ್ತು. ಸರಿಯಾಗಿ ನೋಡಿದೆ—ಗಂಧದಮರ! ಪೋಲಿಸ್ ಕಮೀಷನರ್ ಕಛೇರಿಯ ಆವರಣದ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಯಾರೋ ಕದ್ದಿದ್ದಾರೆ… ಎಂಥಾ ಸ್ಟೋರಿ ಅನ್ಕೊಂಡೆ.

ಈಗಿನಂತೆಟೆಲಿವಿಷನ್ ಚಾನಲ್ ಗಳ ಹಾವಳಿಯಾಗಲಿ, ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನ್ ಗಳಾಗಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಸುದ್ದಿ ಕಾಳ್ಗಿಚ್ಚಿನಂತೆಹರಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ, ಅವರದೇ ಆವರಣದ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಆದ ಪ್ರಕರಣವನ್ನು ಆದಷ್ಟೂ ಮುಚ್ಚಿಡಲುಪೋಲಿಸರು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ ಅಂತ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೂ, ಬೇರೆ ಪತ್ರಿಕೆಯವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗದಂತೆಇಡುವುದು ಹೇಗೆ? ಅನ್ನೋದು ಕೊರೆಯಲು ಶುರುವಾಯ್ತು.

ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ,ಫೋಟೋಗ್ರಾಫರ್ ಗೆ ಸಾಯಂಕಾಲದ ಮೇಲೆ ಹೇಳುವುದು ಅನ್ಕೊಂಡೆ. ಆದರೆ, ಈ ಸುದ್ದಿಯ ವಿವರಗಳನ್ನು ಯಾರಬಳಿತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಎನ್ನುವುದು ದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಿತ್ತು.

ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ,ಆಗಿನ ಪೋಲಿಸ್ ಕಮೀಷನರ್ ರೇವಣ್ಣಸಿದ್ದಯ್ಯ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಜಾತಕ ಹೊಂದಿಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಏತಿಅಂದರೆ ನಾನು ಪ್ರೇತಿ ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದೆ. ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಸಂಬಂಧ ಇಡೀ ಪೋಲಿಸ್ ಕಮೀಷನರ್ ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸಮಾಡುವ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿದ್ದ ವಿಷಯ. ಹಾಗಾಗಿ, ಈ ವಿಷಯದ ವಿವರಗಳು ನೇರವಾಗಿ ಸಿಗುವುದು ಕಷ್ಟ ಅಂತಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಇಂಥ ಸಂದರ್ಭಗಳಿಗಾಗಿ ನಾನು ಕಮೀಷನರ್ ಕಛೇರಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಅತೃಪ್ತಾತ್ಮಗಳನ್ನು ಹುಡುಕ್ಕಿಟ್ಟಿದ್ದೆ.ಇವರುಗಲೆಲ್ಲಾ ಕಮೀಷನರ್ ಆಫೀಸ್ ಆವರಣದೊಳಗೆ ಎಷ್ಟೊ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಇದ್ದು, ಆ ಆವರಣದ ಬಗ್ಗೆ ವಿಶೇಷವಾದದ್ವೇಶ ಬೆಳಸಿಕೊಂಡಿದ್ದವರು. ಅದರಲ್ಲೂ ಚಂದ್ರಪ್ಪನಂತೂ ಪೂರ್ತಿ ಸಿನಿಕತನವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ.

ಈಚಂದ್ರಪ್ಪ ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಅಂತ ನೂರಾರು ಸಲ ಯೋಚಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಯಾವುದರ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಒಳ್ಳೆಯದಾಗಿ ಮಾತಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.ಯಾರಾದರೂ ಒಳ್ಳೆಯ ಸಿಹಿತಿಂಡಿ ಕೊಟ್ಟರೆ ತಿಂದು: `ಈ ಬೋಳಿ ಮಗಂದು ತಿಂದು ಸಕ್ಕರೆ ಕಾಯಿಲೆ ಬರಿಸ್ಕೊಳ್ತಿವಲ್ಲಾ,ನಮಗೆ ನಾವೇ ಚಪ್ಪಲಿಯಲ್ಲಿ ಹೊಡ್ಕೋಬೇಕು, ಅಷ್ಟೆ,’ ಅಂತಿದ್ದ. ಆದರೆ, ಯಾಕೋ ಏನೋ, ನನ್ನ ಜೊತೆ ಮಾತ್ರವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ಇದ್ದ. ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಅವನೇ ಸರಿ ಅಂದ್ಕೊಂಡು, ಅವನನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಮೊಬೈಲ್ ಕ್ಯಾಂಟೀನ್ಗೆ ಹೋಗಿ, ಟೀ ಕುಡಿಯತ್ತಾ ಮೆತ್ತಗೆ ಪೀಠಿಕೆ ಹಾಕಿದೆ: `ಚಂದ್ರಪ್ಪ, ಆಫೀಸ್ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿ ಯಾರೋಗಂಧದ ಮರ ಕಡಿದಿದ್ದಾರೆ.’

`ಬೆಳಗ್ಗೆನೇಗೊತ್ತಾಯ್ತು. ನೋಡಿದಾಗ ಒಂಬತ್ತು ಘಂಟೆಯಾಗಿತ್ತಂತೆ. ಹೈ ಗ್ರೌಂಡ್ ಪೋಲಿಸ್ ಗೆ ಕಂಪ್ಲೇಂಟ್ ಕೊಡುವಹೊತ್ತಿಗೆ ಹತ್ತು ಘಂಟೆಯಾಗಿತ್ತಂತೆ. ಈಗ ಕ್ಲೀನ್ ಮಾಡೋಕೆ ಹೋದರೆ ಪ್ರೆಸ್ ನವರ ಗಮನಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತೆಅಂತ ಹಾಗೇ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಆ ಕಂಟ್ರೋಲ್ ರೂಮ್ ನಾಯಕ ಇದ್ದಾನಲ್ಲ, ಅವನು ಯಾರೂ ಬಾಯಿ ಬಿಡಬಾರದು ಅಂತಫರ್ಮಾನು ಬೇರೆ ಹೊರಡಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಎಲ್ಲಾ ಕಳ್ಳ ನನ್ಮಕ್ಕಳು,’ ಅಂದ.

`ಅಲ್ರಿ,ಕಮೀಷನರ್ ಆಫೀಸ್ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಕದ್ದಿದ್ದಾರಲ್ಲ, ಏನ್ರಿ ಧೈರ್ಯ ಅವರಿಗೆ?’ ಅಂದೆ.

`ನೈಟ್ಡ್ಯೂಟಿ ಗೂಬೆ ನನ್ಮಕ್ಕಳು ಒಂಬತ್ತು ಘಂಟೆಗೇ ಕುಡಿದು ಹೊದ್ಕೊಂಡು ಮಲಗಿರ್ತಾರೆ. ಹೀಗಾದ್ರೆ ಇನ್ನೇನಾಗುತ್ತೆ?ಇದೇನು ಮೊದಲ ಸಲನಾ ಆಗಿರೋದು? ಈ ತಿಂಗಳೇ ಎಂಟೋ, ಹತ್ತೊ ಹೋಗಿವೆ. ಶ್ಯಾಮ್ ಪ್ರಕಾಶ್ ಹೋಟೆಲಿನೊಳಗಿಂದಾನೇಎರಡು ಹೋಗಿವೆ,’ ಅಂದ.

`ಅಷ್ಟೊಂದುಹೋಗಿದ್ದಾವಾ? ಎಲ್ಲೆಲ್ರೀ?’ ಅಂತ ಕೇಳದೆ.

ಶ್ಯಾಮ್ಪ್ರಕಾಶ್ ಹೋಟೆಲ್ ನ ಎರಡು ಮರ ಸೇರಿದಂತೆ, ಆರು ಮರಗಳ ಲೆಖ್ಖ ಕೊಟ್ಟು, ಜಾಗಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿದ. `ಬಡ್ಡೀಮಗಂದುಸಿಕ್ತು,’ ಅನ್ಕೋಂಡು ಸುಮ್ಮನೆ ಕಾದೆ. ಮಧ್ಯಾಹ್ನ, ಎಲ್ಲಾ ಕ್ರೈಂ ರಿಪೋರ್ಟರ್ ಗಳು ಸೇರಿದಾಗ ಈ ವಿಷಯಬರಲೇ ಇಲ್ಲ. `ಸರಿ, ಇನ್ನೂ ಯಾರ ಗಮನಕ್ಕೂ ಬಂದಿಲ್ಲ,’ ಅಂತ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದೆ. ಸಾಯಂಕಾಲದ ಹೊತ್ತಿಗೆಗೊತ್ತಾದರೂ, ಒಂದು ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತೆ ಅಷ್ಟೆ. ಇನ್ನುಳಿದ ಐದರ ಸುದ್ದಿ ನನಗೆ ಮಾತ್ರ ಅಂತ ಗ್ಯಾರಂಟಿಯಾಯ್ತು.ಸಾಯಂಕಾಲದ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಫೋಟೋಗ್ರಾಫರ್ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದು, ಯಾರ ಗಮನಕ್ಕೂ ಬಾರದಂತೆ ಒಂದೆರೆಡು ಫೋಟೊಕೂಡ ತೆಗೆಸಿದೆ.

ಆಗೆಲ್ಲ,ಹೊಸಕೋಟೆಯ ಹತ್ತಿರದ ಮೇಡಿ ಮಲ್ಲಸಂದ್ರ, ಕಟ್ಟಿಗಾನಹಳ್ಳಿ, ಬೈಲನರಸಾಪುರ ಗ್ರಾಮಗಳು ಕಳ್ಳಭಟ್ಟಿ ಶರಾಬುಮತ್ತು ಗಂಧ ಕಳ್ಳಸಾಗಾಣಿಕೆಗೆ ಹೆಸರುವಾಸಿಯಾಗಿದ್ದವು. ಎಕ್ಷೈಸ್ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಾಗಲೀ, ಪೋಲಿಸರಾಗಲಿ ಆಊರಿಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟದ್ದೇ ಆದರೆ, ಗಂಡಸರು ಮತ್ತು ಹೆಂಗಸರು ಸೇರಿಕೊಂಡೇ ಬಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಾಗಾಗಿ,ಅಲ್ಲಿಗೆ ಯಾರೂ ಕಾಲಿಡದೆ, ಕಾನೂನು ಮತ್ತು ಸುವ್ಯವಸ್ಥೆ ಸರಿಯಾಗಿರುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಹೊಸಕೋಟೆಯಸುತ್ತಮುತ್ತ ಇದ್ದ ಗಂಧದ ಮರಗಳನ್ನು ಬೇರು ಸಹಿತ ಮಾರಿಕೊಂಡ ಮೇಲೆ, ಈ ಊರಿನವರ ಕಣ್ಣು, ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿದ್ದಗಂಧದ ಮರಗಳ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ಇವೆಲ್ಲವನ್ನು ಸೇರಿಸಿ, ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ವರದಿ ಬರೆದೆ: `ಪೋಲಿಸ್ ಕಮೀಷನರಮೂಗಿನಡಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಗಂಧದ ಕಳ್ಳರು.’

ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿಸಾಯಂಕಾಲದ ಮೀಟಿಂಗ್ ಮುಗಿದ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಸಂಪಾದಕರಾಗಿದ್ದ ಕೆ.ವಿ.ರಮೇಶ್ ರಿಂದ ಕರೆ ಬಂತು.ಗಂಧದ ಮರದ ಕಥೆ ಬಗ್ಗೆ ಅಂತ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಕೂತಿದ್ದ ಉತ್ತರಾ ಕೇಳಿದರು: `ಈ ಸ್ಟೋರಿ ಒಂದುದಿನ ತಡೆಯಬಹುದಾ? ಇವತ್ತು ಡೆಲ್ಲಿಯಿಂದ ತುಂಬಾ ಸ್ಟೋರಿಗಳು ಇವೆ. ಈ ಸ್ಟೋರಿ ಪೇಜ್ ವನ್ ಗೇ ಹೋಗಬೇಕು,’ಅಂದರು.

`ಇಲ್ಲಮ್ಯಾಡಂ. ಒಂದು ಗಂಧದ ಮರ ಹೋಗಿರೋದು ನೆನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ. ಇನ್ನುಳಿದ ಮರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರ ಯಾರಿಗೂ ಸಿಗದಿದ್ದರೂ,ಆ ಒಂದು ಮರದ ವಿಷಯ ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಗೊತ್ತಾಗಬಹುದು,’ ಅಂದೆ. ರಮೇಶ್ ಕೂಡ: `ಉತ್ತರಾ,ಏನಾದ್ರು ಮಾಡಬಹುದಾ ನೋಡು,’ ಅಂದರು.

`ನನ್ನಕೈಲೆಷ್ಟು ಆಗತ್ತೆ ನೋಡ್ತೀನಿ. ಗುಡ್ ಸ್ಟೋರಿ ಕಣೋ,’ ಅಂತ ತಲೆ ಆಡಿಸುತ್ತಾ ಉತ್ತರಾ ಹೇಳಿದರು.

ತುಂಬಾನೇಖುಶಿಯಾಗಿ ಹೊರಗೆ ಬಂದೆ. ಆದರೆ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಎದ್ದು ನೋಡಿದಾಗ, ನನ್ನ ಲೇಖನ ಮೂರನೇ ಪುಟಕ್ಕೆ ಹೋಗಿತ್ತು.ಸಿಕ್ಕಾಬಟ್ಟೆ ಬೇಜಾರಾಗಿ, ಇನ್ನೊಂದು ಸುತ್ತು ಹೊದ್ದುಕೊಂಡು ಮಲಗಿದೆ. ಎಂಟೂವರೆ ಸುಮಾರಿಗೆ ಪೇಜರ್ಗೆ ಒಂದು ಮೆಸೇಜ್ ಬಂತು:

`ಬೇಗನೆಕಮೀಷನರ್ ಆಫೀಸ್ ಗೆ ಬಂದು ನನ್ನನ್ನು ಕಾಣು. ಸುರೇಶ್ ಬಾಬು ನಿನ್ನನ್ನು ಕಾಣಬೇಕಂತೆ,’ ಅಂತ. ಕಂಟ್ರೋಲ್ರೂಂ ಎ.ಸಿ.ಪಿಯಾಗಿದ್ದ ಟಿ.ಆರ್.ನಾಯಕ್ ಕಳುಹಿಸಿದ್ದರು. ಏನಪ್ಪಾ ಇಷ್ಟು ಬೆಳಗ್ಗೆ ನಾಯಕರು ಕಳುಹಿಸಿದ್ದಾರೆ?ಏನೋ ದೊಡ್ಡ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಆಗಿರಬೇಕು, ಅನ್ಕೊಂಡು ಬೇಗನೆ ತಯಾರಾಗಿ, ಕಮೀಷನರ್ ಆಫೀಸ್ ಗೆ ಹೋದೆ. ಯಾವಾಗಲೂನಗುಮುಖದಿಂದ ಇರುತ್ತಿದ್ದ ನಾಯಕರು ಯಾಕೋ ತುಂಬಾನೆ ಗಂಭೀರವಾಗಿದ್ದರು. ನನ್ನ ಮುಖ ನೋಡಿದ ತಕ್ಷಣ:`ಏನಪ್ಪಾ ನಿನ್ನ ಕಾಟ. ದಿನಾ ಏನಾದ್ರೊಂದು ಮಾಡ್ತಾ ಇರ್ತಿಯಲ್ಲ. ಹೋಗು, ಸುರೇಶ್ ಬಾಬು ಸಾಹೇಬ್ರನ್ನನೋಡು. ನಿನಗೆ ಕಾಯ್ತಾ ಇದ್ದಾರೆ,’ ಅಂದ್ರು.

`ನಾನೇನ್ರಿಮಾಡ್ದೆ ಈಗ?’ ಅಂತ ಕೇಳ್ದೆ.

`ಅಲ್ಲಪ್ಪ,ಇವತ್ತು ಬರ್ದಿದ್ದೀಯಲ್ಲ ಗಂಧದ ಮರ….’ ಅಂದ್ರು.

`ಓಅದಾ, ಅಲ್ರಿ, ಅದ್ರಲ್ಲಿ ನಾನೇನಾದರೂ ಸುಳ್ಳು ಬರ್ದಿದ್ದೀನಾ?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ.

`ಸುಳ್ಳುಬರ್ದಿದ್ದೀಯ ಅಂತ ಹೇಳ್ತಿಲ್ಲಪ್ಪಾ. ಅದು ನಮಗೂ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಬೆಳಗ್ಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಸುಪ್ರಭಾತ ಆಗಿದೆ.ನೀನು ಹೋಗಿ ಸುರೇಶ್ ಬಾಬು ಸಾಹೇಬರನ್ನ ನೋಡು. ಅವರು ಮಾತಾಡ್ತಾರೆ,’ ಅಂದರು.

`ಏನಾಯ್ತ್ರೀಬೆಳಗ್ಗೆ?’ ಅಂತ ಗಾಭರಿಯಿಂದ ಕೇಳಿದೆ.

ರೇವಣ್ಣಸಿದ್ದಯ್ಯನವರುಹೇಳಿ ಕೇಳಿ ಗತ್ತಿನ ಪೋಲಿಸ್ ಅಧಿಕಾರಿ. ಯಾವುದೇ ಕೇಸಿನ ಹಿಂದ ಹೋದರೆ, ಸೀಳುನಾಯಿಯಂತೆ ಬೆನ್ನಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದರು.ನಾಲ್ಕು ಸರಣಿ ಸರಗಳ್ಳತನವಾದರೆ, ಬೆಂಗಳೂರು ಪೋಲಿಸ್ ಇರಲಿ, ಅವರೇ ಬಂದು ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದರು.ಯಾವುದೋ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಕಳ್ಳತನವಾದರೆ, ತಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಆದಂತೆ ಚಡಪಡಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿನ ಪೋಲಿಸ್ ಗಳಿಗೆಶನಿ ಬಿಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಬರುವ ವರದಿಗಳನ್ನು ತುಂಬಾನೇ ತಲೆಗೆ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು, ಅದನ್ನುಸರಿಪಡಿಸುವವರೆಗೆ ಬಿಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಅಂಥವರಿಗೆ, ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರುವ ತಮ್ಮ ಮನೆ ಮತ್ತು ಕಛೇರಿಯಸುತ್ತ ಮುತ್ತ ಆರು ಗಂಧದ ಮರಗಳು, ಒಂದೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಕದ್ದಿದ್ದಾರೆಂದು ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಓದಿದಾಗ ಹೇಗಾಗಿರಬೇಡ?ಆರೂಮುಕ್ಕಾಲಿಗೇ ವೈರ್ ಲೆಸ್ ಮೆಸೆಜ್ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ: `ಪೋಲಿಸ್ ಕಮೀಷನರ್ ಕಛೇರಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವಎಲ್ಲಾ ಪೋಲಿಸ್ ಗಳೂ ಮತ್ತು ಅಧಿಕಾರಿಗಳೂ ಎಂಟು ಘಂಟೆಯ ಒಳಗೆ ಕಛೇರಿಗೆ ಬರಬೇಕು. ನೈಟ್ ಡ್ಯೂಟಿ ಮಾಡಿದವರೂಸಹ ಇರಬೇಕು,’ ಅಂತ.

ಎಂಟುಘಂಟೆಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಕಛೇರಿ ಆವರಣದೊಳಗೆ ಧೂರ್ವಾಸ ಮುನಿಯಂತೆ ನುಗ್ಗಿದ ರೇವಣ್ಣಸಿದ್ದಯ್ಯನವರು ಎಲ್ಲಾರಿಗೂವಾಚಾಮಗೋಚರವಾಗಿ ಬೈದಿದ್ದಾರೆ. ಸಂಸ್ಕೃತವಂತೂ ನಿರರ್ಗಳವಾಗಿ ಹರಿದಿದೆ. ಯಾರನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಹೋಗುವಾಗ:`ಇನ್ನೊಂದು ಗಂಧದ ಮರ ಹೋಗಿದ್ದು ಗೊತ್ತಾಗಬೇಕು. ಎಲ್ಲಾರಿಗೂ ಶನಿ ಬಿಡಿಸ್ತೀನಿ ಅಷ್ಟೆ. ಕತ್ತೆ ಕಾಯಲುಕೂಡ ಲಾಯಕ್ಕಿಲ್ಲದವರು, ಪೋಲಿಸ್ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬರ್ತಾರೆ,’ ಅಂತ ಬೈದಿದ್ದರಂತೆ.

ಇದೊಳ್ಳೆಕಥೆಯಾಯ್ತಲ್ಲಾ ಅಂತ ತಲೆ ಕೆರೆದುಕೊಂಡು ಸುರೇಶ್ ಬಾಬುರವರ ಕಛೇರಿಗ ಹೋದೆ. ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿದವರೇ:`ಬಾರಪ್ಪಾ… ಬಾ. ಏನು ಇಷ್ಟು ಬೆಳಗ್ಗೆ ಬಂದ್ಬಿಟ್ಟೆ?’ ಅಂತ ನಗೋಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿದ್ರು. `ಸರ್, ನಾಯಕ್ಹೇಳಿದ್ರು, ನೀವು ನೋಡ್ಬೇಕು ಅಂದ್ರಂತೆ?’ ಅಂದೆ.

`ಅದಾ..ನೀನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಾಗ ನನಗೆ ಸಿಗೊಕ್ಕೆ ಹೇಳು ಅಂತ ನಾಯಕ್ ಗೆ ಹೇಳಿದ್ದೆ. ನೀನು ಬೆಳಗ್ಗೆನೆ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರನಿದ್ರೆ ಹಾಳುಮಾಡಿದ್ಯಲ್ಲಾ, ನಾಯಕ್ ನಿನ್ನ ನಿದ್ರೆ ಹಾಳುಮಾಡಿದ್ದಾರೆ, ಅಷ್ಟೆ. ಮತ್ತಿನ್ನೇನು ವಿಷಯ?’ಅಂತ ನನ್ನನ್ನೇ ಕೇಳಿದರು. ನಾನು ಸುಮ್ಮನೆ ಅವರ ಮುಖ ನೋಡುತ್ತಾ ಕೂತಾಗ, ಅವರೇ ಮುಂದುವರೆಸಿದರು:`ಇದು ನಮಗೂ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ನಾನೂ ಒಂದು ಟೀಮ್ ಮಾಡಿ, ಈ ಗಂಧದವರ ಹಿಂದೆ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೀನಿ. ಇನ್ಫರ್ ಮೇಷನ್ಇದೆ. ಇನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪದಿನದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ತಾರೆ. ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗ್ತಾರೆ ಹೇಳು,’ ಅಂದರು.

ಒಂದೆರೆಡುದಿನ ಬಿಟ್ಟು, ಎಲ್ಲಾ ವಿಷಯಗಳಂತೆ ಇದನ್ನೂ ಮರೆತೆ.

ಒಂದುತಿಂಗಳ ಮೇಲಾಗಿರಬಹುದು. ಒಂದಿನ ಒಂಬತ್ತು ಘಂಟೆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಆಫೀಸ್ ತಲುಪುದಿದ್ದ ನಾನು, ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೋಗದೆಕಮೀಷನರ್ ಆಫೀಸಿಗೆ ನುಗ್ಗಿದೆ. ಯಾಕೋ ಏನೋ, ಸ್ವಲ್ಪ ಗಡಿಬಿಡಿಯ ವಾತಾವರಣವಿತ್ತು. ಏನೋ ಆಗಿರಬೇಕುಅಂತ ಕಂಟ್ರೋಲ್ ರೂಂ ಕಡೆ ಹೋದೆ. ನಾಯಕ್ ಹೊರಗಡೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದವರು, ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿದ ತಕ್ಷಣ ಹೇಳಿದರು:`ಮಲ್ಲೇಶ್ವರಂನಲ್ಲಿ ಎನ್ ಕೌಂಟರ್. ಇಬ್ಬರು ಸತ್ತಿದ್ದಾರೆ.’

`ಹೌದಾ?ಯಾರು ಹೊಡೆದಿದ್ದು?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ.

`ಮಲ್ಲೇಶ್ವರಂಇನ್ಸ್ ಪೆಕ್ಟರ್,’ ಅಂದರು ನಾಯಕ್.

`ಜಯಪ್ರಕಾಶಾ?...ರೀ, ಅವರೊಂದು ಸೊಳ್ಳೆ ಕೂಡ ಹೊಡೆಯೋಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ಯಾರಿಗಾದ್ರು ಬೈದು ಕೂಡ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟು ಪಾಪದಮನುಷ್ಯ ಅವರು ಹ್ಯಾಗ್ರಿ ಎನ್ ಕೌಂಟರ್ ಮಾಡ್ತಾರೆ? ಅದೂ ಇಬ್ಬರನ್ನ?’ ಅಂದೆ.

`ನಂಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.ಯಾರೋ ಗಂಧದ ಕಳ್ಳರ ಗ್ಯಾಂಗ್ ಅಂತೆ. ಅಲ್ನೋಡು, ಸುರೇಶ್ ಬಾಬು ಸಾಹೇಬ್ರು ಬರ್ತಾ ಇದ್ದಾರೆ. ಅವರೂಹೋಗಿದ್ರು. ಅವರನ್ನೇ ಕೇಳು,’ ಅಂತ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು

ತಿರುಗಿನೋಡಿದಾಗ ಸುರೇಶ್ ಬಾಬುರವರ ಕಾರು ಒಳಗ್ಗೆ ಬರುವುದು ಕಂಡಿತು. ಒಂದೇ ನೆಗೆತದಲ್ಲಿ, ಅವರು ಕಾರಿನಿಂದಇಳಿಯುವ ಮೊದಲೇ ಹೋಗಿ ಅವರ ಕೋಣೆಯ ಹತ್ತಿರ ನಿಂತೆ. ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿದ ತಕ್ಷಣ: `ಏನಪ್ಪಾ? ಇಷ್ಟು ಬೇಗಬಂದಿದ್ದೀಯ? ಎನ್ ಕೌಂಟರ್ ಆದ ತಕ್ಷಣ ನಿನಗೇ ಮೊದಲ ಮೆಸೆಜ್ ಕೊಟ್ಟಹಾಗಿದೆ? ಅಥವಾ ಎನ್ ಕೌಂಟರ್ ಆಗ್ತಾಇದೆ ಅಂತ ಮೆಸೆಜ್ ಬಂತಾ?’ ಅಂತ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು. ಯಾಕೋ ಕೀಟಲೆ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದಾರೆ ಅನ್ನಿಸಿತು.

`ಅಲ್ಲಾಸರ್, ಜಯಪ್ರಕಾಶ್ ಅಷ್ಟೋಂದು ಪಾಪದ ಮನುಷ್ಯ. ಅವರು ಸೊಳ್ಳೆ ಕೂಡ ಹೊಡಿತಾರೋ ಇಲ್ವೋ. ಇಬ್ಬರನ್ನ ಹ್ಯಾಗೆಎನ್ ಕೌಂಟರ್ ಮಾಡ್ತಾರೆ ಸರ್?’ ಅಂದೆ.

`ಈಸೊಳ್ಳೆ, ನೊಣಗಳ ವಿಷಯ ನಂಗೊತ್ತಿಲ್ಲಪ್ಪ. ನಂಗೊತ್ತಿರೋದು ಇಷ್ಟೆ. ರಾತ್ರಿ ಗಂಧದ ಕಳ್ಳರನ್ನ ಬೆರೆಸಿದ್ದಾರೆ.ಅವರು ಓಡುವಾಗ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಗೋಡೆ ಅಡ್ಡ ಬಂದಿದೆ. ಇಬ್ಬರು ಗೋಡೆ ಹಾರಿ ಓಡಿಹೋಗಿದ್ದಾರೆ. ಇನ್ನಿಬ್ಬರುಮಚ್ಚು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಪೋಲೀಸರನ್ನು ಅಟ್ಯಾಕ್ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಪ್ರಾಣ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಪೋಲೀಸರು ಗುಂಡುಹಾರಿಸಿದಾಗ, ಅವರಿಬ್ಬರು ಸತ್ತಿದ್ದಾರೆ,’ ಅಂತ ನಾಟಕೀಯವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು.

ನಂಗ್ಯಾಕೋಸಮಾಧಾನವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನೇನೋ ಕೇಳುವುದರೊಳಗೆ, ಕಮೀಷನ್ ರಿಂದ ಫೋನ್ ಬಂದು, ಸುರೇಶ್ ಬಾಬು ಅವರ ಕೋಣೆಗೆಹೊರಟರು. ನಾನು ಅವರ ಕೋಣೆಯಿಂದ ಹೊರಬಂದಾಗ, ನಾಯಕ್ ಕಂಟ್ರೋಲ್ ರೂಂ ಕಡೆ ಹೋಗುತ್ತಿರುವುದು ಕಂಡಿತು.ಸೀದ ಅವರ ಹತ್ತಿರ ಹೋದವನೆ ಕೇಳಿದೆ: `ರೀ ನಾಯಕ್, ಏನಾಗ್ತಾ ಇದೆ? ನಿಮ್ಮನ್ನ ಕೇಳಿದ್ರೆ, ಸುರೇಶ್ಬಾಬು ಕೇಳಿ ಅಂತೀರಿ. ಅವರು ನೋಡಿದ್ರೆ ನನ್ನನ್ನೇ ತಮಾಶೆ ಮಾಡ್ತಾರೆ. ಏನಾಯ್ತ್ರೀ?’ ಅಂತ ಗೋಗರೆದೆ.

`ನೋಡು.ಈ ಗಂಧದವರ ಹಾವಳಿ ಜಾಸ್ತಿ ಆದ ಮೇಲೆ, ಕಮೀಷನರ್ ಆಯಾ ಸ್ಟೇಶನ್ ಇನ್ಸ್ ಪೆಕ್ಟರ್ ಗಳೇ ಹೊಣೆ ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ರು.ಅದ್ರೂ ಒಂದೈದಾರು ಕಡೆ ಮತ್ತೆ ಗಂಧದ ಮರಗಳನ್ನ ಕಡಿದ್ರು. ಆಚೆ ಸಲ ರಿವ್ಯೂ ಮೀಟಿಂಗ್ ನಲ್ಲಿ ಕಮೀಷನರ್ತುಂಬಾ ಕೂಗಾಡಿದರು. ಮತ್ತೇನಾದ್ರು ಗಂಧದ ಮರ ಹೋದ್ರೆ, ಆ ಸ್ಟೇಶನ್ ನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಎಲ್ಲಾಸಿಬ್ಬಂಧಿಗಳ ಹಳೇ ವಿಚಾರಣೆಗಳೇನಾದ್ರು ಇದ್ರೆ, ಅದನ್ನೂ ತೆಗೆಸಿ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ ಅಂದಿದ್ದರು.ಅಲ್ಲಿಂದ ಎಲ್ಲಾ ಇನ್ಸ್ ಪೆಕ್ಟರ್ ಗಳೂ ತುಂಬಾನೆ ಅಲರ್ಟ್ ಆಗಿದ್ದರು. ನೆನ್ನೆದೇ ನೋಡು, ನಾಲ್ಕು ಜನಬಂದಿದ್ದರು. ಇಬ್ಬರು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋದರು. ಇನ್ನಿಬ್ಬರೂ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದರೆ, ಇಡೀ ಸ್ಟೇಶನ್ಗೆ ಗ್ರಹಚಾರ ಕಾಡಿತ್ತು,’ ಅಂದರು.

`ಅದೂಜಯಪ್ರಕಾಶ್ ಎನ್ ಕೌಂಟರ್ ಮಾಡುವವರೆಗೂ ಹೋಯ್ತು,’ ಅಂತ ನಕ್ಕೆ.

`ಜಯಪ್ರಕಾಶ್ಸಿಕ್ಕಿದ್ದರು. ನೋಡಿ ನಾಯಕ್, ಯಾರನ್ನೋ ಕೊಲ್ಲೋ ಪೋಲಿಸ್ ಕೆಲಸ ನನಗೆ ಬೇಕಿತ್ತಾ? ಅಂತ ಬೇಜಾರು ಮಾಡಿಕೊಂಡರು,’ಅಂದರು ನಾಯಕ್.

ಬೇರೆಸಂಧರ್ಭದಲ್ಲಾಗಿದ್ದರೆ, ಎನ್ ಕೌಂಟರ್ ಆದ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಸರ್ವೆ ಮಾಡಿ, ಇನ್ಸ್ ಪೆಕ್ಟರ್ ಗೆ ತಲೆಚಿಟ್ಟು ಹಿಡಿಯುವಷ್ಟು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅಂಥ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರೆಸ್ ಕಾನ್ಪರೆನ್ಸ್ಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದದ್ದೇ ಅಪರೂಪ. ಅವತ್ತು ಮಾತ್ರ ನೇರವಾಗಿ ಪ್ರೆಸ್ ಕ್ಲಬ್ ಗೆ ಹೋಗಿ, ಪ್ರೆಸ್ ಕಾನ್ಪರೆನ್ಸ್ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ವಾಪಾಸ್ ಬಂದೆ. ವರದಿ ಬರೆಯುವಾಗ ಕೂಡ, ಕಮೀಷನರ್ ಎಷ್ಟು ಹೇಳಿದರೋ, ಅಷ್ಟನ್ನುಮಾತ್ರ ಬರೆದು ಕೈ ತೊಳೆದುಕೊಂಡೆ.

ಮಾಕೋನಹಳ್ಳಿವಿನಯ್ ಮಾಧವ್

ಅಪರಿಚಿತ

2012-01-28T08:37:00.001-08:00

ಕರ್ಫ್ಯೂ ಮಧ್ಯದಲ್ಲೊಂದು ಸಿಗರೇಟ್ಪುರಾಣ

ಹೈದರಾಬಾದ್ತಲುಪಿದ ತಕ್ಷಣ ಮಾಡಿದ ಮೊದಲ ಕೆಲಸ ಎಂದರೆ ಕಾಚಿಗುಡ ಹುಡುಕಿ, ಅಲ್ಲಿ ಟೂರಿಸ್ಟ್ ಹೋಂ ಲಾಡ್ಜ್ ನಲ್ಲಿ ರೂಂ ಮಾಡಿದ್ದು. ಬೆಂಗಳೂರಿಂದ ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಬರಹುದುಅಂತ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಮಂಗಳೂರು ಕರೆಸ್ಪಾಂಡೆನ್ಸ್ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಹೇಳಿದ್ದರು. ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಯಾರಾದರೂ ಸಿಗಬಹುದು ಅಂತ ಅನ್ಕೊಂಡಿದ್ದೆ,ಆದರೆ ಯಾರೂ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ.

ಲಾಡ್ಜ್ನಲ್ಲಿ ರೂಂ ಮಾತ್ರ ಇತ್ತು. ಊಟಕ್ಕೆ ರಸ್ತೆ ದಾಟಿ, ಇದೇ ಲಾಡ್ಜ ನವರ ರೆಸ್ಟೋರಂಟ್ ಗೆ ಹೋಗಬೇಕಿತ್ತು.ರಾತ್ರಿ ಊಟಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ, ಪಕ್ಕದ ಟೇಬಲ್ ನಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಬೆಂಗಳೂರಿನವರಾಅಂತ ವಿಚಾರಿಸಿದರೆ, ಅವರು ಅಲ್ಲಿನವರೇ ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಯ್ತು. ಕಾಚಿಗುಡ ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಸ್ತಿ ಕನ್ನಡದವರುಇರುವ ಜಾಗ ಅಂತ ನನಗೆ ಹೇಳಿದರು.

ಸರಿ,ತಲೆ ಕೆರ್ಕೊಂಡು ರೂಮಿಗೆ ತಲುಪಿ, ಪುಸ್ತಕ ತೆಗೆದು ಓದಲು ಶುರುಮಾಡಿದಾಗ, ಯಾರೋ ಬಾಗಿಲು ತಟ್ಟಿದರು.ತೆಗೆದಾಗ: `ನೀವು ಬೆಂಗಳೂರಿಂದ ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆಯಲು ಬಂದಿದ್ದೀರಾ?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದರು. `ಹೌದು ಬನ್ನಿ,’ಅಂತ ಒಳಗೆ ಕರೆದೆ.

ಅವರಹೆಸರು ಶ್ರೀಧರ್ ಅಂತ. ಅವರು ಅಕೌಂಟೆಂಟ್ ಎಂದೂ, ಫೆರಾ ಕೇಸ್ ಗಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆಂದೂ ಪರಿಚಯಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ, ನನಗೆ ಫೆರಾ ಕೇಸ್ ಅಂದರೇನು ಅಂತ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಮತ್ತು, ನನಗೆ ಪರಿಚಯಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಏನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಚಿಕ್ಕಮಗಳೂರಿನವನೆಂದೂ, ತಂದೆ ಡಾಕ್ಟರ್ ಎಂದೂ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡೆ.ಹಾಗೇ ಮಾತಾಡ್ತಾ ಕೂತಿದ್ದಾಗ, ಇನ್ನಿಬ್ಬರು ಒಳಗೆ ಬಂದರು. ಒಬ್ಬರು ಶಂಕರ್ ಅಂತ, ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಆನಂದ್ಅಂತ. ಆನಂದ್ ಎನ್ಐಐಟಿ ಯಲ್ಲಿ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಕಲಿಯುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ, ಆದರೆ ಶಂಕರ್ ನನ್ನಂತೆಯೇ,ಏನೂ ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂದರು.

ನನಗೂ,ಶಂಕರ್ ಗೂ ಏನಾದರೂ ಕೆಲಸ ಹುಡುಕಲು ಡಿಗ್ರಿ ಬೇಕು. ಆದರೆ, ಶ್ರೀಧರ್ ಮತ್ತೆ ಆನಂದ್ ಗೆ ಯಾಕೆ ಬೇಕು?ಅಂತ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೇ, ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಸ್ವಲ್ಪ ವಯಸ್ಸಾಗಿದ್ದವರೊಬ್ಬರು ಒಳಗೆ ಬಂದು: `ನಾನುಶೇಖರ್ ಅಂತ. ನೇವಿಯಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ. ನಮ್ಮ ಸರ್ವೀಸ್ ಹದಿನೈದು ವರ್ಷ ಮಾತ್ರ. ಈಗ ಬಿ.ಇ.ಎಲ್ ನಲ್ಲಿ ಪೋಸ್ಟಿಂಗ್.ಮುಂದಿನ ವರ್ಷ ರಿಟೈರ್ ಆಗ್ತೀನಿ. ನಮ್ಮ ಡಿಫೆನ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ಡಿಪ್ಲೋಮಾ ಅಂತ ಕೊಡೋದ್ರಿಂದ, ಡಿಗ್ರಿಒಂದಿರಲಿ ಅಂತ ಬಂದಿದ್ದೀನಿ,’ ಅಂದರು.

ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ,ನಾವೆಲ್ಲರೂ ನಾನಾ ಕಾರಣಗಳಿಂದ `ಡಿಗ್ರಿ ವಂಚಿತರು’. ಉಸ್ಮೇನಿಯಾ ವಿಶ್ವವಿಧ್ಯಾಲಯದಲ್ಲಿ, ಒಂದೇ ಬಾರಿಗೆಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆದು, ಡಿಗ್ರಿ ಸಂಪಾದಿಸಲು, 1990 ನೇ ಇಸವಿಯ ಅಕ್ಟೋಬರ್ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಹೈದರಾಬಾದಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೆವು.ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಐದಿದ್ದವರು, ಬೆಳಗ್ಗೆ ತಿಂಡಿ ತಿನ್ನಲು ಹೊರಡುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಹತ್ತು ಜನವಾಗಿದ್ದೆವು.

ಮೊದಲಹತ್ತು ದಿನ ಅಂಥಾ ವಿಶೇಷವೇನೂ ನೆಡೆಯಲಿಲ್ಲ. ಲಾಡ್ಜ್ ನಲ್ಲಿ ಕಾಲೇಜಿನ ವಾತಾವರಣವಿತ್ತು. ಬೆಳಗ್ಗೆಎಲ್ಲರೂ ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಹೋಗಿ ಬಂದರೆ, ಸಾಯಂಕಾಲ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಹರಟೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತಚಿಕ್ಕವನಾಗಿದ್ದು, ನಾನು ನೋಡಿದ ಕುದುರೆಗೆ ಮೂರು ಕೊಂಬು ಇದೇ ಎಂದು ವಾದಿಸುವ ವಿತಂಡವಾದಿಯಾಗಿದ್ದನನ್ನ ಕಾಲೆಳೆದು, ಎಲ್ಲಾರೂ ಮಜಾ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಹತ್ತು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ, ಬೆಳಗ್ಗೊಂದು, ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಒಂದರಂತೆ, ಇಪ್ಪತ್ತು ಪೇಪರ್ ಬರೆದಮೇಲೆ, ಹತ್ತು ದಿನ ವಿರಾಮವಿತ್ತು.ಅದಾದ ನಂತರ ಕನ್ನಡ ಮತ್ತು ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಪರೀಕ್ಷೆ ಇದ್ದವು. ಅವತ್ತು ಸಾಯಂಕಾಲ ವಾಪಾಸ್ ಬರುತ್ತ ಶೇಖರ್ಗೆ ಹೇಳಿದೆ: `ಇನ್ನು ಹತ್ತು ದಿನ ಹೈದರಾಬಾದ್ ಪೂರ್ತಿ ಸುತ್ತಬೇಕು,’ ಅಂತ.

`ವಿನಯ್,ಬೇಗನೆ ಹೋಟೆಲ್ ಸೇರಬೇಕು. ಅದ್ವಾನಿ ಬಿಹಾರದಲ್ಲಿ ಅರೆಸ್ಟ್ ಆಗಿದ್ದಾರೆ. ಗಲಾಟೆಯಾಗಬಹುದು,’ ಅಂದರು.

`ಅಲ್ಲಾಸರ್, ಅದ್ವಾನಿ ಬಿಹಾರದಲ್ಲಿ ಅರೆಸ್ಟ್ ಆದರೆ, ಇಲ್ಯಾಕೆ ಗಲಾಟೆಯಾಗುತ್ತೆ?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ.

`ಸುಮ್ಮನೆನೆಡೀರಿ. ಅದನ್ನಾಮೇಲೆ ಮಾತಾಡೋಣ,’ ಅಂತ ಬೇಗ ಬೇಗನೆ ನೆಡೆದರು. ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಜನಗಳು ಗುಂಪು ಗುಂಪಾಗಿನಿಂತಿದ್ದರು. ಲಾಡ್ಜ್ ತಲುಪಿದ ತಕ್ಷಣ ಶೇಖರ್ ಮತ್ತು ಶಂಕರ್ ಒಳಗೆ ಹೋದರು. ನಾನು ಸಿಗರೇಟ್ ಅಂಗಡಿಗೆಹೋದಾಗ, ಅವನು ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದ. `ಏನು? ಇಷ್ಟು ಬೇಗ?’ ಅಂತ ಹಿಂದಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದೆ.

`ಪೋಲಿಸರುಮೂರು ದಿನ ಕರ್ಫ್ಯೂ ಹಾಕಿದ್ದಾರೆ,’ ಅಂದ.

ತಕ್ಷಣವೇನೂರು ರೂಪಾಯಿ ನೋಟು ಕೊಟ್ಟು, ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಸಿಗರೇಟ್ ಕೊಡು ಅಂದೆ. ಹನ್ನೆರಡು ಪ್ಯಾಕ್ ಸಿಗರೇಟು ನನ್ನಕಡೆಗೆ ನೀಡಿದವನೇ, ಬಾಗಿಲು ಹಾಕಿ, ಹಿಂದಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿಯೂ ನೋಡದೆ ಹೊರಟು ಹೋದ. ಸಿಗರೇಟ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡನಾನು, ಏನಾಗ್ತಾ ಇದೆ ಅಂತ ಲಾಡ್ಜ್ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ನಿಂತು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೇ, ವ್ಯಾನುಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದಿಳಿದಪೋಲಿಸರು ನಮ್ಮನ್ನು ಒಳಗೆ ಹೋಗುವಂತೆ ಹೇಳಿದರು.

ಕರ್ಫ್ಯೂಅನ್ನೋದು ಎಂಥಾ ಬೋರು ಅನ್ನೋದು ಮರುದಿನ ಮಧ್ಯಾಹ್ನವೇ ಗೊತ್ತಾಯ್ತು. ಮೊಬೈಲ್, ಇಂಟರ್ ನೆಟ್ ಏನೂ ಇಲ್ಲದಕಾಲ. ಟೆಲಿವಿಷನ್ ಕೂಡ ಬರೀ ದೂರದರ್ಷನ್ ಚಾನೆಲ್ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಊಟ, ತಿಂಡಿಯನ್ನು ಲಾಡ್ಜ್ ನವರೇಸರಬರಾಜು ಮಾಡಿದರು. ಎರಡು ಇಡ್ಲಿಗೆ ಹತ್ತು ರೂಪಾಯಿ. ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಒಂದು ಪ್ಲೇಟ್ ಅನ್ನ, ಸಾಂಬಾರಿಗೆಇಪ್ಪತ್ತೈದು ರೂಪಾಯಿ. ಹೊಟ್ಟೆಯ ಯಾವ ಮೂಲೆಗೂ ಸಾಲದಾಗಿತ್ತು. ಬೆಳಗ್ಗಿನಿಂದ ಒಂದರ ಹಿಂದೊಂದು ಸಿಗರೇಟ್ಸುಡುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಮಧ್ಯಾಹ್ನಊಟವಾದ ಮೇಲೆ ಟೆರೆಸ್ ನಲ್ಲಿ ಸಿಗರೇಟ್ ಸೇದಿ ರೂಮಿನ ಕಡೆಗೆ ಬಂದೆ. ರೂಮಿನ ಬಾಗಿಲಿನಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪವಯಸ್ಸಾದವರೊಬ್ಬರು ನಿಂತಿದ್ದರು. ಅವರನ್ನು ಕೆಳಗಡೆ ಅಂತಸ್ಥಿನ ಕಾರಿಡಾರಿನಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ದೆ. ಯಾರುಎದುರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದರೂ ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಿದ್ದರು. ತುಂಬ ವಿನಮ್ರತೆಯಿಂದ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ನಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದರು:`ನೀವು ಸಿಗರೇಟ್ ಸೇದುತ್ತಿದ್ದೀರಲ್ಲಾ, ನಿಮಗೆ ಎಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿತು?’ ಅಂತ.

`ಓಅದಾ? ಪೋಲಿಸರು ಕರ್ಫ್ಯೂ ಹಾಕಿದರಲ್ಲಾ, ಆಗಲೇ ಕೊಂಡುಕೊಂಡಿದ್ದೆ,’ ಅಂದೆ.

`ನಿಮಗೆತೊಂದರೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ನನಗೆ ಒಂದು ಸಿಗರೇಟ್ ಸಿಗಬಹುದೇ?’ ಅಂತ ದೈನತೆಯಿಂದ ಕೇಳಿದರು. ಏನೂ ಮಾತಾಡದೆ,ಜೇಬಿನಿಂದ ಸಿಗರೇಟ್ ಪ್ಯಾಕ್ ತೆಗೆದು, ಅವರ ಮುಂದೆ ಇಟ್ಟೆ. ಲಗುಬಗೆಯಿಂದ ಒಂದು ಸಿಗರೇಟ್ ತೆಗೆದುಹಚ್ಚಿದವರೇ, ಧೀರ್ಘವಾಗಿ ಹೊಗೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಹೇಳಿದರು: `ಕಳೆದ ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಸಿಗರೇಟ್ಸೇದುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಇವತ್ತೇ ಮೊದಲನೇ ದಿನ, ಬೆಳಗ್ಗಿನಿಂದ ಒಂದೂ ಸಿಗರೇಟ್ ಸೇದಿರಲಿಲ್ಲ,’ ಅಂದರು.

ನಂಗಾಗಇನ್ನೂ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ವರ್ಷ. ಏನೂ ಮಾತಾಡದೆ ರೂಮಿನೊಳಗೆ ಹೋದವನೇ ಒಂದು ಪ್ಯಾಕ್ ಸಿಗರೇಟ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡುಬಂದು ಅವರ ಕೈಯಲ್ಲಿಟ್ಟೆ. `ನಾನು ಈ ಬ್ರಾಂಡ್ ಸೇದುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಇವತ್ತು ಸೇದಲೇ ಬೇಕು. ಇದಕ್ಕೆಷ್ಟುಕೊಡಲಿ?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದರು. `ಇರಲಿ ಬಿಡಿ ಸರ್,’ ಅಂತ ನಕ್ಕೆ. ಅವರೂ ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಒತ್ತಾಯಿಸದೆ, ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ಹೇಳಿ ಹೊರಟು ಹೋದರು.

ಅವರುಆ ಕಡೆ ಹೋಗುತ್ತಲೇ, ರೂಮಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಶಂಕರ್: `ಅಲ್ರೀ, ಅವರ್ಯಾರು ಅಂತಾನೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಪ್ಯಾಕ್ಸಿಗರೇಟ್ ಕೊಟ್ರಲ್ಲ. ದುಡ್ಡು ಜಾಸ್ತಿಯಾಗಿದೆಯಾ ನಿಮಗೆ?’ ಅಂದ್ರು.

`ಇರ್ಲಿಬಿಡಿ ಸರ್, ನಮ್ಮ ತಂದೆ ವಯಸ್ಸಾಗಿದೆ ಅವರಿಗೆ. ಅವರ ಮುಖ ನೋಡಿದ್ರೆ ಯಾರ ಮುಂದೆನೂ ಕೈ ಚಾಚಿದವರ ಥರಕಾಣೋಲ್ಲ. ಅವರ ಮಗನ ವಯಸ್ಸಿನವನ ಜೊತೆ ಸಿಗರೇಟ್ ಕೇಳುವಾಗ ಅವರಿಗೆ ಎಷ್ಟು ನಾಚಿಗೆಯಾಗಿರಬೇಕು,’ ಅಂದೆ.

`ಸುಮ್ನಿರಿನೀವು. ಸ್ವಲ್ಪ ಅತಿ ಕಣ್ರಿ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಇವೆಲ್ಲಾ ನೆಡೆಯೋಲ್ಲ. ನಾವು ಬದುಕೋ ದಾರಿ ಕಲೀಬೇಕು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆಕಷ್ಟ,’ ಅಂದ್ರು. ನಾನು ನಕ್ಕು ಸುಮ್ಮನಾದೆ.

ಸಾಯಂಕಾಲಕಾಫಿ ಕುಡಿದ ಮೇಲೆ, ಕೆಳಗಡೆ ಲಾಡ್ಜ್ ನ ಮುಂಬಾಗದ ಕಬ್ಬಿಣದ ಗೇಟ್ ಸಂದಿಯಲ್ಲಿ ಹೊರಗಡೆ ನೋಡುತ್ತಾ,ಸಿಗರೇಟ್ ಸೇದುತ್ತಾ ನಿಂತಿದ್ದೆ. ಹತ್ತು ಹೆಜ್ಜೆಗೊಬ್ಬರಂತೆ ಪೋಲಿಸರು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಬಂದೂಕು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡುನಿಂತಿದ್ದರು. ನಮ್ಮ ಲಾಡ್ಜ್ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಪೋಲಿಸ್ ಆಗಾಗ ತಿರುಗಿ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು.ಒಮ್ಮೆ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದಾಗ ನಾನು ನಕ್ಕೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಅವನು ನಕ್ಕ. ಹಿಂದಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದೆ: `ನಿಮ್ಮೂರುಯಾವುದು?’

`ಕರ್ನಾಟಕ…ಬಿಜಾಪುರ,’ ಅಂದ. `ಓ, ನೀವು ಬಿಜಾಪುರದವರಾ?’ ಅಂತ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ್ದೇ ತಡ, ಅವರು ಕೂಡ `ನೀಮ್ಮ ಊರು ಯಾವುದು?’ ಅಂತ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿಕೇಳಿದರು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಅದೂ, ಇದೂ ಮಾತು ಶುರುವಾಯ್ತು.ನನಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದೇನೆಂದ್ರೆ, ಅವರ ಹೆಸರು ಬಸಪ್ಪ ಅಂತೇನೋ ಇರಬೇಕು ಮತ್ತು ಅವರು ಬಿ.ಎಸ್.ಎಫ್. ನಲ್ಲಿಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಾತಿನ ಮಧ್ಯ ನಾನು ಊಟದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ತೊಂದರೆ ಆದದ್ದನ್ನು ಹೇಳಿದಾಗ, ಅವರುಹೇಳಿದರು: `ಇಲ್ಲೇ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿ ಮಂಜರ ಬಾರ್ ಅಂತ ಇದೆ. ಅದು ತೆಗೆದಿರುತ್ತದೆ. ಯಾಕೆಂದ್ರೆ, ಪೋಲಿಸರಿಗೆಬೇಕಾಗಿ ಅದನ್ನು ತೆಗೆಯಲು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಕತ್ತಲಾದ ಮೇಲೆ ನಮಗೆ ಊಟ ತರಲು ನಾನೂ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ. ಆಗಬೇಕಾದರೆ ನಿನ್ನನ್ನೂ ಕರ್ಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತೀನಿ. ಬಿರಿಯಾನಿ ಊಟ,’ ಅಂದರು.

ಸಿಕ್ಕಾಬಟ್ಟೆಖುಶಿಯಾಯ್ತು. ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹೋದವನೇ ಶಂಕರ್ ಮತ್ತು ಶ್ರೀಧರ್ ಗೆ ವಿಷಯ ಹೇಳಿದೆ. ಸಸ್ಯಹಾರಿಯಾಗಿದ್ದ ಶ್ರೀಧರ್,`ರೀ, ಅದೆಲ್ಲಾ ರಿಸ್ಕ್ ತಗೋಬೇಡ್ರಿ. ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಊರಲ್ಲಿ ಏನೋ ಮಾಡೋಕೆ ಹೋಗಿ ಒಂದಕ್ಕೆರಡು ಆದರೆಕಷ್ಟ,’ ಅಂದರು. ಶಂಕರ್ ಮತ್ತೆ ಉಳಿದವರು: `ನಮಗೂ ಪಾರ್ಸೆಲ್ ತರೋಕೆ ಆಗುತ್ತಾ,’ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ರು. ಸರಿ,ಯರ್ಯಾರಿಗೆ ಬೇಕು ಅಂತ ಒಂದು ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಖಾಲಿ ಬ್ಯಾಗ್ ಬೆನ್ನಿಗೆ ತಗುಲಿಸಿಕೊಂಡು ಕೆಳಕ್ಕೆಹೊರಟೆ. ಮೆಟ್ಟಲನ್ನು ಇಳಿಯುವಾಗ, ಕೆಳ ಅಂತಸ್ಥಿನಲ್ಲಿ ಆ ವಯಸ್ಸಾದವರು ಕಾರಿಡಾರಿನಲ್ಲಿ ಏನೋ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾನಿಂತಿದ್ದರು. ನನ್ನ ನೋಡಿ ನಕ್ಕ ತಕ್ಷಣ ನಾನು ಅವರ ಹತ್ತಿರ ಹೋದವನೇ ವಿಷಯ ಹೇಳಿ, ಅವರಿಗೂ ಏನಾದರೂತಿನ್ನಲು ಬೇಕಾ, ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ.

`ನಾನುಸಾಧಾರಣ ರಾತ್ರಿ ಊಟ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಬಾರ್ ನಲ್ಲಿ ಡ್ರಿಂಕ್ಸ್ ಸಿಕ್ಕಿದರೆ ತರೋಕೆ ಆಗುತ್ತಾ? ನಿಮಗೆಬೇಜಾರಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ,’ ಅಂತ ಹೇಳಿದರು. ನಾನು ತೊಂದರೆ ಇಲ್ಲ ಅಂದಾಗ ರೂಮಿನೊಳಗೆ ದುಡ್ಡು ಕೊಡಲು ಕರೆದರು.ಅದು ಡಬಲ್ ರೂಂ. ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಡಬಲ್ ರೂಂ ಯಾಕೆ ಅಂತ ನೋಡುವಾಗ ಗೊತ್ತಾಯ್ತು, ಅದು ಏರ್ ಕಂಡೀಷನರ್ ಇರುವರೂಂ ಅಂತ. ಸಿಗರೇಟನ್ನು ಸಾಹೇಬರು ರೇಷನ್ ತರಹ ಉಪಯೋಗಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಗಲೇ ಐದಾರು ಸಿಗರೇಟನ್ನು ಸುಟ್ಟಿದ್ದರೂ,ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮುಕ್ಕಾಲು ಸೇದಿ, ಆರಿಸಿ ಜೋಪಾನವಾಗಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ತುಂಬಾ ಪೇಪರ್ ಮತ್ತು ಫೈಲ್ ಗಳನ್ನುಟೇಬಲ್ ಮೇಲೆ ಹರಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರು.

`ವ್ಯಾಟ್ 69 ಅಥವಾ ಆ ಥರದೇ ಒಳ್ಳೆ ಡ್ರಿಂಕ್ ಸಿಕ್ಕಿದರೆ ನೋಡಿ. ಜೊತೆಯಲ್ಲಿನೆಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಗೋಡಂಬಿ ಸಿಕ್ಕಿದರೆ ಒಳ್ಳೆಯದು. ತಿನ್ನಲು ಇನ್ನೇನೂ ಬೇಡ. ಬಾರ್ ನಲ್ಲಿ ಸಿಗರೇಟ್ಸಿಕ್ಕಿದರೆ, ಬ್ರಿಸ್ಟಲ್ ತನ್ನಿ,’ ಅಂದು ಐನೂರು ರೂಪಾಯಿ ಕೊಟ್ಟರು. ಅಷ್ಟೊಂದು ದುಡ್ಡು ನೋಡಿ ಸ್ವಲ್ಪಗಾಬರಿಯಾದರೂ, ಸರಿ ಅಂತ ಹೊರಡಲು ತಿರುಗಿದಾಗ ಹೇಳಿದರು: `ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕರ್ಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತಾರಲ್ಲ, ಅವರಿಗೂಕುಡಿಯಲು ಏನಾದ್ರು ಡ್ರಿಂಕ್ಸ್ ಕೊಡಿಸಿ. ದುಡ್ಡು ಹೆಚ್ಚಾದರೆ ಸಂಕೋಚವಿಲ್ಲದೆ ನನಗೆ ಹೇಳಿ, ನಾ ನುಕೊಡ್ತೀನಿ,’ ಅಂದರು.

ಬಸಪ್ಪನಜೊತೆ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದಲೇ ಹೊರಟೆ. ಐದು ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಉತ್ಸಾಹ ಕಮ್ಮಿಯಾಗಿ, ಯಾಕೋ ಒಳಗೊಳಗೆ ಹೆದರಿಕೆ ಶುರುವಾಯ್ತು.ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ ಖಾಲಿ ರಸ್ತೆಗಳು. ಬರೀ ಬಂದೂಕು ಹಿಡಿದ ಪೋಲಿಸರು. ಎಲ್ಲಿಂದ, ಯಾವ ಗುಂಪು ಬಂದು ಗಲಾಟೆಮಾಡಬಹುದು ಅಂತ ನೋಡ್ತಿದ್ದೆ. `ಹೈದರಾಬಾದ್ ನಲ್ಲಿ ಗಲಾಟೆ ಆಗಿದೆಯಾ?’ ಅಂತ ಬಸಪ್ಪನ್ನ ಕೇಳ್ದೆ.`ಚಾರ್ ಮಿನಾರ್ ಮತ್ತೆ ಲಕಡಿ ಕಾ ಫೂಲ್ ಏರಿಯಾದಲ್ಲಿ ಆಗಿದೆ ಅಂತ ವೈರ್ ಲೆಸ್ ಮೆಸೆಜ್ ಇತ್ತು. ಮೂರ್ನಾಲ್ಕುಜನ ಸತ್ತಿರಬೇಕು,’ ಅಂದರು.

`ಈಕರ್ಫ್ಯೂ ಕರ್ಮ ಕಣ್ರಿ. ಏನೂ ಸಿಗೋಲ್ಲ,’ ಅಂ ತ ಗೊಣಗಿದೆ. `ಬೆಳಗ್ಗೆ ಆರೂವರೆಯಿಂದ ಏಳು ಘಂಟೆಯವರೆಗೆರಿಲಾಕ್ಸ್ ಮಾಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಆಗ ಅಂಗಡಿ, ಬೇಕರಿಗಳು ತೆಗೆದಿರುತ್ತವೆ. ನಿಮಗೇನು ಬೇಕೋ ತೆಗೆದಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿರಿ,’ಅಂದರು. ಮಾತಾಡ್ತಾ ಬಾರ್ ಬಂದೇ ಬಿಡ್ತು. ಜಾಸ್ತಿ ಗಿರಾಕಿಗಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ತುಂಬಾ ಜನ ಪಾರ್ಸೆಲ್ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು.ಹೆಚ್ಚಿನವರೆಲ್ಲಾ ಪೋಲಿಸರೇ. ನಾನೂ ಊಟದ ಪಾರ್ಸೆಲ್ ಆರ್ಡರ್ ಮಾಡಿ, ಬಾರ್ ಕೌಂಟರ್ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ವ್ಯಾಟ್69 ಇದೆಯಾ ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ. ಮೇಲಿಂದ ಕೆಳಗಿನವರೆಗೆ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿದ ಬಾರ್ ಕೌಂಟರ್ ನಲ್ಲಿ ಇದ್ದವನು:`ಪೂರ್ತಿ ಬಾಟಲ್ ಇಲ್ಲ. ನಾಲ್ಕೈದು ಪೆಗ್ ಉಳಿದಿರಬೇಕು. ಮುನ್ನೂರು ರೂಪಾಯಿ ಆಗುತ್ತೆ,’ ಅಂದ. `ಸರಿಕೊಡಿ’ ಅಂತ ಹೇಳಿ, ಬಸಪ್ಪನಿಗೆ ಅರ್ಧ ಬಾಟಲ್ ರಮ್ ಸಹ ತಗೊಂಡೆ. ಸಿಗರೇಟ್ ಕೇಳಿದಾಗ, ಬ್ರಿಸ್ಟಲ್ ಇರಲಿಲ್ಲ.ಬೇರೆ ಬ್ರಾಂಡ್ ಸಿಗರೇಟ್ ಗೆ ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ರೂಪಾಯಿ ಹೇಳಿದ. ಬೆಳಗ್ಗೆ ನೋಡಿದರಾಯ್ತು ಅಂತ ಸುಮ್ಮನಾಗಿ,ಅವನು ಕೊಟ್ಟ ಬಿಲ್ಲನ್ನು ಜೋಪಾನವಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡೆ.

ರಮ್ಕೊಟ್ಟಾಗ ಬಸಪ್ಪನಿಗೆ ಖುಶಿಯಾಯ್ತು. `ಏನ್ರಿ ಪಾರ್ಟಿನಾ’ ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ರು. `ಇಲ್ಲ, ನಾನು ಕುಡಿಯೋಲ್ಲ,’ಅಂದೆ. `ಮತ್ತೇನೋ ತಗೊಂಡ್ರಿ?’ ಅಂದರು. `ಓ ಅದಾ… ನಮ್ಮ ಲಾಡ್ಜಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು ವಯಸ್ಸಾದವರು ಇದ್ದಾರೆ.ಅವರಿಗೆ,’ ಅಂದೆ.

ರೂಮಿಗೆಹೋಗಿ ಪಾರ್ಸೆಲ್ ಇಟ್ಟು ಬಾಟಲ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಕೆಳಕ್ಕೆ ಹೊರಟಾಗ ಶಂಕರ್ ತಮಾಷೆ ಮಾಡಿದ್ರು: `ಏನ್ರಿವಿನಯ್? ಅಂಕಲ್ ನಿಮ್ಮನ್ನ ದತ್ತು ತಗೊಳ್ಳೋ ಹಾಗಿದೆ?’. ಕೆಳಗೆ ರೂಮಿಗೆ ಹೋದಾಗ, ಅವರು ಏನೋ ಫೈಲ್ನೋಡಿಕೊಂಡು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. `ಬನ್ನಿ, ನೀವೂ ಸ್ವಲ್ಪ ತಗೊಳ್ಳಿ,’ ಅಂದರು. `ಇಲ್ಲ ಸರ್, ನಾನು ಕುಡಿಯೋದಿಲ್ಲ,’ಅಂದೆ.

`ಒಂದ್ಸಲನೂಟ್ರೈ ಮಾಡಿಲ್ವಾ?’ ಅಂತ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕರು.

`ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿದ್ದಾಗಕುಡೀತ್ತಿದ್ದೆ. ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿದೆ,’ ಅಂದು ಬಿಲ್ಲು ಮತ್ತು ಚಿಲ್ಲರೆಯನ್ನು ಅವರಮುಂದೆ ಇಟ್ಟಾಗ, ಅವರು ಮೆಲ್ಲಗೆ ನನ್ನ ಕೆನ್ನೆ ತಟ್ಟಿ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕರು. `ಸರ್, ನಿಮ್ಮ ಮನೆಯವರಿಗೆಇಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡಿರೋದು ಹೇಳಿದ್ದೀರಾ?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದಾಗ: `ಮನೆಯವರು ಅಂತ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ನಾನುಮದುವೆ ಆಗಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಆಫೀಸಿನವರಿಗೆ ಹೇಳಿದ್ದೀನಿ. ನಾಳೆಯ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಏನಾಗುತ್ತೆ ಅಂತ ನೋಡಬೇಕು,’ಅಂದರು.

`ಸರ್,ಡ್ರಿಂಕ್ಸ್ ಮಾಡೋಕೆ ಟೆರೆಸ್ ಒಳ್ಳೆ ಜಾಗ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಬಿರ್ಲಾಮಂದಿರ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತೆ. ರಾತ್ರಿಬೇರೆ ಲೈಟ್ ಹಾಕಿರುತ್ತಾರೆ. ಹೊಳೆಯುತ್ತಿರುತ್ತದೆ,’ ಎಂದೆ.

`ಇಲ್ಲ,ಸ್ವಲ್ಪ ಕೆಲಸ ಇದೆ. ಬೆಳಗ್ಗೆ ಸಿಕ್ತೀನಿ,’ ಅಂದರು. `ಸರ್, ಬೆಳಗ್ಗೆ ಅರ್ಧ ಘಂಟೆ ಕರ್ಫ್ಯೂ ರಿಲ್ಯಾಕ್ಸ್ಆಗಿರುತ್ತೆ. ಅವಾಗ ನಿಮ್ಮ ಸಿಗರೇಟ್ ಸಿಗಬಹುದು. ಈಗ ಇಟ್ಕೊಂಡಿರಿ,’ ಅಂತ ಇನ್ನೊಂದು ಪ್ಯಾಕ್ ಸಿಗರೇಟ್ಕೊಟ್ಟೆ. ಅವರು ಮತ್ತೆ ನನ್ನ ಕೆನ್ನೆ ತಟ್ಟಿ `ಗುಡ್ ನೈಟ್’ ಅಂದರು.

ಊಟಮಾಡಲುಎಲ್ಲರೂ ಟೆರೆಸ್ ಗೆ ಹೋದಾಗ `ಅಂಕಲ್’ ವಿಷಯ ಬಂತು. ಅವರಿಗೆ ಮದುವೆಯಾಗಿಲ್ಲ ಅಂತ ಹೇಳಿದ ತಕ್ಷಣ ಎಲ್ಲರೂ:`ವಿನಯ್, ಸರಿಯಾಗಿ ನೋಡ್ಕೊಳ್ರಿ. ಲೈಫ್ ಸೆಟಲ್ ಆಗುತ್ತೆ,’ ಅಂತ ತಮಾಷೆ ಮಾಡಿದರು.

ಬೆಳಗ್ಗೆಎದ್ದವರೇ, ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಹೋಟೆಲ್ ನಿಂದ ಹೊರಗೆ ಹೋದೆವು. ಅರ್ಧ ಘಂಟೆಯ ಸ್ವಾತಂತ್ರ ಅನುಭವಿಸಲು. ನಾನಂತೂಎಲ್ಲಾ ಅಂಗಡಿಗಳನ್ನೂ ಸುತ್ತಿದೆ. ಹಣ್ಣು, ತರಕಾರಿ ಮತ್ತು ಇತರೆ ಹಾಳಾಗುವ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳುಕೈಗೆ ಬಂದಷ್ಟು ಬೆಲೆಗೆ ಮಾರುತ್ತಿದ್ದರು. ನನಗೆ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಬ್ರೆಡ್, ಬಿಸ್ಕೆಟ್ ಮತ್ತು ಬಾಳೆಹಣ್ಣುಗಳನ್ನುತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ನಿಧಾನವಾಗಿ ರೂಮಿಗೆ ವಾಪಾಸ್ ಬಂದಾಗ, `ಅಂಕಲ್’ ಬಾಗಿಲಿನಲ್ಲೇ ನನಗೆ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರು.ಅವರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಕವರ್ ಇತ್ತು. `ನಿಮ್ಮಿಂದ ನೆನ್ನೆ ತುಂಬಾ ಸಹಾಯವಾಯಿತು. ಇಟ್ ಇಸ ಜಸ್ಟ್ಎ ಟೋಕನ್ ಆಫ್ ಅಪ್ರೆಸಿಯೇಷನ್,’ ಅಂತ ನಂಗೆ ಕೊಟ್ಟರು. ನೋಡಿದರೆ, ಇಪ್ಪತ್ತು ಪ್ಯಾಕ್ ಸಿಗರೇಟ್ ಇರುವಒಂದು ಕಾರ್ಟೂನ್ ಮತ್ತು ಇನ್ನೊಂದು ಸೀಲ್ ಮಾಡಿದ ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ಇತ್ತು. `ಇದೆಲ್ಲಾ ಯಾಕೆ ಸರ್?’ ಅಂದೆ.ಅವರು ಕೆನ್ನೆ ತಟ್ಟಿ: `ಪರ್ವಾಗಿಲ್ಲ, ಇಟ್ಕೊಳ್ಳಿ,’ ಅಂದು ಅವರ ರೂಮಿನ ಕಡೆ ಹೋದರು.

ರೂಮಿನೊಳಗೆಹೋಗಿ ಆ ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ಒಳಗಡೆ ಏನಿದೆ ಅಂತ ನೋಡಲು ತೆಗೆದೆ. ಅಷ್ಟರೊಳಗೆ ಶಂಕರ್ ಬಂದು ಕಾಫಿಗೆ ಕರೆದರು.ಸರಿ, ಅದನ್ನು ಬ್ಯಾಗಿನೊಳಗೆ ತುರುಕಿ, ಕಾಫಿಗೆ ಹೋದೆ. ಕಾಫಿ ಕುಡಿದು ವಾಪಾಸ್ ಬರುವಾಗ, `ಅಂಕಲ್’ಲಾಬಿಯಲ್ಲಿ ಫೋನ್ ನಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡ್ತಾ ಇದ್ದರು. ನಾನು ನಕ್ಕೆ. ಫೋನ್ ಮುಗಿಸಿದವರೇ ನನ್ನನ್ನು ಲಾಬಿಯಲ್ಲಿದ್ದಸೋಫಾ ಕಡೆ ಕೈಮಾಡಿ ಕರೆದರು. ಅದೂ ಇದೂ ಮಾತಾಡುತ್ತಾ ನನ್ನ ವಿಷಯ ಕೇಳಿದರು. ನಾನು ಮುಂದೆ ಏನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದಿದ್ದೇನೆಅಂತಾನೂ ಕೇಳಿದರು. `ಡಿಗ್ರಿ ಸಿಕ್ಕಿದ ತಕ್ಷಣ ಇಂಡಿಯನ್ ಮಿಲಿಟರಿ ಅಕಾಡೆಮಿ ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆದು ಆರ್ಮಿಸೇರಬೇಕೆಂದಿದ್ದೇನೆ’ ಎಂದಾಗ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕರು. ಸುಮಾರು ಒಂದು ಘಂಟೆ ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ದೇಶದ ಆರ್ಥಿಕಸ್ಥಿತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡಿದರು. ಅದ್ಭುತಾದ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ನಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಿದಾಗ, ವೆಸ್ಟ್ ಇಂಡೀಸ್ ಬೌನ್ಸರ್ಗಳಿಗೆ ತಿಣುಕಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಭಾರತದ ಬ್ಯಾಟ್ಸ್ ಮನ್ ಗಳ ಅವಸ್ಥೆಯಂತಾಗಿತ್ತು ನನ್ನ ಸ್ಥಿತಿ. ಅವರು ಮುಕ್ತಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡಿದಾಗ, ನನಗವರು ಬಂಡವಾಳಶಾಹಿಯ ತರಹ ಕಂಡುಬಂದರು. ನಾನೂ ಬಿಡದೆ, ಮೂಡಿಗೆರೆಯಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ನಾಯಕ ಬಿ ಕೆ ಸುಂದರೇಶ್ ವಿಷಯ ಪ್ರಸ್ತಾವಿಸಿ, ಸಾಮಾಜಿಕ ನ್ಯಾಯದ ಬಗ್ಗೆ ಭಾಷಣ ಬಿಗಿದೆ.ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಮಾಧಾನವಾಗಿ ಕೇಳಿಕೊಂಡ ಅವರು, `ನಮ್ಮ ಕಂಪನಿ ಹತ್ತಿರ ಕೂಡ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಫೀ ಎಸ್ಟೇಟ್ ಇದೆ’ಅಂದರು.

`ಯಾವುದು?’ಅಂತ ಕೇಳಿದಾಗ, `ಕನ್ಸಾಲಿಡೇಟೆಡ್ ಕಾಫಿ’ ಅಂದರು. `ಅದು ದೊಡ್ಡ ಎಸ್ಟೇಟ್, ಟಾಟಾದವರು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ,’ಅಂದಾಗ ಅವರು ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಾ ತಲೆ ಆಡಿಸಿದರು. ಅದರಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯರೊಂದಿಬ್ಬರಹೆಸರು ಹೇಳಿದಾಗ, ಅವರು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂಬಂತೆ ತಲೆ ಆಡಿಸಿದರು.

ಅಲ್ಲಿಂದನಾವು ಹೊರಡುವಾಗ `ಅಂಕಲ್’ ಹೇಳಿದರು: `ನೀನು ತುಂಬಾ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಮತ್ತು ಮುಗ್ದ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮುಂದೆಬರ್ತೀಯ,’ ಅಂತ.

ನನಗಂತೂತುಂಬಾನೇ ಬೇಜಾರಾಯ್ತು. ನಾನು ಸಮಾಜವಾದದ ಬಗ್ಗೆ ಅಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಮಾತಾಡಿದರೂ ನನ್ನ ಬುದ್ದಿವಂತಿಕೆಯನ್ನುಅವರು ಗುರುತಿಸಲಿಲ್ಲ ಅಂತ. ಮುಗ್ದ ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ದು ನನ್ನ ಆತ್ಮಾಭಿಮಾನವನ್ನು ಕೆಣಕಿತ್ತು. ಏನೂ ಮಾತಾಡದೆರೂಮಿನ ಕಡೆಗೆ ನೆಡೆದೆ.

ಮಧ್ಯಾಹ್ನಊಟಮಾಡಿ, ಟೆರೆಸ್ ಗೆ ಹೋಗಿ ಸಿಗರೇಟ್ ಸೇದಿ ರೂಮಿನ ಕಡೆಗೆ ಬರುತ್ತಿರುವಾಗ, ರೂಂ ಬಾಯ್ ಬಂದು ಹೇಳಿದ:`ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಸಾಬ್ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.’

`ಯಾವಇಂಜಿನೀಯರ್ ಸಾಬ್?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದಾಗ, `ಕೆಳಗಿನ ರೂಮಿನವರು. ಲಾಬಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ,’ ಅಂತ ಹೇಳಿದ.

ಕೆಳಗೆಲಾಬಿಗೆ ಹೋದಾಗ, ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಬಂದವರು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಗುಂಪಾಗಿ ನಿಂತು ಮಾತಾಡ್ತಾ ಇದ್ದರು. ಸೋಫಾಮೇಲೆ `ಅಂಕಲ್’ ಕೂತಿದ್ದರೆ, ಅವರ ಎದುರು ಯಾರೋ ಪೋಲಿಸ್ ಆಫಿಸರ್ ಕೂತಿದ್ದರು. ಸೋಫಾದ ಸುತ್ತ ನಾಲ್ಕೈದುಪೋಲಿಸರು ಇದ್ದರು.

`ಏನಾಯ್ತು?’ಅಂತ ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ, `ಅಂಕಲ್’ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಾ ಎದ್ದರು. ಅವರ ಹಿಂದೆಯೇ ಪೋಲಿಸರುಕೂಡ. ನನ್ನ ಹೆಗಲಿಗೆ ಕೈ ಹಾಕಿ, `ವಿಮಾನ ಹಾರಾಟ ಮತ್ತೆ ಶುರುವಾಗಿದೆಯಂತೆ. ನಾನು ಬಾಂಬೆಗೆ ಹೊರಟೆ,’ಅಂತ ಮಾತಾಡಿಸಿಕೊಂಡು, ಲಾಡ್ಜ್ ನಿಂದ ಹೊರಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದರು. ಹೊರಗಡೆ, ಒಂದು ಬೆಂಝ್ ಕಾರು,ಅದರ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಪೋಲಿಸರ ಅಂಬಾಸಡರ್ ಕಾರ್ ನಿಂತಿದ್ದವು. ಅವುಗಳ ಮುಂದೊಂದು, ಹಿಂದೊಂದು ಪೋಲಿಸ್ಜೀಪ್ ನಿಂತಿದ್ದವು. ಕಾರಿಗೆ ಹತ್ತುವ ಮುಂಚೆ ಜೇಬಿನಿಂದ ಅವರ ಕಾರ್ಡ್ ಕೊಟ್ಟು ಹೇಳಿದರು: `ಬಾಂಬೆಗೆಬಂದಾಗ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ.’

ಕಾರುಹೋದ ಮೇಲೆ ಕಾರ್ಡ್ ಓದಿದೆ. `ಅಂಕಲ್’ ನ ಮೊದಲ ಹೆಸರು ಹೇಗೆ ಓದಬೇಕು ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅದಾದ ಮೇಲೆಡಿ.ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಅಂತ ಇತ್ತು. ಅಡ್ರಸ್ ಏನೋ ಟಾಟಾ ಹೌಸ್, ಬಾಂಬೆ ಅಂತ ಇತ್ತು.

ಒಳಗ್ಗೆಬರುತ್ತಲೇ ಶೇಖರ್ ನನ್ನ ಕೈಯಿಂದ ಕಾರ್ಡ್ ಕಿತ್ತುಕೊಂಡು `ಯಾರ್ರೀ ಅವರು?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದರು. ಕಾರ್ಡ್ಓದುತ್ತಲೇ ಹೌಹಾರಿದಂತೆ ಕಂಡ ಅವರು, `ಇವರ್ಯಾಕ್ರೀ ಈ ಹೋಟೆಲ್ ನಲ್ಲಿ ಇದ್ದರು?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದರು.

`ನಂಗೊತ್ತಿಲ್ಲಸರ್. ಯಾರು ಸರ್ ಅವರು?’ ಅಂತ ಅವರಿಗೇ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾಡಿದೆ.

`ರೀ,ಇವರು ಟಾಟಾದ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಿಕ್ ಡಿವಿಶನ್ ನಲ್ಲಿ ಡೈರೆಕ್ಟರ್ ಕಣ್ರಿ. ಈ ಕಂಪನಿ ಬಿ.ಇ.ಎಲ್ ನ ಕಸ್ಟಮರ್ಕೂಡ. ತುಂಬಾ ದೊಡ್ಡ ಪೋಸ್ಟ್ ನಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ ಕಣ್ರಿ. ಮೊದಲೇ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ರೆ ಕೂತು ಮಾತಾಡಬಹುದಿತ್ತು,’ಅಂದರು.

ಉಳಿದವರೆಲ್ಲ,`ಹೊಡೆದ್ರಲ್ರಿ ಲಾಟರಿ. ಪರೀಕ್ಷೆ ಮುಗಿಸಿ ಬಾಂಬೆಗೆ ಹೋಗಿ ಅಂಕಲ್ ನ ಮೀಟ್ ಮಾಡಿ. ಚೆನ್ನಾಗಿ ಇಂಪ್ರೆಸ್ಮಾಡಿದ್ದೀರ. ಟಾಟಾ ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆ ಕೆಲಸ ಕೊಡಿಸ್ತಾರೆ. ಸೆಟಲ್ ಆಗಿಬಿಡಬಹುದು,’ ಅಂತ ತಮಾಷೆಮಾಡಲು ಶುರು ಮಾಡಿದ್ರು.

ರೂಮಿಗೆಹೋದಾಗ ಅಂಕಲ್ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ನೆನಪಾಯ್ತು. ತೆಗೆದು ನೋಡಿದರೆ, ಐದು ಸಿಗಾರ್ ಗಳಿದ್ದ ಒಂದುಪ್ಯಾಕೆಟ್ ಮತ್ತು ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದ ಒಂದು ಲೈಟರ್ ಇತ್ತು. ನಮ್ಮ ಜೊತೆ ಇದ್ದ ದಿಲೀಪ್ ಎನ್ನುವವರು ಸಿಗಾರ್ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ನೋಡಿ: `ಇದು ಹವಾನಾ ಸಿಗಾರ್. ವೈನ್ ಡಿಪ್’ ಅಂದರು. ನಾನು ಲೈಟರ್ ಹತ್ತಿಸಿದಾಗ,ಅದರಿಂದ ಬೆಂಕಿ ಜೊತೆ ಮ್ಯೂಸಿಕ್ ಕೂಡ ಬಂತು. `ಮ್ಯುಸಿಕಲ್ ಬೀಚ್ ಲೈಟರ್’ ಅಂದರು ದಿಲೀಪ್.

ಎಂದೂಸಿಗಾರ್ ಸೇದಿರದ ನನಗೆ, ದಿಲೀಪ್ ಇಲ್ಲದಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ಸೇದಲು ಆಗುತ್ತಲೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವರಿಗೂಒಂದು ಕೊಟ್ಟು, ನಾನೂ ಒಂದು ಹತ್ತಿಸಿಕೊಂಡೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆ ಎಲ್ಲರೂ ನನಗೆ ತಮಾಷೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು:`ವಿನಯ್ ಗೆ ಬಿಡಿ. ಪರೀಕ್ಷೆ ಮುಗಿದ ತಕ್ಷಣ ಬಾಂಬೆಗೆ ಹೋದರೆ ಸಾಕು. ಲೈಫ್ ಸೆಟಲ್,’ ಅಂತ.

ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆವಾಪಾಸ್ ಬಂದು ಎಷ್ಟೋ ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ, ಆ ಕಾರ್ಡ್ ಮತ್ತು ಲೈಟರ್ ಜೋಪಾನವಾಗಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದೆ. ರೂಂ, ಮನೆಗಳನ್ನುಬದಲಾಯಿಸುವಾಗ ಮಧ್ಯದಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಕಳೆದುಹೋಯಿತು. ಹಾಗೆಯೇ, ಅಂಕಲ್ ಕೂಡ…

ಮಾಕೋನಹಳ್ಳಿವಿನಯ್ ಮಾಧವ್

ದಂಡುಪಾಳ್ಯ

2012-01-21T08:24:00.000-08:00

ಬ್ರೇಕಿಂಗ್ನ್ಯೂಸ್…..

ಯಾವುದೇಗಡಿಬಿಡಿಯಿಲ್ಲದೆ, ಹೈಕೋರ್ಟ್ ಕಡೆ ಹೋಗುವುದೋ, ಅಥವಾ ಪ್ರೆಸ್ ಕ್ಲಬ್ ಕಡೆಯೋ ಅಂತ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ಹೆಲ್ಮೆಟ್ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವಾಗಲೇ ರವಿ ಬೆಳೆಗೆರೆಯಿಂದ ಫೋನ್ ಬಂತು.

`ವಿನಯ್,ನಿಮಗೆ ಬಾಣಸವಾಡಿ ಇನ್ಸಪೆಕ್ಟರ್ ಛಲಪತಿ ಗೊತ್ತಾ?’

`ಇಲ್ಲಾಸರ್, ಹೆಸರೇ ಕೇಳಿಲ್ಲ.ಯಾಕ್ಸಾರ್ ? ಏನ್ಸಮಾಚಾರ?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ.

`ಸ್ವಲ್ಪಹುಡುಕಿ ವಿನಯ್. ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಹೊಸಬ ಅಂತ ಕಾಣುತ್ತೆ. ಒಂದು ಒಳ್ಳೆ ಕೇಸ್ ಹಿಡ್ದಿದ್ದಾನೆ ಕಣ್ರಿ.ಸುಮಾರು ಮರ್ಡರ್ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ ಅಂತ ಕಾಣುತ್ತೆ. ಅವರೆಲ್ಲಾ ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿ ಅರೆಸ್ಟ್ ಆಗಿದ್ದ ಕತ್ತೆಸೀನನ ಗ್ಯಾಂಗ್ ನವರಾ ಅಂತ ಬೇಕಿತ್ತು,’ ಅಂದ್ರು.

`ಬಾಣಸವಾಡಿದಾದ್ರೆತೊಂದರೆ ಇಲ್ಲ ಸರ್. ನೋಡ್ತೀನಿ,’ ಅಂದೆ.

`ಮಧ್ಯಾಹ್ನದೊಳಗೆಬೇಕು ವಿನಯ್. ಇವತ್ತು ಎಡಿಷನ್ ಡೆಡ್ ಲೈನ್,’ ಅಂದರು.

ಆಗೆಲ್ಲಬೆಂಗಳೂರಿನ ಕ್ರೈಂ ಸಮಸ್ಯೆಗಳೇ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿದ್ದವು. ತಿಂಗಳಿಗೊಂದ್ಸಾರಿ ಟ್ಯಾನರಿ ರೋಡ್ ನಲ್ಲಿ ಕೋಮುಗಲಭೆ,ವಾರಕ್ಕೊಂದ್ನಾಲ್ಕು ಕೊಲೆ, ಸರ ಅಪಹರಣ… ಹೀಗೆ. ರೌಡಿಗಳ ಬೀದಿ ಕಾಳಗಗಳೂ ಕಮ್ಮಿಯಾಗಿದ್ದರಿಂದ, ಸುದ್ದಿಗಾಗಿಕ್ರೈಂ ರಿಪೋರ್ಟರ್ ಗಳು ಸ್ವಲ್ಪ ಪರದಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಅಲ್ಲೊಂದು,ಇಲ್ಲೊಂದು ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನ್ ಗಳು, ಖಾಸಗಿ ಟೆಲಿವಿಷನ್ ಚಾನೆಲ್ ಗಳೂ ಕಮ್ಮಿ. ನಮಗೆ ಸುದ್ದಿ ಕೊಡುವ ಪೋಲಿಸ್ಆಫಿಸರ್ ಗಳು, ಸ್ಟೇಶನ್ ಹೊರಗಡೆ ಹೋಗಿದ್ದರೆ, ಅವರನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಹೋಗಬೇಕಿತ್ತು. ನಾನು ಆಗಷ್ಟೆಹೈಕೋರ್ಟ್ ರಿಪೋರ್ಟಿಂಗ್ ಕೂಡ ಶುರು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ.

ಇವನ್ಯಾವನಪ್ಪಾಕತ್ತೆ ಸೀನ ಅಂದ್ರೆ? ಎಲ್ಲೂ ಕೇಳಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ? ಅಂದ್ಕೊಂಡು ಸಿದ್ದಪ್ಪನಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದೆ. ಸಿದ್ದಪ್ಪಆಗ ಫ್ರೇಜರ್ ಟೌನ್ ಸಬ್ ಇನ್ಸಪೆಕ್ಟರ್ ಆಗಿದ್ದರು. `ಸಾಹೇಬರು ಡಿಕನ್ಸನ್ ರೋಡ್ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ.ಏನೋ ಲಾ ಅಂಡ್ ಆರ್ಡರ್ ಪ್ರಾಬ್ಲಂ,’ ಅಂತ ಸ್ಟೇಷನ್ ನಲ್ಲಿ ಮಾಹಿತಿ ಸಿಕ್ಕಿತು.

ಅಲ್ಲಿಗೆಹೋದಾಗ ಮೊದಲು ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಎಸಿಪಿ ಗಣಪತಿ. ಅದ್ಭುತವಾದ ಪೋಲಿಸ್ ಅಧಿಕಾರಿ, ಮಾತು ಕಮ್ಮಿ. ಅವರಿಂದಸುದ್ದಿ ತೆಗೆಯುವುದು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲದ ವಿಷಯ. ಅವರಿದ್ದಾಗ, ಕೆಳ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಮಾತಾಡುವುದನ್ನು ಊಹಿಸಲೂಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

`ಏನುವಿನಯ್? ಇಷ್ಟು ದೂರ ಬಂದಿದ್ದು?’ ಅಂದರು.

`ಏನಿಲ್ಲಸರ್. ಏನೋ ಪ್ರಾಬ್ಲಂ ಅಂತ ಸುದ್ದಿ ಬಂತು. ಏನೂ ಕೆಲಸ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗೇ ಬಂದೆ,’ ಅಂದೆ.

ಯಾಕೋನನ್ನ ಮಾತು ನಂಬಿದಂತೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. `ಹೌದಾ? ಇಷ್ಟು ಸಣ್ಣ ಪ್ರಾಬ್ಲಂಗಳಿಗೆ ನೀವು ಜಾಗಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದುನಾನು ನೋಡೇ ಇಲ್ಲಾ?’ ಅಂದರು. `ಯಾಕೋ ತಗುಲಿಕೊಂಡೆ’ ಅಂತ ಸುತ್ತ ನೋಡಿದೆ. ಸಿದ್ದಪ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕೈದುಪೋಲಿಸರಿಗೆ ಏನೋ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. `ಇಲ್ಲಾ ಸರ್, ಯಾರೋ ಊಟಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ತೀನಿ ಅಂದಿದ್ದರು. ಹಾಗೇ ಇದನ್ನೂನೋಡಿಕೊಂಡು ಹೋಗೋಣ ಅಂತ ಬಂದೆ,’ ಅಂದವನೇ ಅಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೊರಟು, ಸಿದ್ದಪ್ಪನ ಹತ್ತಿರ ನಿಲ್ಲಿಸಿದೆ.

ಜಾಸ್ತಿಹೊತ್ತುಮಾತಾಡಿದರೆ ಎಡವಟ್ಟಾಗುತ್ತದೆ ಅಂತ ನೇರವಾಗಿ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬಂದೆ. `ಬಾಣಸವಾಡಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಡ್ಕೊಂಡಿದ್ದಾರಲ್ಲ,ಅವರೆಲ್ಲಾ ಕತ್ತೆ ಸೀನನ ಗುಂಪಿನವರಾ?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ.

`ಕತ್ತೆಸೀನ ಅಂದ್ರೆ ಯಾರು? ಇದೆಲ್ಲಾ ಈಗ ಬರೆಯೋಕೆ ಹೋಗಬೇಡ. ಈ ಗ್ಯಾಂಗ್ ನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಕೃಷ್ಣ ಅಂತ, ಶ್ರೀರಂಗಪಟ್ಟಣದಜೈಲಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದ. ಇವರಷ್ಟು ಕೆಟ್ಟ ಕೊಲೆಗಡುಕರನ್ನ ನಾನು ಸರ್ವಿಸ್ ನಲ್ಲೇ ನೋಡಿಲ್ಲ.ಗಣಪತಿ ಸಾಹೇಬರು ಮತ್ತೆ ಸುರೇಶ್ ಬಾಬು ಸಾಹೇಬರು ಪರ್ಸನಲ್ ಆಗಿ ಮಾನಿಟರ್ ಮಾಡ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಮೂರ್ನಾಲ್ಕುಟೀಮ್ ಇನ್ವೆಸ್ಟಿಗೇಟ್ ಮಾಡ್ತಾಇವೆ. ನಾನೂ ಇದ್ದೀನಿ. ಹದಿನೈದು ದಿನ ತಾಳು, ಎಲ್ಲಾ ಡೀಟೇಲ್ಸ್ ಕೊಡ್ತೀನಿ.ಈಗ ಹೊರಡು ನೀನು,’ ಅಂದರು.

ಸರಿ,ರವಿ ಬೆಳೆಗೆರೆಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ವಿಷಯ ಹೇಳಿದೆ. `ಅಷ್ಟು ಸಾಕು ಬಿಡಿ. ಇದೇ ಬೇಕಾಗಿದ್ದು,’ ಅಂದ್ರು.

`ಸರ್,ಕತ್ತೆ ಸೀನ ಅಂದ್ರೆ ಯಾರು. ಅದು ಇವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ,’ ಅಂದೆ.

`ನಾಳೆನಮ್ಮ ಎಡಿಷನ್ ನೋಡಿ,’ ಅಂದ್ರು ರವಿ.

ಮಾರನೇದಿನ ಹಾಯ್ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಮುಖಪುಟದಲ್ಲಿ ಬಂದಿತ್ತು: `ಕತ್ತೆ ರಕ್ತ ಕುಡಿದು…’ ಅಂತ.

ಸುಮಾರು1994 ರಲ್ಲಿ ಮೈಸೂರಿನ ಎಸಿಪಿ ತಮ್ಮಯ್ಯ ಎಂಬ ಆಫಿಸರ್ ಈ ಗ್ಯಾಂಗನ್ನು ಬಂದಿಸಿದ್ದರಂತೆ. ಗುಂಪಿನ ನಾಯಕನಾದಸೀನ ಎಂಬುವವನಿಗೆ ವಿಚಿತ್ರ ಖಯಾಲಿ ಇತ್ತಂತೆ. ಅಮವಾಸ್ಯೆಯ ದಿನ, ದೇವತೆಯನ್ನು ಪೂಜೆ ಮಾಡಿ, ಕತ್ತೆಯರಕ್ತವನ್ನು ಇಂಜೆಕ್ಷನ್ ಸಿರಿಂಜ್ ನಲ್ಲಿ ಹೀರಿ, ಅದನ್ನು ಕುಡಿದು ದರೋಡೆ ಮಾಡಲು ಹೊರಡುತ್ತಿದ್ದನಂತೆ.ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದವರನ್ನು ಕೊಲೆ ಮಾಡಿ, ಅವರಲ್ಲಿದ್ದದನ್ನು ಲೂಟಿಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ಹೆಂಗಸರಿದ್ದರೆ,ಅವರನ್ನು ರೇಪ್ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಅವರ ಕುತ್ತಿಗೆಯನ್ನು ಸೀಳುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ಅವರು ಸಾಯುವಾಗ ಹೊರಡುವ ಸದ್ದನ್ನುಕೇಳುತ್ತಾ, ಇವರುಗಳು ಕೇಕೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ಗಂಡಸರನ್ನೂ ಕೆಲವು ಬಾರಿ ಲೈಂಗಿಕ ಹಿಂಸೆಗೆ ಗುರಿಪಡಿಸಿಕೊಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ಮೈಸೂರು ಪೋಲಿಸರು ಇವರನ್ನು ಬಂಧಿಸುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ಇವರು 10-12 ಕೊಲೆಗಳನ್ನುಮಾಡಿದ್ದರಂತೆ.

ಇವರಗುಂಪಿನ ಕೃಷ್ಣ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದು, ಹೊರಗಡೆ ಇದ್ದರವನ್ನು ಕಲೆಹಾಕಿ, ಮತ್ತೆ ಕೊಲೆಗಳನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದ್ದ.ಅವನ ಗುಂಪಿನವರನ್ನೇ ಬಾಣಸವಾಡಿಯ ಪೋಲಿಸರು ಹಿಡಿದದ್ದು.

ಈಸುದ್ದಿ ಬಂದ ಎರಡೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಪೋಲಿಸ್ ಕಮೀಷನರ್ ರೇವಣ್ಣಸಿದ್ದಯ್ಯ ಪ್ರೆಸ್ ಕಾನ್ಫರೆನ್ಸ್ ಮಾಡಿ,ಈ ಗುಂಪು ಮಾಡಿದ್ದ 20ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಕೊಲೆಗಳನ್ನು ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸಿದರು. ನಮ್ಮ ಪೇಪರ್ ನಿಂದ ಹರ್ಷ ಹೋಗಿದ್ದ.ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸುರೇಶ್ ಬಾಬು ನನಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ, ಬರಲು ಹೇಳಿದರು.

ಅಡಿಷನಲ್ಕಮೀಷನರ್ ಆಗಿದ್ದ ಸುರೇಶ್ ಬಾಬು ಕಂಡರೆ ನನಗೆ ಈಗಲೂ ಗೌರವ. ನಗುತ್ತಲೇ ಅವರ ಕೋಣೆಗೆ ಹೋದವನೇ: `ಕಂಗ್ರಾಚ್ಯುಲೇಷನ್ಸ್ಸರ್,’ ಎಂದೆ.

ಗಂಭೀರವಾಗಿಕುಳಿತಿದ್ದ ಸುರೇಶ್ ಬಾಬು, : `ವಿನಯ್, ರವಿಗೆ ಈ ಗ್ಯಾಂಗ್ ಬಗ್ಗೆ ಇನ್ಫರ್ಮೇಶನ್ ಯಾರು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು?’

ತಬ್ಬಿಬ್ಬಾದನಾನು: `ನಂಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಸರ್… ಅವರಿಗೇ ಯಾವುದೋ ಕಡೆಯಿಂದ ಬಂದಿರಬೇಕು,’ ಅಂದೆ.

`ಮೈಸೂರಿಂದಬಂದಿರೊದು ನಂಗೆ ಗೊತ್ತು. ಅದೇ ಗ್ಯಾಂಗಿನವರು ಇವರು ಅಂತ ಯಾರು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದರು.

ಸಾಧಾರಣವಾಗಿ,ಸುರೇಶ್ ಬಾಬುರವರ ಇನ್ಫರ್ಮೇಶನ್ ತಪ್ಪಿರೋಲ್ಲ. ಸುಮ್ಮನೆ ಕೂತೆ. `ನಿಮಗೆಲ್ಲಾ ಸೀರಿಯೆಸ್ ನೆಸ್ ಇಲ್ಲ.ನನಗೆ ಇನ್ನೂ ಒಂದು ತಿಂಗಳಾದರು ಈ ಗ್ಯಾಂಗ್ ನವರು ಬೇಕಿತ್ತು. ನಿನ್ನ ತಲೆಹರಟೆಯಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನ ಕೋರ್ಟ್ಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದೆ. ಇನ್ನೂ ಇಪ್ಪತ್ತು ಕೊಲೆಗಳ ಇನ್ವೆಸ್ಟಿಗೇಶನ್ ಬಾಕಿ ಇದೆ,’ ಅಂತ ಹೇಳಿ ನನ್ನ ಮುಖನೋಡಿದರು.

ನನಗೆಮಾತಾಡಲು ಏನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಸುಮ್ಮನೆ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿ ಕೂತೆ. `ಇವರು ಕೈತಪ್ಪಿ ಹೋದವರು, ಮತ್ತೆ ಕೈಗೆಸಿಕ್ಕಿದರು ಗೊತ್ತಾ? ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಪತ್ತೆಯಾಗದ ಕೊಲೆಗಳ ಹಿಂದೆ ಇವರುಗಳ ಕೈವಾಡ ಇದೆ.ಕೃಷ್ಣ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಸಮೇತ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಹುಂಡಿ ಕದಿಯಲು ಹೋದಾಗ. ಅವರೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಕುಡುಕರು ಅಂದ್ಕೊಂಡುಬಿಡೋಕೆ ರೆಡಿಯಾಗಿದ್ದರು. ಯಾಕೋ ಅನುಮಾನ ಬಂದು ಸ್ವಲ್ಪ ವರ್ಕ್ ಮಾಡಲು ಹೇಳ್ದೆ. ಹದಿನೈದು ದಿನ ವರ್ಕ್ಮಾಡಿದರೂ ಬಾಯಿ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೇ ದಿನ, ಆ ಚಿಕ್ಕ ಹುಡುಗ ಇದ್ದಾನಲ್ಲ, ಚಿಕ್ಕ ಹನುಮ, ಅವ್ನು ಒಂದುರಾಬರಿ ವಿಷಯ ಬಾಯಿಬಿಟ್ಟ. ಅವನು ಮನೆ ತೋರಿಸಿದಾಗ ಗೊತ್ತಾಯ್ತು, ಸರಿಯಾದ ಕೇಸ್ ಇದು ಅಂತ. ಜ್ನಾಪಕಇದೆಯಾ… ಟ್ಯಾನರಿ ರೋಡಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಮಂತ್ರವಾದಿ ಮತ್ತೆ ಅವನ ಶಿಷ್ಯನ್ನ ವಿಕೃತವಾಗಿ ಕೊಲೆ ಮಾಡಿದ್ದರು.ನಾವು ಅವರನ್ನು ಸಲಿಂಗ ಕಾಮಿಗಳು ಅಂತ ತಿಳ್ಕೊಂಡಿದ್ದೆವಲ್ಲಾ, ಅದೇ ಮನೆ. ಈ ಹುಡುಗ ಹೊರಗಡೆ ನಿಂತುಯಾರಾದರೂ ಬಂದರೆ ಸಿಗ್ನಲ್ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನಿಗೆ ಒಳಗಡೆ ಕೊಲೆಯಾಗಿದ್ದು ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟ. ಇನ್ನೇನು ಕೊನೆ ಹಂತಕ್ಕೆ ಬಂತು ಅನ್ನುವಾಗ, ನೀನು ರವಿಗೆ ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟೆ, ಅಲ್ವಾ,’ಅಂದರು.

ನಾನುಏನಾಯ್ತು ಅಂತ ವಿವರಣೆ ಕೊಡಲು ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. `ಸಾರಿ ಸರ್,’ ಅಂದೆ. `ಹೋಗಲಿ ಬಿಡು. ಏನ್ಮಾಡೋಕ್ಕಾಗುತ್ತೆ,’ಅಂತ ಹೇಳಿದರು.

ಅಲ್ಲಿಂದನೇರವಾಗಿ ಕೆ.ಜಿ.ಹಳ್ಳಿ ಪೋಲಿಸ್ ಸ್ಟೇಷನ್ ಗೆ ಹೋದೆ. ಆರಡಿಗೂ ಹೆಚ್ಚಿದ್ದ ಆಜಾನುಭಾಹು ಇನ್ಸ್ಪೆಕ್ಟರ್ಪ್ರತಾಪ್ ಸಿಂಘ್ ಕೈ ಚಾಚಿಕೊಂಡು ಕೂತಿದ್ದರು. ಅವರ ಕೈಯನ್ನು ಒಬ್ಬ ಒತ್ತುತ್ತಿದ್ದ. `ಏನಾಯ್ತು?’ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ.

`ಆಕೊಲೆಗಡುಕರ ಮೇಲೆ ವರ್ಕ್ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೆ. ಮೈಯೆಲ್ಲಾ ನೋವು. ನೋಡೋಕೆ ಸಣ್ಣಗಿದ್ದಾರೆ. ಬಾಯಿನೇ ಬಿಡೋಲ್ಲ.ಈಗ ಬೇರೆ ಹದಿನೈದು ದಿನದಲ್ಲಿ ಇನ್ವೆಸ್ಟಿಗೇಶನ್ ಮುಗೀಬೇಕು. ಅಷ್ಟೇದಿನ ಪೋಲಿಸ್ ಕಸ್ಟಡಿ ಇರೋದು.ಏನ್ಮಾಡೊದು ಅಂತಾನೇ ಗೊತ್ತಾಗ್ತಿಲ್ಲ,’ ಅಂದರು.

ಒಳಗೆಹೋಗಿ ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದವರನ್ನು ನೋಡಿದೆ. ಪೋಲಿಸ್ ವರ್ಕಿಂಗ್ ಇನ್ನೂ ನೆಡೀತಿತ್ತು. ಅವರ್ಯಾರೂ ಬಗ್ಗುವವರಂತೆಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಅದರ ಬದಲು, `ಹೊರಗೆ ಬಂದಾಗ ನೊಡ್ಕೋತ್ತೀವಿ,’ ಅನ್ನುವಂತಿತ್ತು ಅವರ ಮುಖದ ಭಾವನೆಗಳು.

ಆಫೀಸಿಗೆಬಂದಾಗ, ಹರ್ಷ ಕೂಗಾಡುತ್ತಿದ್ದ. `ಏನಾಯ್ತೋ?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದಾಗ, `ಅಲ್ಲಾ, ಹಾಯ್ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಮೊದಲುಕೊಟ್ಟು, ಆಮೇಲೆ ಪ್ರೆಸ್ ಕಾನ್ಫರೆನ್ಸ್ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ, ಆ ಕಮೀಷನರ್. ಅವರ ವಿರುದ್ದ ಬರೆಯಕೂಡದು ಅಂತಈ ಒಪ್ಪಂದ,’ ಅಂದ.

ಇದೇಮಾತನ್ನು ಎರಡು ವರ್ಷಗಳ ಮುಂಚೆ ನಾನೇ ಹೇಳಿದ್ದೆ. ರವಿಯ ಜೊತೆ ಆಗ ನನಗಷ್ಟು ಸಲಿಗೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಶ್ಯಾಮ್ಮತ್ತು ರವಿ ಎಂಬ ಸೀರಿಯಲ್ ಕಿಲ್ಲರ್ ಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದ ವಿಷಯ ಹಾಯ್ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಬಂದಾಗ,ಪ್ರೆಸ್ ಕಾನ್ಫರೆನ್ಸ್ ನಲ್ಲೇ ರೇವಣ್ಣಸಿದ್ದಯ್ಯರವರನ್ನು ಕೇವಲವಾಗಿ ಮಾತಾಡಿದ್ದೆ. ಸುರೇಶ್ ಬಾಬುನನ್ನನ್ನು ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಈಗಿನ ಕ್ರೈಂ ಹುಡುಗರೂ ತಿರುಗಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದರು. `ಅಲ್ಲ ಕಣೋ, ಕತ್ತೆಸೀನನ ಗ್ಯಾಂಗ್ ವಿಷಯ ಮಾತ್ರ ಇದೆ. ಇವರುಗಳು ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ್ದು ಏನೂ ಬಂದಿಲ್ಲವಲ್ಲೋ,’ ಅಂದೆ.ಆದರೆ, ಕೇಳುವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಹರ್ಷ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಮಾರನೇದಿನ, ಯಾವುದೇ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ, ಈ ಕೇಸ್ ಗೆ ಸಿಗೆಬೇಕಾದ ಮಾನ್ಯತೆ ಸಿಕ್ಕಿರಲಿಲ್ಲ. ನನಗ್ಯಾಕೋ ಕಸಿವಿಸಿಯಾಯ್ತು.ಕತ್ತೆ ಸೀನನ ಚರಿತ್ರೆ ಮತ್ತು ಈ ಗ್ಯಾಂಗ್ ನ ವಿವರಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ಒಂದು ಕಥೆ ಬರೆದರೂ, ಡೆಸ್ಕ್ ನಲ್ಲಿದ್ದಉತ್ತರ: `ಇಷ್ಟೊಂದು ಭಯಂಕರವಾಗಿದೆ, ಇದನ್ನು ಬೆಳಗ್ಗೆ ಎದ್ದು ಯಾರಾದ್ರು ಓದಿದ್ರೆ, ಮೂಡ್ ಹಾಳಾಗುತ್ತೆ,ಅಷ್ಟೆ,’ ಅಂದರು.

ಒಂದುವಾರ ಹಾಗೇ ಕಳೆಯಿತು. ಒಂದು ದಿನ ಸಾಯಂಕಾಲ ಆಫೀಸಿಗೆ `ದಿ ವೀಕ್’ ನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಚೇತನ್ಕೃಷ್ಣಸ್ವಾಮಿ ಬಂದ. `ಹಾಯ್ ವಿನಯ್, ಏನ್ಮಾಡ್ತಿದ್ದೀಯಾ?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದ.

ಏನೊಹೊಳೆದಂತಾಗಿ, `ಚೇತನ್, ಬಾ ಇಲ್ಲಿ,’ ಅಂತ ಹಳೇ ಪೇಪರ್ ಗಳ ಫೈಲ್ ಹತ್ತಿರ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಅವನಿಗೆಈ ಕೊಲೆಗಡುಕರ ಕಥೆ ಹೇಳಿದೆ. `ಹಾಯ್ ಬೆಂಗಳೂರಲ್ಲಿ ಬಂತು ಅಂತ ಇದಕ್ಕೆ ಪಬ್ಲಿಸಿಟಿ ಕಮ್ಮಿ ಸಿಕ್ಕಿದೆ.ನಲವತ್ತು ಕೊಲೆಯಾದರೂ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ನಿನಗೇನಾದರೂ ಬೇಕಾದರೆ, ಪ್ರತಾಪ್ ಸಿಂಘ್ ಗೆ ಹೇಳ್ತಿನಿ,’ ಅಂದೆ.

ನಾಳೆಹೇಳ್ತೀನಿ ಅಂದ ಚೇತನ್, ಮಾರನೇ ದಿನ ಮಧ್ಯಾಹ್ನವೇ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ, `ನಾನು ಪ್ರತಾಪ್ ಸಿಂಘ್ ಭೇಟಿಯಾಗಬೇಕು,’ಅಂದ. ಸರಿ, ಪ್ರತಾಪ್ ಸಿಂಘ್ ನಂಬರ್ ಕೊಟ್ಟು, ಅವರಿಗೂ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಹೇಳಿದೆ. ಮುಂದಿನ ನಾಲ್ಕು ದಿನಚೇತನ್ ಪತ್ತೆಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವತ್ತೊಂದು ಭಾನುವಾರ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಚೇತನ್ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ, `ನಮ್ಮ ಮ್ಯಾಗಝೀನ್ನೋಡ್ದಾ?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದ.

`ಇಲ್ಲ.ಯಾಕೆ, ನಿನ್ನ ಸ್ಟೋರಿ ಬಂತಾ?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ.

`ಆರುಪೇಜ್ ಬಂದಿದೆ. ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ ಕಣೋ. ಎಲ್ಲಾರಿಗೂ ಖುಷಿಯಾಗಿದೆ. ನೋಡಿ ಹೇಳು, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಿನ್ನ ಆಫೀಸಿಗೆಬೇಕಾದರೆ ಒಂದು ಕಾಪಿ ಕಳುಹಿಸುತ್ತೇನೆ,’ ಅಂದ.

ನಿಜಕ್ಕೂಚೇತನ್ ಅಧ್ಬುತವಾದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದ. ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿರದ ಎಷ್ಟೋ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಕಲೆ ಹಾಕಿದ್ದ. ಹಾಗೆ,ಈ ಗ್ಯಾಂಗಿನವರ ಊರಾದ ಕೋಲಾರದ ಹತ್ತಿರದ ದಂಡುಪಾಳ್ಯಕ್ಕೂ ಹೋಗಿ ಬಂದಿದ್ದ. ಹಾಗೆಯೇ, ಗ್ಯಾಂಗಿನ ಲೀಡರ್ಆದ ಕೃಷ್ಣನನ್ನೂ ಮಾತಾಡಿಸಿದ್ದ.

ಅಲ್ಲಿಂದಮುಂದೆ ಈ ಗ್ಯಾಂಗ್ ನವರು ದಂಡುಪಾಳ್ಯ ಗ್ಯಾಂಗ್ ಅಂತಲೇ ಪ್ರಸಿದ್ದಿಯಾದರು. ಅವರು ಜೈಲಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು,ಮತ್ತೆ ಅವರನ್ನು ಹಿಡಿದದ್ದೂ ಅಯ್ತು. ಆಗೊಂದು, ಈಗೊಂದು ಸಲ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಬರುತ್ತಿತ್ತು.ಒಂದೆರೆಡು ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದವು, ಒಂದು ಖಾಸಗೀ ಟೆಲಿವಿಷನ್ ಚಾನೆಲ್ ಇವರ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ `ಕ್ರೈಂನ್ಯೂಸ್’ ಮಾಡಿತು. ಒಮ್ಮೆಲೆ, ದಂಡುಪಾಳ್ಯ ಗ್ಯಾಂಗ್ ಎಲ್ಲರ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಓಡಾಡಲು ಶುರುವಾಯ್ತು.

ಒಂದಿನಸಾಯಂಕಾಲ ಆಫೀಸಿನಿಂದ ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ನನ್ನ ಅತ್ತೆ ಹೇಳಿದರು: `ಟೀವಿಯಲ್ಲಿ ದಂಡುಪಾಳ್ಯ ಗ್ಯಾಂಗ್ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.ನೋಡಿದರೆ ಹೆದರಿಕೆಯಾಗುತ್ತೆ. ಮನೆಯ ಸುತ್ತ ಗ್ರಿಲ್ ಹಾಕಿಸಬೇಕು,’ ಅಂದರು.

`ಹೌದಾ?’ಅಂತ ಹೇಳಿ ನಕ್ಕೆ….

ಮಾಕೋನಹಳ್ಳಿವಿನಯ್ ಮಾಧವ್

ವೀರಪ್ಪನ್

2012-01-14T08:16:00.000-08:00

ಅಣ್ಣಾವ್ರ ಅಪಹರಣದ ಹಿಂದೊಂದುಗಾಳಿಪಟ

ಬೆಳಗ್ಗಿನಿಂದಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಮುಖ ದಪ್ಪ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಯಾರೇ ಮಾತಾಡಿದರೂ ರೇಗುತ್ತಿತ್ತು. ನನ್ನನ್ನುನಾನೇ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳೊಕೆ ನೋಡಿದರೂ ಪ್ರಯೋಜನವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದ್ಹತ್ಸಲನಾದ್ರೂ ಗೊಣಗಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ:`ಯಾವನಿಗೆ ಬೇಕು ಈ ಕೆಲಸ? ಕತ್ತೆ ಥರ ದುಡೀಬೇಕು. ನಮಗಿಷ್ಟ ಇದ್ದಿದ್ದು ಮಾಡೋಣ ಅಂದ್ರೆ, ಎಲ್ಲಾದಕ್ಕೂಕಲ್ಲು ಹಾಕ್ತಾರೆ.’

ಆಗಿದ್ದಿಷ್ಟೆ.ಡಾ. ರಾಜ್ ಕುಮಾರ್ ಅವರನ್ನು ಅವರ ಗಾಜನೂರು ಮನೆಯಿಂದ ವೀರಪ್ಪನ್ ಅಪಹರಿಸಿ ನಾಲ್ಕು ದಿನಗಳಾಗಿದ್ದವು.ಆ ನಾಲ್ಕು ದಿನಗಳೂ, ಬೆಳಗ್ಗಿನಿಂದ ರಾತ್ರಿಯವರೆಗೆ ಆಫೀಸಿಗೆ ಏನೇನು ಸುದ್ದಿ ಬೇಕೋ, ಅಲ್ಲೇಲ್ಲಾ ತಿರುಗಾಡಿಕೊಂಡುಬರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಐದನೇ ದಿನಕ್ಕೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಇನ್ನೇನೂ ಸುದ್ದಿ ಜಾಸ್ತಿ ಹುಟ್ಟೋದಿಲ್ಲ ಅಂತ ಅರ್ಥವಾಗತೊಡಗಿತು.ಏನಾದರೂ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಅಥವಾ ಹೋಂ ಮಿನಿಸ್ಟರ್ ಮಾತಾಡಿದರೆ ಸುದ್ದಿ, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಯಾವುದಾದರೂ ಊಹಾಪೋಹಅಷ್ಟೆ.

ಬೆಳಗ್ಗೆನೇನಮ್ಮ ಬ್ಯುರೋ ಛೀಫ್ ಆಗಿದ್ದ ಮಟ್ಟುವಿಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರಿಸಿ, `ಸರ್, ಇನ್ನೊಂದು ವಾರವಾದರೂ ರಾಜ್ಕುಮಾರ್ ಅವರು ಬಿಡುಗಡೆ ಆಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇಲ್ಲ. ನಾನು ಚಾಮರಾಜನಗರಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ. ಅಲ್ಲಿ ಕೆಲವುಲೋಕಲ್ಸ್ ಗೊತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಒಳ್ಳೆ ಸ್ಟೋರಿಗಳು ಸಿಕ್ತಾವೆ,’ ಅಂದೆ.

`ಅಲ್ಲಿಗೆಮೈಸೂರು ರಿಪೋರ್ಟರ್ ಗಳು ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ,’ ಅಂದರು.

`ಅವರಪಾಡಿಗೆ ಅವರ ಸ್ಟೋರಿ ಮಾಡಲಿ ಸರ್. ನಾನು ಅಲ್ಲಿನ ಯಾವುದೇ ಅಧಿಕಾರಿಗಳನ್ನು ಮಾತಾಡ್ಸೋಲ್ಲ. ನಾನುಕಾಡೊಳಗೆ ಹೋಗ್ತಾ ಇದ್ದೀನಿ,’ ಅಂದೆ.

`ನೀನುಹೋದರೆ ಅವರು ಬೇಜಾರು ಮಾಡ್ಕೋತ್ತಾರೆ. ಮತ್ತೆ ಇಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಆದರೆ ನನಗೆ ನೀನಿರಬೇಕು.ನೀ ಹೋಗೋದು ಬೇಡ,’ ಅಂತ ಕಡ್ಡಿ ಮುರಿದ ಹಾಗೆ ಹೇಳಿದರು.

ನಾನುಹೋದರೆ ಯೋಗಿಗಾಗಲಿ, ಶಿವಕುಮಾರ್ ಗೆ ಆಗಲಿ ಏನೂ ಬೇಜಾರಾಗೋದಿಲ್ಲ ಅಂತ ನನಗೆ ಅನ್ನಿಸಿತು. `ಸರ್, ಒಂದುವಾರ ಯಾವುದೇ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಆಗಲು ಸಾಧ್ಯನೇ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗೇನಾದರೂ ಆದರೆ, ತಕ್ಷಣ ವಾಪಾಸ್ ಬರ್ತೀನಿ,’ ಅಂತಕೇಳಿದರೂ, ಮಟ್ಟು ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲ.

ಇದೇನುನನಗೆ ಹೊಸ ಅನುಭವವೇನಲ್ಲ. ಮುಂಚೆನೂ ತುಂಬಾ ಸಲ ಆಗಿತ್ತು. ಆಗೆಲ್ಲಾ ನಿರಾಸೆ ಆಗುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಈ ಸಲಮಾತ್ರ ಸಿಟ್ಟೇ ಬಂದಿತ್ತು. ಅವತ್ತು ಮಟ್ಟು ಕೂಡ ಒಂದೆರೆಡು ಸಲ ಮಾತಾಡಿಸಲು ನೋಡಿದರೂ, ನಾನು ಮುಖ ಕೊಟ್ಟುಮಾತಾಡಲಿಲ್ಲ. ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಕಡೆ ನೋಡುತ್ತಾ, ಕೇಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟು ಸುಮ್ಮನಾದೆ.

ಮೂರೂವರೆಹೊತ್ತಿಗೆ ರವಿ ಬೆಳೆಗೆರೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ, `ಏನ್ಮಾಡ್ತಿದ್ದೀರಾ?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದರು. `ಏನಿಲ್ಲಾ ಸರ್, ಆಫೀಸ್ನಲ್ಲಿ ಕೂತಿದ್ದೀನಿ,’ ಅಂದೆ.

`ಬನ್ರಿ,ಚಾಮರಾಜ ನಗರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ವೀರಪ್ಪನ್ ಸಿಕ್ಕಿದ್ರೆ ಮಾತಾಡ್ಸಿಕೊಂಡು ಬರೋಣ,’ ಅಂತ ನಕ್ಕರು.

`ಆಫೀಸಲ್ಲಿಕೇಳ್ದೆ ಸರ್, ಹೋಗೋದು ಬೇಡ ಅಂದ್ರು,’ ಅಂದೆ.

`ರಜಾಹಾಕಿ ಬನ್ರಿ… ಮೂರು ದಿನ ಹೋಗಿ ಬರೋಣ. ಇವತ್ತು ಎಡಿಷನ್ ಬೇಗ ಮುಗಿಸ್ತೀನಿ. ಏಳು ಘಂಟೆಗೆ ಹೊರಡೋಣ,’ಅಂದು ಫೋನ್ ಇಟ್ಟರು.

ಮೊದಲೇಮೂಡ್ ಸರಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಸೀದ ಹೋದವನೆ, ಒಂದು ಲೀವ್ ಲೆಟರ್ ಗೀಚಿ, ಮಟ್ಟುವಿನ ಮುಂದೆ ಹಿಡಿದು, `ಸರ್,ನಾಲ್ಕು ದಿನ ರಜಾ ಹೋಗ್ತಿದ್ದೀನಿ,’ ಅಂದೆ. ಬೆಳಗ್ಗಿನಿಂದ ನನ್ನ ಅವತಾರ ನೋಡಿದ್ದ ಮಟ್ಟು ಏನೂ ಮಾತಾಡಲಿಲ್ಲ.

ಸೀದಮನೆಗೆ ಹೋದವನೇ, ಬ್ಯಾಗಿನಲ್ಲಿ ಎರಡು ಜೊತೆ ಬಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ರವಿ ಆಫಿಸ್ ಗೆ ಹೊರಟೆ. ರವಿ ಬರೆಯುತ್ತಾಕೂತಿದ್ದವರು, ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿದ ತಕ್ಷಣ: `ವಿನಯ್, ಒಂದು ಜಿಪ್ಸಿಗೆ ಹೇಳಿದ್ದೆ… ಅದು ಚಾಮರಾಜಪೇಟೆಯಲ್ಲಿ,ನನ್ನ ಫ್ರೆಂಡ್ ಆಫಿಸ್ ನಲ್ಲಿ ಇದೆ. ನಾನು ಎಡಿಷನ್ ಮುಗಿಸಬೇಕು. ನೀವು ಹೋಗಿ ತಗೊಂಡು ಬನ್ನಿ,’ ಅಂತಅಡ್ರೆಸ್ ಕೊಟ್ಟರು. ನನಗಿನ್ನೇನೂ ಕೆಲಸವಿರಲಿಲ್ಲ. ಸೀದ ಆ ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಜಿಪ್ಸಿ ತಗೊಂಡು ಬಂದುಕಾಯುತ್ತಾ ಕುಳಿತೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನಿವೇದೀತಾ ಬಂದು ಹೇಳಿದಳು: `ಎಡಿಷನ್ ಮುಗಿಯೋಕ್ಕೆ, ಬೆಳಗ್ಗಿನಜಾವ ಒಂದು ಘಂಟೆ ಆದರೂ ಆಗುತ್ತೆ.’

ಅದೇನೂನನಗೆ ಹೊಸದಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ರವಿ ಆಫಿಸ್ ನಲ್ಲಿ ಬೆಳಗ್ಗಿನ ಜಾವ ಎರಡು ಘಂಟೆಯವರೆಗೆ ಕಾಯ್ದದ್ದೂ ಇತ್ತು.ಹಾಗೆ, ಹೀಗೆ ಕಾಲಹರಣ ಮಾಡಿ, `ಹೊರಡುವ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಎಬ್ಬಿಸಿ’ ಅಂತ ಹೇಳಿ, ಸೋಫಾದ ಮೇಲೆ ಮುದುಡಿಕೊಂಡೆ.ನನ್ನನ್ನು ರವಿ ಎಬ್ಬಿಸಿದಾಗ, ಸಮಯ ಎರಡು ಘಂಟೆ ದಾಟಿತ್ತು. ಮುಖ ತೊಳೆದುಕೊಂಡು ಹೊರಟಾಗ ಹೇಳಿದೆ:`ಸರ್, ನೀವು ಮಲ್ಕೊಳ್ಳಿ. ನಾನು ಡ್ರೈವ್ ಮಾಡ್ತೀನಿ,’ ಅಂತ..

ಅವರದೊಂಥರಾಕೋಳಿ ನಿದ್ರೆ ಇದ್ದಹಾಗಿತ್ತು. ಬೆಂಗಳೂರಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದವರು, ಮಳವಳ್ಳಿಗೆ ತಲುಪುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಎದ್ದಿದ್ದರು.ಅಲ್ಲೇ ಒಂದು ಬೇಕರಿಯಲ್ಲಿ ಟೀ ಕುಡಿದು ಮಾತಾಡುತ್ತಾ ಹೊರಟವರು, ಐದು ಘಂಟೆಯ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಚಾಮರಾಜನಗರತಲುಪಿದ್ದೆವು.

ನಾವುಅಲ್ಲಿಗೆ ತಲುಪುವುದರೊಳಗೆ, ಮೂರು ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದ ಪ್ರಕಾಶ್, ಐ.ಬಿ ಯಲ್ಲಿ ಒಂದುರೂಮು ಮಾಡಿದ್ದ. ಪ್ರಕಾಶ್ ಆಗ ಸುಪ್ರಭಾತ ಅನ್ನೋ ಟೆಲಿವಿಷನ್ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ನಾವು ತಲುಪಿ ಸ್ವಲ್ಪಮಲಗುವುದರೋಳಗೆ, ರವಿಯನ್ನು ನೋಡಲು ಅವರದೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಅಭಿಮಾನಿ ಬಳಗ ಬಂತು. ಸರಿ, ನಾನು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಕೊಂಡು,ಊರು ತಿರುಗಲು ಪ್ರಕಾಶನ ಜೊತೆ ಹೊರಟೆ.

ವಾಪಾಸುಬರುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ಗುಂಪು ದೊಡ್ಡದಾಗಿತ್ತು. ಹತ್ತೂವರೆ ಸುಮಾರಿಗೆ ರವಿ ಹೊರಟರು. ಅವರೇ ಡ್ರೈವಿಂಗ್ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು. ತಕ್ಷಣವೇ ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ಬಂದ ರವಿಯವರ ರಿಪೋರ್ಟರ್ ರಾ ಸೋಮನಾಥ, ಜೀಪಿನ ಹಿಂದೆ ಹತ್ತಿಕೊಂಡ.ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಹೋದಮೇಲೆ ರವಿ ಹೇಳಿದರು: `ಸೋಮನಾಥ ಎಂಥಾ ಕಥೆ ಕಳುಹಿಸಿದ್ದ ಗೊತ್ತಾ? ನೆನ್ನೆ ರಾತ್ರಿಬೇಕಂತಲೇ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಅದು ನಮ್ಮ ಈ ಸಲ ಎಡಿಷನ್ ಲೀಡ್. ರಾಜ್ ಕುಮಾರ್ ಕಿಡ್ನ್ಯಾಪ್ ಗಿಂತ ಹದಿನೈದುದಿನ ಮುಂಚೆ ಇಬ್ಬರು ಕೊಯಮತ್ತೂರು ಜೈಲಿನಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆ ಆಗ್ತಾರೆ. ನೇರವಾಗಿ ಅವರು ಗಾಜನೂರಿನಲ್ಲಿಅಣ್ಣಾವ್ರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿಕೊಳ್ತಾರೆ. ಅವರೇ ವೀರಪ್ಪನ್ ಗೆ ರಾಜ್ ಕುಮಾರ್ ಬಗ್ಗೆ ಇನ್ಫರ್ಮೇಷನ್ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು,’ ಅಂದರು.

`ರಾತ್ರಿನೇಹೇಳಿದ್ದರೆ ನಾನೂ ಬರೀತ್ತಿದ್ದೆ’ ಅಂತ ಹೇಳಿ ಹಿಂದೆ ತಿರುಗಿ ಸೋಮನಾಥ್ ಗೆ ತಮಾಷೆ ಮಾಡಿದೆ. `ಅದಕ್ಕೇಹೇಳಲಿಲ್ಲ,’ ಅಂದ್ರು ರವಿ. ಅಲ್ಲಿಂದ ನೇರವಾಗಿ ಗಾಜನೂರಿಗೆ ಹೋದೆವು. ಅಲ್ಲಿ ರಾಜ್ ಕುಮಾರ್ ಅವರ ಮನೆಗೆಹೋದಾಗ, ದೊಡ್ಡ ಗುಂಪು, ಪೋಲಿಸರು ಎಲ್ಲಾ ಇದ್ದರು.

`ಒಳಗೆಹೋಗೊಣ,’ ಅಂದೆ.

`ಅಲ್ಲೇನಿರಲ್ಲಬಿಡಿ. ಎಲ್ಲಾರಿಗೆ ಹೇಳಿದ ಕಥೆನೇ ನಮಗೂ ಹೇಳ್ತಾರೆ. ಅದನ್ನೇನೂ ನಾವು ಬರೆಯೋಕೆ ಆಗೋಲ್ಲ,’ ಅಂದ್ರುರವಿ. ಸರಿ, ಜೀಪು ತಾಳವಾಡಿ ಕಡೆಯಿಂದ ದಿಂಬಂ ದಾರಿ ಹಿಡಿಯಿತು. `ಅಲ್ಲಾ ಸರ್, ವಿರಪ್ಪನ್ ಇಂಟರ್ ವ್ಯೂಮಾಡಬೇಕಾದರೆ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ.

`ಒಂದಾರುತಿಂಗಳು ಎಲ್ಲಾ ಕೆಲಸ ಬಿಟ್ಟು ಇಲ್ಲಿ ತಿರುಗಬೇಕು. ಆಗ ಎಲ್ಲಾದರೂ ಸಿಕ್ಕೇ ಸಿಗುತ್ತಾನೆ,’ ಅಂದ್ರುರವಿ.

`ಅಂದ್ರೆ,ವೇಷ ಬದಲಿಸಿಕೊಂಡಾ?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ.

`ಹಾಗ್ಮಾಡಿದ್ರೆ,ಪೋಲಿಸ್ ಅಂತ ಅವನಿಗೆ ಸಂಶಯ ಬರುತ್ತೆ. ಇಲ್ಲಿನವರಿಗೆ ನಾವ್ಯಾರು ಅಂತ ಗೊತ್ತಿದ್ರೆ ಒಳ್ಳೆದು,’ ಅಂದಸೋಮನಾಥ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಒಂದು ತಿರುವಿನ ಹತ್ತಿರ ಬಂದಾಗ, ಯಾರೋ ಇಬ್ಬರು ಹುಡುಗರು ಬೈಕಿನ ಜೊತೆ ಕೂತಿದ್ದರು.ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದವರೇ, ರವಿ `ಏನೋ ಪ್ರವೀಣ್? ಇಲ್ಲೇನು ಮಾಡ್ತಿದ್ದೀರ?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದರು.

ನೋಡಿದರೆ,ಬೈಕ್ ನಿಂದ ಬಿದ್ದು ಪ್ಯಾಂಟ್ ಹರಿದಿತ್ತು. ಮೊಣಕೈನಿಂದ ರಕ್ತ ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನ ಹೆಸರು ರಾ ಪ್ರವೀಣ್ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಯ್ತು. ರಾಜ್ ಕುಮಾರ್ ಅವರ ಉಗ್ರಾಭಿಮಾನಿ. ಮದುವೆಯಾಗಿ ಹದಿನೈದು ದಿನಗಳಾಗಿತ್ತಂತೆ. ಅಣ್ಣಾವ್ರಅಪಹರಣ ಗೊತ್ತಾಗಿ, ಯಾರಿಗು ಹೇಳದೆ, ಒಂದು ಚೀಟಿ ಬರೆದಿಟ್ಟು ಕಾಡಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ.

`ಅಲ್ಲಪ್ಪ…ಯಾವ ಕಡೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಬೈಕ್ ಓಡಿಸಬಹುದು ಅಂತ ನೋಡ್ಕೊಂಡು ಬರಬೇಕು. ಕಾಡುದಾರಿಗೆ ಯಾಕೆ ಇಳಿಸ್ದೆ?’ ಅಂತನಾನು ಕೇಳ್ದೆ. ಅವನೇನೋ ಉತ್ತರ ಕೊಡಲು ಹೋದಾಗ ರವಿಯೇ ಅವನಿಗೆ ಈ ಥರ ಹುಡುಕಿದರೆ ಅಣ್ಣಾವ್ರಾಗಲೀ,ವೀರಪ್ಪನ್ ಆಗಲೀ ಸಿಗೋದಿಲ್ಲ ಅಂಥ ಹೇಳಿ, ಅವನಿಗೆ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ವಾಪಾಸ್ ಹೋಗಲು ಹೇಳಿದರು.

ಅವರುಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಜೀಪಿನ ಕೆಳಗಿಂದ ಏನೋ ಹರಿದಂತಾಗಿ ಬಗ್ಗಿ ನೋಡಿದೆ. `ಸರ್, ಕೂಲೆಂಟ್ ಕೈ ಕೊಟ್ಟಿದೆ.ಪೂರ್ತಿ ಲೀಕ್ ಆಗಿದ ಅಂತ ಕಾಣುತ್ತೆ,’ ಅಂತ ಹೇಳಿ ಬಾನೆಟ್ ತೆಗೆದೆ. ನನ್ನ ಊಹೆ ಸರಿಯಾಗಿತ್ತು. ಕೂಲೆಂಟ್ಕ್ಯಾನ್ ಇರಬೇಕಾದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ವಾಪಾಸ್ ಇಡುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ಕೂಲೆಂಟ್ ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆಖಾಲಿಯಾಗಿತ್ತು.

`ಈಗೇನ್ಮಾಡೋದು?’ಅಂತ ರವಿ ಕೇಳಿದರು. `ಏನಿಲ್ಲ, ನೀರು ಹಾಕಿ ಓಡಿಸ್ಬೇಕು. ಇಂಜಿನ್ ಹೀಟ್ ಆಗದ್ದಿದ್ರೆ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ.ಹೀಟ್ ಆದರೆ ಕಷ್ಟ,’ ಅಂದೆ. ಸರಿ, ಆ ಕೂಲೆಂಟ್ ಕ್ಯಾನ್ ಗೇ ನೀರು ಹಾಕಿ, ಪ್ರವೀಣ್ ಗೆ ಬೈ ಹೇಳಿ, ಸ್ವಲ್ಪದೂರ ಹೊಗುವುದರಲ್ಲೇ ಇಂಜಿನ್ ಹೀಟ್ ಆಯ್ತು. ಮತ್ತೆ ಸ್ವಲ್ಪ ನೀರು ಹಾಕಿ, ನಾನೇ ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ತಗೊಂಡೆ.ದಿಂಬಂ ತಲುಪುವುದರೊಳಗೆ ನಮಗೆ ಸಾಕುಬೇಕಾಗಿತ್ತು.

ಅಲ್ಲಿಂದಒಂದೇ ದಾರಿ ಇದ್ದಿದ್ದು. ಸರಿ, ನೇರವಾಗಿ ಸತ್ಯಮಂಗಲಕ್ಕೆ ಹೋದೆವು. ಅಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಗ್ಯಾರೇಜಿನಲ್ಲಿಜೀಪನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಪಕ್ಕದ ಹೋಟೆಲ್ ನಲ್ಲಿ ಊಟಕ್ಕೆ ಹೋದೆವು. ರವಿ ಒಂದೆರೆಡು ಪಗ್ ಹಾಕಿದರು. ನಾನುಮತ್ತು ಸೋಮನಾಥ್, ಬರೀ ಊಟ ಮಾಡಿ ಹೊರಗೆ ಬಂದೆವು.

ಏನೇಮಾಡಿದರೂ ಕೂಲೆಂಟ್ ಕ್ಯಾನ್ ಸರಿಮಾಡಲು ಆ ಗ್ಯಾರೇಜಿನವನಿಗೆ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ, ಸತ್ಯಮಂಗಲದಲ್ಲೇಲ್ಲೂಕೂಲೆಂಟ್ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಅದರಿಂದ ನೀರು ಸೋರದಂತೆ ಮಾತ್ರ ಏನೋ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿದ್ದ. ರವಿ ಡ್ರೈವ್ಮಾಡ್ತೀನಿ ಅಂದಾಗ: `ಮೊದಲೇ ಜೀಪ್ ಸರಿ ಇಲ್ಲ. ಜೊತೇಲಿ, ನೀವು ಗುಂಡು ಬೇರೆ ಹಾಕಿದ್ದೀರ. ನಾನೇ ಮಾಡ್ತಿನಿ,’ಅಂದೆ. ನಾವು ಮತ್ತೆ ದಿಂಬಂ ತಲುಪುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಕತ್ತಲಾಗತೊಡಗಿತು.

ನಾನೂಸೋಮನಾಥನೂ, ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಅದೂ ಇದೂ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ರವಿ ಮೌನವಾಗಿರುವುದನ್ನು ನಾನುಗಮನಿಸಿಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ದಿಂಬಂ ದಾಟಿ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಹೋದಮೇಲೆ, ಅದೂ ಇದೂ ಮಾತಾಡುತ್ತಾ, `ಈಗ ವೀರಪ್ಪನ್ನಮ್ಮನ್ನ ಅಡ್ಡ ಹಾಕಿದ್ರೆ ಮಜಾ ಇರುತ್ತೆ, ಅಲ್ವಾ ಸರ್?’ ಅಂದೆ.

`ಏನುಮಣ್ಣು ಮಜಾ? ನೀವು ಪ್ರಪಂಚ ಅಂದ್ರೆ ನೀವೊಬ್ಬರೇ ಅನ್ಕೊಂಡಿದ್ದೀರ. ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ತಲೆ ಇಲ್ಲಾ ಅನ್ಕೊಂಡಿದ್ದೀರ,’ಅಂತ ಕೂಗಾಡೋಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿದ್ರು. ಏನಾಯ್ತು ಅಂತ ಅರ್ಥವಾಗದೆ ನಾನು: `ಯಾಕೆ ಸರ್? ಏನಾಯ್ತು? ಯಾಕೆಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಕೂಗಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೀರ?’ ಅಂತ ಕೇಳ್ದೆ.

`ಬೆಳಗ್ಗಿಂದನೋಡ್ತಿದ್ದೀನಿ. ಎಲ್ಲಾ ನೀವೇ ಮಾಡ್ತೀರ, ಮಾತಾಡ್ತೀರ. ನಮಗೇನು ಇಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ಮಾಡಬೇಕುಅಂತ ಇಷ್ಟ ಇರೋಲ್ವ?’ ಅಂತ ಮತ್ತೆ ಕೂಗಾಡಿದರು. ಓಹೋ.. ಇದಾ ವಿಷ್ಯ ಅಂತ ನಗು ಬಂತು. ಆದರೆ, ರವಿಯಕೂಗಾಟ ನಾಲ್ಕೈದು ನಿಮಿಷ ಮುಂದುವರೆಯಿತು. ನನಗೂ ತಾಳ್ಮೆ ತಪ್ಪಲು ಶುರುವಾಯ್ತು. ಒಮ್ಮೆಗೆ ಬ್ರೇಕ್ಹಾಕಿದವನೇ, `ನೋಡ್ರಿ, ಈ ಜೀಪ್ ಇಸ್ಕೊಂಡು ಬಂದವರು ನೀವು. ಗಾಡಿ ಪ್ರಾಬ್ಲಂ ಇತ್ತು ಅಂತ ನಾನು ಡ್ರೈವಿಂಗ್ತಗೊಂಡೆ. ನೀವು ಡ್ರೈವ್ ಆದರೂ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ಹೋಗಿ, ಇಲ್ಲಾ ನಿಮ್ಮ ತಲೆ ಮೇಲಾದರೂ ಇಟ್ಕೊಳ್ಳಿ. ನಂಗೇನಾಗಬೇಕು,’ಅಂದವನೇ, ನನ್ನ ಬ್ಯಾಗ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಜೀಪಿನಿಂದ ಇಳಿದು, ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ತಿರುಗಿ ನೆಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಲಾರಂಭಿಸಿದೆ.

ರವಿಏನೂ ಮಾತಾಡಲಿಲ್ಲ. ಸೋಮನಾಥ ಮಾತ್ರ ನನ್ನ ಹಿಂದೆ ಬರುತ್ತಾ: `ಸರ್, ಇಷ್ಟಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಯಾಕೆ ಸರ್ ಗಲಾಟೆ.ಬನ್ನಿ ಸರ್. ಈ ಕಾಡಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿ ಹೋಗ್ತೀರ? ಕತ್ತಲೆ ಬೇರೆ ಆಗಿದೆ,’ ಅಂದ. `ನೀವಿದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಬರ್ಬೇಡಿ.ನೋಡಿ ಜೀಪ್ ಹೋಗ್ತಾ ಇದೆ. ನೀವು ಹೋಗಿ ಹತ್ಕೊಳಿ. ಇಲ್ದೆ ಹೋದ್ರೆ, ನನ್ನ ಜೊತೆ ಕಾಡಲ್ಲಿರಬೇಕಾಗುತ್ತೆ,’ಅಂದೆ. ಸೋಮನಾಥ ಓಡುತ್ತಾ ಹೋಗಿ, ಜೀಪ್ ಹತ್ತಿಕೊಂಡ.

ನಾನಿಳಿದಜಾಗ ಕಗ್ಗಾಡಾಗಿತ್ತು. ಜೀಪು ಹೋದಮೇಲಂತೂ ಪೂರ್ತಿ ಕತ್ತಲಾಗಿದ್ದರಿಂದ, ರಸ್ತೆ ಸಹ ಸರಿಯಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.ಬರುವಾಗ, ಹೆಚ್ಚೂ ಕಡಿಮೆ ಒಂದು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಹಿಂದೆ, ಚೆಕ್ ಪೋಸ್ಟ್ ಹತ್ತಿರ ಒಂದು ಟೀ ಅಂಗಡಿ ನೋಡಿದ್ದೆ. ನಮ್ಮ ಕಾಫೀ ತೋಟಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದಂತೆ, ಕತ್ತಲಲ್ಲೇ ಅಂದಾಜಿನಮೇಲೆ ಕಾಲು ಹಾಕಿದೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ನೆಡೆದ ಮೇಲೆ ದೂರದಲ್ಲಿ ಮಿಣುಕು ದೀಪ ಕಾಣಿಸಿತು. ಸರಿ, ಅಂಗಡಿಬಂತು ಅಂತ ಆ ಕಡೆಗೇ ಕಾಲು ಹಾಕಿದೆ.

ಕತ್ತಲಲ್ಲಿಬೆನ್ನಿಗೆ ಬ್ಯಾಗ್ ತಗುಲಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ಅಂಗಡಿಯವನಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾದರೂ ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ.ಒಂದೆರೆಡು ಟೀ ಕುಡಿದು, ಸಿಗರೇಟು ಸೇದುತ್ತಾ ಕುಳಿತೆ. ಹತ್ತಿರದ ಚೆಕ್ ಪೋಸ್ಟ್ ನಲ್ಲಿ ಆಗೊಂದು,ಈಗೊಂದು ವಾಹನಗಳು ಬಂದು ನಿಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದವು. ಒಂಬತ್ತು ಘಂಟೆಯ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅಂಗಡಿಯವನೇ ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಿಕೇಳಿದ: `ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು ಸರ್?’

`ಚಾಮರಾಜನಗರಕ್ಕೆ.ಬಸ್ ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಇದೆ?’

`ನಗರಕ್ಕೆಬಸ್ ಇಲ್ಲ ಸರ್. ಇನ್ನು ಬೆಳಗ್ಗೆನೆ. ಚೆಕ್ ಪೋಸ್ಟ್ ಹತ್ರ ಯಾವುದಾದರೂ ಲಾರಿ ಬರ್ತವೆ. ಅಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮವರೇಇರ್ತಾರಲ್ಲ ಕೇಳಿ. ಹತ್ತಿಸ್ತಾರೆ,’ ಅಂದ.

ಆಗಅರ್ಥವಾಗಿದ್ದು ನಂಗೆ, ಅಂಗಡಿಯವನು ನನ್ನ ಪೋಲಿಸ್ ಅನ್ಕೊಂಡಿದ್ದ ಅಂತ. ಸುಮ್ಮನೆ ನಕ್ಕು ಚೆಕ್ ಪೋಸ್ಟ್ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ, ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಪೋಲಿಸ್ ಜೊತೆ ಮಾತಾಡ್ದೆ. `ಏನ್ ಸಾರ್ ನೀವು. ಈ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಕಾಡಲ್ಲಿಅಲೀತಿದ್ದೀರಲ್ಲ. ಇಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಆನೆ ಕಾಟ ಜಾಸ್ತಿ. ನಿಮ್ಮ ಬೆಂಗಳೂರು ರಿಪೋರ್ಟರ್ ಗಳಿಗೆ ಇವೇನೂ ಗೊತ್ತಾಗಲ್ಲ.ಎಲ್ಲಾ ಆನೆಗಳನ್ನೂ ಸರ್ಕಸ್ ಆನೆಗಳು ಅನ್ಕೊಂಡಿರ್ತೀರ. ಕಾಡು ಅಂದ್ರೆ ಗೊತ್ತಿರೋದಿಲ್ಲ ನಿಮಗೆ,’ ಅಂತಬೈಕೊಂಡೇ ಒಂದು ಲಾರಿ ಹತ್ತಿಸಿದ. ಚಾಮರಾಜನಗರ ತಲುಪುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಘಂಟೆ ಹನ್ನೊಂದಾಗಿತ್ತು.

ಐ.ಬಿ.ಗೆ ನೇರವಾಗಿ ಹೋದವನೇ, ಪ್ರಕಾಶನ ರೂಮಿನ ಬಾಗಿಲು ತಟ್ಟಿದೆ. ನನಗಾಗೇ ಕಾಯ್ತಿದ್ದ ಅಂತ ಕಾಣುತ್ತೆ.ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆದವನೇ `ಊಟ ಆಯ್ತಾ?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದ.

ಇಲ್ಲಅನ್ನುವ ಹಾಗೆ ತಲೆ ಆಡಿಸಿದೆ. `ಬಾ, ಬಸ್ ಸ್ಯ್ಟಾಂಡ್ ಹತ್ತಿರ ಸಿಗಬಹುದು,’ ಅಂದ. `ಬೇಡ… ಹಸಿವಿಲ್ಲ,’ಅಂತ ಹೇಳಿ ಮುಖ ತೊಳೆಯಲು ಹೋದೆ. ಬರುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಟೇಬಲ್ ಮೇಲೆ ಮೂರು ಬಾಳೆಹಣ್ಣು ಇಟ್ಟಿದ್ದ. ಸರಿ,ತಿಂದು ಏನೂ ಮಾತಾಡದೆ ಮಲಗಿದೆವು.

ಬೆಳಗ್ಗೆಎದ್ದು ಕಾಫಿಕುಡಿಯತ್ತಾ ಪ್ರಕಾಶನಿಗೆ ಹೇಳಿದೆ: `ರಾತ್ರಿ ಜಗಳ ಆಯ್ತು.’

`ರವಿಹೇಳಿದ್ರು. ರಾತ್ರಿನೇ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಹೋದರು,’ ಅಂದ.

`ಸರಿ,ನಿನ್ನ ಪ್ರೋಗ್ರಾಂ ಏನು?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ.

`ನಾಳೆಅಥವಾ ನಾಡಿದ್ದು ವೀರಪ್ಪನ್ ಹೆಂಡತಿ ಮುತ್ತುಲಕ್ಷ್ಮಿ ಇಂಟರ್ ವ್ಯೂ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೀನಿ. ಅದಕ್ಕೆ ಮೆಟ್ಟೂರುಅಥವಾ ಕೊಯಮತ್ತೂರಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕಾಗುತ್ತೆ. ಇವತ್ತೇನಾದ್ರು ಮಾಡಬೇಕು…ಏನು ಅಂತ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ,’ ಅಂದ.

`ಇವತ್ತುನಾನಿರ್ತೀನಿ. ತಿಂಡಿ ತಿಂದು ನೋಡೋಣ, ಏನಾಗುತ್ತೆ ಅಂತ,’ ಅಂದೆ.

ತಿಂಡಿಗೆಹೊರಟಾಗ ನಾನು ಡೆಕ್ಕನ್ ಹೆರಾಲ್ಡ್ ಪೇಪರ್ ತಗೊಂಡೆ. ಮುಖಪುಟದಲ್ಲೇ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಬಂದಿತ್ತು: `ತಾಳವಾಡಿಯಹತ್ತಿರದ ಟಿಪ್ಪೂ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಮಂಟಪದ ಹತ್ತಿರ ವೀರಪ್ಪನ್ ಡಾ. ರಾಜ್ ಜೊತೆ ಇದ್ದಾನೆ. ಅಲ್ಲಿ ಎರಡು ಕಲ್ಯಾಣಿಗಳಿವೆ.ಒಂದು ಕಲ್ಯಾಣಿಯಲ್ಲಿ ರಾಜ್ ಸ್ನಾನಮಾಡುವುದನ್ನು ದನ ಕಾಯಲು ಹೋದ ಹುಡುಗರು ನೊಡಿದ್ದಾರೆ,’ ಅಂತ.

ಅದನ್ನುಪ್ರಕಾಶನಿಗೆ ತೋರಿಸಿ, `ಏನು ಮಡೋದು?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ.

`ಅಲ್ಲಿಗೆಹ್ಯಾಗೋ ಹೋಗೋದು? ಮತ್ತೆ, ವೀರಪ್ಪನ್ ನೆನ್ನೆ ಅಲ್ಲಿದ್ದರೆ, ಇವತ್ತು ಇರ್ತಾನಾ?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದ.

`ವೀರಪ್ಪನ್ಸಿಗೋದು ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಇದೆ. ಅವನಿದ್ದರೆ, ಅಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಂಪ್ ಮಾಡಿದ ಬೆಂಕಿ ಗುರುತಿರುತ್ತದೆ. ಇನ್ನೇನಾದ್ರೂಸಿಗುತ್ತಾ ನೋಡಬಹುದು. ತಾಳವಾಡಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಕೇಳಿದರೆ ದಾರಿ ಹೇಳ್ತಾರೆ,’ ಎಂದೆ.

`ಸರಿ,ನಡಿ ಹೋಗೋಣ,’ ಅಂದ ಪ್ರಕಾಶ್.

ಪ್ರಕಾಶ್ಅಫೀಸಿನಿಂದ ಒಂದು ಟಾಟಾ ಸುಮೋ ಕಳಿಸಿದ್ದರು. ಡ್ರೈವರ್, ಕ್ಯಾಮೆರಾಮನ್ ಜೊತೆ ಹೊರಟೆವು. ಕ್ಯಾಮೆರಾಮನ್ಒಬ್ಬ ತಮಿಳಿನ ಹುಡುಗ. ಬಾಲು ಅಂತ ಏನೊ ಇರಬೇಕು. ತಾಳವಾಡಿಗೆ ಬಂದವರೇ, ಅಲ್ಲಿನ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಟಿಪ್ಪುವಿನಮಲ್ಲಿಗೆ ಮಂಟಪದ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದೆವು. ಯಾರಿಗೂ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಮಂಟಪದ ಬಗ್ಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿದ್ದುಟಿಪ್ಪು ಶಿಕಾರಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಇರುತ್ತಿದ್ದ ಜಾಗ. ಅಲ್ಲಿ ಎರಡು ಕಲ್ಯಾಣಿಗಳು ಇವೆ ಅಂತ ಕೂಡ ಹೇಳಿದರು.ಅವರಲ್ಲೊಬ್ಬನನ್ನು ಪುಸಲಾಯಿಸಿ ಸುಮೋಗೆ ಹತ್ತಿಸಿಕೊಂಡೆವು. ಒಂದೆರಡು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಹೋಗುವುದರೊಳಗೆ,ಡ್ರೈವರ್ ಹೇಳಿದ: `ಈ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಹೋಗೋಕೆ ಸಾಧ್ಯನೇ ಇಲ್ಲಾ’ ಅಂತ.

ಅಲ್ಲಿಂದ ಎಲ್ಲಾರೂ ನೆಡೆಯಲು ಶುರು ಮಾಡಿದ್ವಿ. ಬಾಲು ದೊಡ್ಡದೊಂದುಕ್ಯಾಮೆರಾ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ನೆಡೆಯಲು ಶುರು ಮಾಡಿದ. ಒಂದು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಹೋದ ತಕ್ಷಣ ನಮ್ಮಜೊತೆ ತಾಳವಾಡಿಯಿಂದ ಬಂದವನು ಹೇಳಿದ: `ಸರ್, ಇಲ್ಲೇ ಬಲಗಡೆ ಇರೋದು ಮೊದಲನೇ ಕಲ್ಯಾಣಿ.’

ನಾವುನೆಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ದಾರಿ ಕುರುಚಲು ಕಾಡಿನ ಮಧ್ಯ ಇತ್ತು. ಕಲ್ಯಾಣಿಯ ಸುತ್ತ ಮಾತ್ರ ದೊಡ್ಡ ಮರಗಳಿದ್ದು,ರಸ್ತೆಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ನೋಡಿದ ತಕ್ಷಣ ನಾನು ಮತ್ತು ಪ್ರಕಾಶ್ ಮುಖನೋಡಿಕೊಂಡೆವು. ತುಂಬಾ ಹಳೆಯ ಸುಂದರವಾದ ಕಲ್ಯಾಣಿ. ನೀರಿನ ಮೇಲೆ ಒಂದಡಿ ಪಾಚಿ ಕಟ್ಟಿ, ವಾಸನೆ ಬರುತ್ತಿತ್ತು.ಅಲ್ಲಿ ರಾಜ್ ಅವರು ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವುದಿರಲಿ, ಕಾಲು ತೊಳೆಯುವುದೂ ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. `ಟಿಪ್ಪು ಮಂಟಪದಹತ್ತಿರ ಇನ್ನೊಂದು ಸಣ್ಣದಿದೆ ಸರ್,’ ಅಂದ, ನಮ್ಮಜೊತೆ ಬಂದವನು.

ಮುಂದೆನೆಡೆಯಲು ಶುರು ಮಾಡಿದಾಗ ಗೊತ್ತಾಯ್ತು, ಇವರುಗಳ ಒಂದು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ನಲ್ಲಿ, ಸುಮಾರು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಗಳುಇರ್ತಾವೆ ಅಂತ. ಕುರುಚಲು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ನೆರಳಿಗೆ ಮರಗಳೂ ಇಲ್ಲ. ಸೂರ್ಯ ನೆತ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ.ನಾಲ್ಕು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ನೆಡೆದಮೇಲೆ ಹೇಳಿದ, ಇದೇ ಜಾಗ ಸರ್.

ಅದುಬೆಟ್ಟದ ಇಳಿಜಾರಿನಲ್ಲಿ, ಕಣಿವೆಗೆ ಮುಖ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಜಾಗ. ಎದುರುಗಡೆ, ನೀಲಗಿರಿ ಪರ್ವತ. ಬಲಕ್ಕೂ,ಎಡಕ್ಕೂ ನೋಡಿದರೆ, ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುವಷ್ಟು ದೂರ ಕಣಿವೆ. ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ಎರಡು ಜಾಗಗಳನ್ನು ಮಟ್ಟಮಾಡಿದಂತೆಇತ್ತು. ಮಲ್ಲಿಗೆ ಮಂಟಪ ಅಂತ ಕರೆಯುವ ಯಾವುದೇ ಕುರುಹುಗಳು ಇರಲಿಲ್ಲ. `ಇಲ್ಲಿ ಟಿಪ್ಪು ಮತ್ತೆ ಅವರಸೈನಿಕರು ಕ್ಯಾಂಪ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ಅಲ್ಲಿ, ಅವರ ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ,’ ಅಂತಹೇಳಿದ.

`ಇನ್ನೊಂದು ಕಲ್ಯಾಣಿ ಎಲ್ಲಿ?’ ಅಂದೆ.

`ಅಲ್ಲಿ,ಆ ಬಂಡೆಯ ಹಿಂದೆ ಇದೆ,’ ಅಂತ ಸ್ವಲ್ಪ ಎತ್ತರದ ಜಾಗ ತೋರಿಸಿದ.

ಅಲ್ಲಿಹೋಗಿ ನೋಡಿದರೆ, ಕಲ್ಯಾಣಿ ಏನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಬಂಡೆಯ ಸಂದಿಯಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ನೀರಿನ ಹೊಂಡ ಇತ್ತು. ಈ ನೀರನ್ನೂಯಾವ ಮನುಷ್ಯರೂ, ಯಾವುದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಉಪಯೋಗಿಸಲು ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆ ಕಣಿವೆಯನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ಇಲ್ಲಿವೀರಪ್ಪನ್ ಹಿಡಿದಂತೆಯೇ, ಅಂದುಕೊಂಡೆ.

`ಯಾರ್ಬರ್ದಿದ್ದು ಸ್ಟೋರಿ?’ ಅಂತ ಪ್ರಕಾಶ್ ಕೇಳಿದ.

`ಖಾನ್ಕಣೋ. ಸರಿಯಾದ ಗಾಳಿಪಟ ಹಾರ್ಸಿದ್ದಾನೆ ಬಿಡು,’ ಅಂತ ನಕ್ಕೆ. ಬಂದ ತಪ್ಪಿಗೆ, ಪ್ರಕಾಶ್ ಆ ಸ್ಥಳದ್ದೇಒಂದು ಸಣ್ಣ ಡಾಕ್ಯುಮೆಂಟೇಶನ್ ಮಾಡಿದ. ವಾಪಾಸು ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ಐದು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ನೆಡೆದು ಬರುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ,ಎಲ್ಲಾರೂ ಸುಟ್ಟ ಬದನೇಕಾಯಿಯಂತೆ ಆಗಿದ್ದೆವು. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಬಾಲನಿಗೆ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಎತ್ತಿಕೋಬೇಕಾ ಅಂತಕೇಳಿದರೂ, ಆ ಹುಡುಗ `ಇಲ್ಲಾ ಸರ್, ನನಗೆ ಅಭ್ಯಾಸ ಇದೆ,’ ಅಂತ ನಯವಾಗಿ ನಿರಾಕರಿಸಿದ.

ಅಲ್ಲಿಂದಹೊರಟು, ಗಾಜನೂರು ಮಾರ್ಗವಾಗಿ ಹೋಗೋಣ ಅಂತ ಹೊರಟೆವು. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಎರಡು-ಮೂರು `ಪ್ರೆಸ್’ ಬೋರ್ಡ್ಹಾಕಿಕೊಂಡ ಕಾರುಗಳು ನಿಂತಿದ್ದೆವು. ಇಳಿದು ನೋಡಿದರೆ, ಎಲ್ಲಾ ಮೈಸೂರು ರಿಪೋರ್ಟರ್ ಗಳು. ನಮ್ಮ ಯೋಗಿಕೂಡ ಅಲ್ಲಿದ್ದ. ನನ್ನ ನೋಡಿದ ತಕ್ಷಣ, `ಏನಪ್ಪಾ, ಬಂದ್ಬಿಟ್ಟೀದ್ದೀಯ?’ ಅಂತ ನಕ್ಕ.

`ಸ್ಟೋರಿಬರಿಯೋಕಲ್ಲಪ್ಪ. ರಜ ಹಾಕಿ ಬಂದಿದ್ದೀನಿ. ಅದೇನಿದ್ದರೂ, ನಿಂದೇನೆ,’ ಅಂತ ನಕ್ಕೆ.

`ನಿನೇಬರ್ದಿದ್ರೆ ಸರಿಯಿತ್ತು ಕಣೋ. ಇಬ್ಬರು ಫಾರಿನರ್ ಗಳನ್ನ ಕರ್ಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದೀನಿ. ಒಳ್ಳೆ ಹವಾನಾ ಸಿಗಾರ್ತಂದಿದ್ದಾರೆ. ಬೆಳಗ್ಗಿಂದ ಮಜವಾಗಿದ್ದೀನಿ,’ ಅಂತ ನಕ್ಕ.

`ಸರಿಬಿಡು. ನಾನೂ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ನಾಳೆ ಹೊರಟೆ,’ ಅಂತ ನಕ್ಕು ಹೊರಟೆ.

ಚಾಮರಾಜನಗರಕ್ಕೆಬರುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಕಣ್ಣು ಬಿಡಲು ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಬಲವಂತಕ್ಕೊಂದು ಬೀರ್ ಕುಡಿದು ಮಲಗಿದವನಿಗೆ ಬೆಳಗ್ಗೆಎಂಟು ಘಂಟೆಗೆ ಎಚ್ಚರವಾಯ್ತು. ರೆಡಿಯಾಗಿ ತಿಂಡಿ ತಿನ್ನುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ಪ್ರಕಾಶನಿಗೆ ಮುತ್ತುಲಕ್ಷ್ಮಿಯಇಂಟರ್ ವ್ಯೂ ಇನ್ನೆರೆಡು ದಿನ ಬಿಟ್ಟು ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಯ್ತು.

`ಬರ್ತೀಯತಮಿಳುನಾಡು ಕಡೆಗೆ?’ ಅಂತ ಕೇಳ್ದ.

`ಇಲ್ಲಬಿಡು. ಬಸ್ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್ ಗೆ ಡ್ರಾಪ್ ಕೊಡು. ಯಾವುದಾದರೂ ಬಸ್ ಹಿಡ್ಕೊಂಡು ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಹೋಗ್ತೀನಿ,’ಅಂದೆ.

ಮಾಕೋನಹಳ್ಳಿವಿನಯ್ ಮಾಧವ

ಸುಗ್ಗಿ

2012-01-07T10:36:00.001-08:00

ದೇವರುಂದದ ಅಂದರ್-ಬಾಹರ್ಮತ್ತು ಅವತಿಯ ಗುಂಡು-ತುಂಡು

ಶಾಂತೀನಗರದ ಕಡೆಯಿಂದಡಬ್ಬಲ್ ರೋಡ್ ಗೆ ಬರುವಾಗಲೆಲ್ಲ `ಸನ್ನಿ ರೂಮ್’ ಕಡೆ ತಿರುಗಿ ನೋಡದೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಸನ್ನಿ ರೂಮಿನಬಗ್ಗೆ ಇರುವ ಕಥೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಸೇರಿಸಿದರೆ, ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಪುಸ್ತಕವಂತೂ ಆಗುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದಾಗದಿನಕ್ಕೊಂದು ಕುತೂಹಲಕಾರಿ ಘಟನೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ತರಹೇವಾರಿ ಜನಗಳೂಒಂದೊಂದು ಪಾತ್ರಧಾರಿಗಳಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ಸನ್ನಿ ನಮ್ಮ ಜೊತೆಉಡುಪಿಯಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದ ಬೆನ್ನಿ ಪೌಲ್ ನ ಅಣ್ಣ. ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದ ಹೊಸದರಲ್ಲಿ, ಇಲ್ಲಿನ ನಿಗೂಢಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸುವಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ನಮ್ಮನ್ನು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಬದುಕಿಗೆ ಹೊಂದಿಸುವಲ್ಲಿ, ಈ ರೂಮಿನಪಾತ್ರ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡದು.

ಸನ್ನಿಯನ್ನು ನೋಡದಿದ್ದವರುಸಹ ಸನ್ನಿ ರೂಮಿನ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಯಾರಿಗೋ ಸನ್ನಿಯನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿದಾಗ ಅವರು: `ನಿಮ್ಮನ್ನುಸನ್ನಿ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ದೇನೆ’ ಅಂದಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿನ ಪಾತ್ರದಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ಕಡಿಮೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದದ್ದೇಸನ್ನಿಯಾದ್ದರಿಂದ, ಅವರ ರೂಮಿಗೇ ತಾವು ಬಂದಿದ್ದೇವೆ ಅಂತ ತುಂಬಾ ಜನರಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಅಲ್ಲಿ ಪರಿಚಯವಾದ ಮಾಧವ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ನಾವೆಲ್ಲಾ ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆವು.13 ಇಸ್ಪೀಟ್ ಎಲೆಗಳನ್ನು ತನಗೆ ಮಾತ್ರ ಕಾಣಿಸುವಂತೆ ಜೋಡಿಸಿಕೊಂಡು, ಷೇರು ಮಾರ್ಕೆಟ್ ನ ಒಳಗುಟ್ಟುಗಳನ್ನುನಿರರ್ಗಳವಾಗಿ ಮಾತಾಡುತ್ತಾ, ಪಕ್ಕದವರಿಗೆ ಯಾವ ಎಲೆ ಬೇಕಾಗಬಹುದು ಅಂತ ಊಹಿಸಿಕೊಂಡೇ ಕಾರ್ಡ್ ಎಸೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಕುದುರೆ ರೇಸ್ಯಾವತ್ತೂ ತಪ್ಪಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರ ಮಾತು ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು ಎಂದರೆ, ಅವರು ಪ್ರತೀಸಲಈ ಜೂಜಿನಲ್ಲಿ ದುಡ್ಡು ಕಳ್ಕೋತ್ತಾರೆ ಅನ್ನೋದನ್ನೇ ಮರೆತು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆವು.

ಇಸ್ಪೀಟಿನಲ್ಲಿ ಜಾಸ್ತಿ ಸೋಲದ ನನ್ನನ್ನು ಒಂದ್ಸಲ ಕುದುರೆ ರೇಸ್ ಗೂ ಕರ್ಕೊಂಡುಹೋಗಿದ್ದರು. ತಲೆ ಬುಡ ಗೊತ್ತಿರದ ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಒಂದಿಪ್ಪತ್ತು ರೂಪಾಯಿ ಕಟ್ಟಿಸಿದರು. ಹೊರಗೆ ಬರುವಾಗ,ನನ್ನ ಮತ್ತು ಅವರ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿ ತಲಾ ಆರುನೂರು ರೂಪಾಯಿ ಕೂತಿದ್ದವು. ತೊಂಬತ್ತನೇ ಇಸವಿಯಲ್ಲಿ ಅದು ದೊಡ್ಡದುಡ್ಡು. `ರೀ, ನಿಮ್ಮ ಗೆರೆ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ ಕಣ್ರಿ. ನಾಳೆನೂ ಬರೋಣ,’ ಅಂದರು. ಅದೇನಾಯ್ತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ,ನಾನು ಮಾರನೇ ದಿನ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಮಾಧವ ಮೂರ್ತಿ ಮಾತ್ರ ತುಂಬಾನೇ ಬೇಜಾರು ಮಾಡಿಕೊಂಡರು.

`ಇಷ್ಟೊಳ್ಳೆ ಗೆರೆ ಇದ್ದೂ ಎನಕ್ಯಾಶ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದೇ ಇರೋರು ನೀವೊಬ್ಬರೇ ಕಣ್ರಿ’ಅಂತಿದ್ರು.

ಒಂದಿನ ಸನ್ನಿ ರೂಮಿಗೆ ನಾನು ತಲುಪಿದಾಗ, ಸನ್ನಿ ಮತ್ತು ಮಾಧವ ಮೂರ್ತಿ ಇಬ್ಬರೇಗಂಭೀರವಾಗಿ ಮಾತಾಡ್ತಾ ಇದ್ದರು. `ಅವರು ಹೀಗ್ ಮಾಡ್ತಾರೆ ಅಂತ ಅನ್ಕೊಂಡಿರ್ಲಿಲ್ಲ,’ ಅಂತ ಮಾಧವ ಮೂರ್ತಿಹೇಳಿದಾಗ, ಸನ್ನಿ: `ಅವ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಹಾಗೇನೆ’ ಅಂತ ಹೇಳ್ತಿದ್ದರು.

`ಯಾರ್ರೀ ಅದು?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ.

`ಎಂ ಬಿ ಕಣ್ರಿ. ಮಾಧವ ಮೂರ್ತಿ ಏನೋ ಟಿಂಬರ್ ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾಡೋಣ ಅಂತ ಅವನ ಕೈಲಿ30,000 ಕೊಟ್ಟರೆ, ಇಸ್ಪಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಕಳೆದಿದ್ದಾನೆ,’ ಅಂದ್ರು.

`ಎಲ್ಲಿ? ಹಾನುಬಾಳು ಕ್ಲಬ್ಬಲ್ಲಾ?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ.

`ಇಲ್ಲಾ. ದೇವರುಂದ ಜಾತ್ರೇಲಿ. ಅವರ ತಂದೆ ಹತ್ತಿರ ಕೇಳಿದೆ. ಅವನ ಕೈಲಿ ಯಾಕೆದುಡ್ಡು ಕೊಟ್ಟಿದ್ರಿ ಅಂತ ನಂಗೇ ಬೈದರು. ಅವನ ತಂಗಿಗೇನೋ ಮದುವೆಗೆ ಓಡಾಡ್ತಾ ಇದ್ದಾರಂತೆ. ಮದುವೆಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ನೋಡೋಣ ಅಂದ್ರು,’ ಅಂತ ಮಾಧವ ಮೂರ್ತಿ ತಲೆ ಕೆರಿತಾ ಹೇಳಿದರು.

ಎಂ ಬಿ ರವಿ ನಮಗೇನು ಹೊಸಬನಲ್ಲ. ಸನ್ನಿ ಜೊತೆ ಶೃಂಗೇರಿಯಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದ.ಅವನ ಉಗ್ರ ಪ್ರತಾಪಗಳನ್ನು ನಾವು ಕಾರ್ಕಾಳ ಮತ್ತು ಉಡುಪಿಯಲ್ಲಿ ಓದುವಾಗ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಊರಿನಲ್ಲಿಇದ್ದಾಗ, ಯಾವುದೋ ತರಲೆ ಪೋಲಿಸ್ ಕೇಸ್ ನಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡು, ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದು ಸನ್ನಿ ರೂಮಿನಲ್ಲಿಒಂದು ವರ್ಷ ಇದ್ದ. ಒಂದೆರೆಡು ಕಂಪನಿಗಳಲ್ಲಿ ಸೇಲ್ಸ್ ಮನ್ ಕೆಲಸಕ್ಕೂ ಸೇರಿದ್ದ. ಎಲ್ಲಿಗೆ ಕರೆದರೂಇಲ್ಲ ಅಂತ ಹೇಳ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ತನ್ನ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿರುವ ಆಸ್ತಿ ವಿವರಗಳನ್ನು ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ಘೋಷಿಸಿ,ಅದರ ಮೇಲಿನ ಖರ್ಚನ್ನು ಬೇರೆಯವರು ಭರಿಸಬೇಕು ಅಂತ ಹೇಳುವಷ್ಟು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕನಾಗಿದ್ದ. ಕೆಲಸಕ್ಕಿಂತಜಾಸ್ತಿ ಸನ್ನಿ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ನೆಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಇಸ್ಪೀಟು ಟೇಬಲ್ ನಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಮಯ ಕಳೆದು, ಒಂದುದಿನ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಹಾನುಬಾಳಿನ ಹತ್ತಿರದ ತನ್ನ ಊರಿಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದ್ದ.

ದೇವರುಂದದ ಜಾತ್ರೆ ಹೆಸರು ಕೇಳಿದ ತಕ್ಷಣ ಅಮ್ಮ ನೆನಪಾಯ್ತು. ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿದ್ದಾಗಒಂದ್ಸಲ `ಅಮ್ಮ, ದೇವರುಂದದ ಜಾತ್ರೆಗೆ ಒಂದ್ಸಲ ಹೋಗ್ಬೇಕು. ನೋಡೇ ಇಲ್ಲ,’ ಅಂದಿದ್ದೆ.

ಅಮ್ಮನ ಕಾಲಲ್ಲಿದ್ದಿದ್ದು ಕೈಗೆ ಬರದಿದ್ದು ಹೆಚ್ಚು. `ಅಲ್ಲಿ ಕುಡಿದು, ಇಸ್ಪೀಟ್ಆಡಿಕೊಂಡು, ಹುಡುಗಿಯರನ್ನ ನೋಡೋಕೆ ಬರೋರೆ ಜಾಸ್ತಿ. ಇವನೊಬ್ಬ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗೋಕೆ ಕಡಿಮೆ ಇದ್ದ,’ ಅಂತಬೈದಿದ್ದರು. ಅಮ್ಮ ಹೇಳಿದ್ದೇನೂ ಸುಳ್ಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಬೇರೆ ಯಾವ ಘನಂದಾರಿ ಉದ್ದೇಶಗಳೂ ನನ್ನ ತಲೆಯಲ್ಲಿಇರಲಿಲ್ಲ. ದೇವರುಂದ ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಇಸ್ಪೀಟು ಆಡುವಷ್ಟು ದುಡ್ಡಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬೈನೆ ಕಳ್ಳುಮಾತ್ರ ಏರಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ನಮ್ಮೂರಲ್ಲೂ ಕಳ್ಳು ಸಿಕ್ಕಿದರೂ, ದೇವರುಂದದ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೇರಳವಾಗೇಸಿಗುತ್ತಿತ್ತು.

ದೇವರುಂದದ ಜಾತ್ರೆಯೆ ಅಂಥದ್ದು. ಅಲ್ಲಿನವರನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ, ಸಾವಿರದ ಇನ್ನೂರುವರ್ಷಗಳ ಇತಿಹಾಸ ಇದೆ ಅಂತಾರೆ. ಯುಗಾದಿಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನೆಡೆಯುವ ಮೂರುದಿನದ ಜಾತ್ರೆ ಅದು. ತುಂಬಾ ಸಂಪ್ರದಾಯಕವಾಗಿನೆಡೆಯುತ್ತದೆ ಅಂದರೆ ತಪ್ಪಾಗಲಾರದು. ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮಲೆನಾಡಿನ ಎಷ್ಟೋ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳು ನಾವುನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿವೆ.

ಹಾನುಬಾಳಿನ ಸುತ್ತಾ ಮುತ್ತ, ಇತ್ತೀಚಿನವರೆಗೂ ಬತ್ತದ ಕುಯ್ಲು ಮುಗಿದ ಕೂಡಲೇ,ಸ್ವಲ್ಪ ಬತ್ತವನ್ನು ಐನೋರಿಗೆ ಕೊಡೋ ಸಂಪ್ರದಾಯವಿತ್ತಂತೆ. ಬತ್ತವನ್ನು, ಕುಲ್ವಾಡಿಗಳು ಮನೆ ಮನೆಯಿಂದಸಂಗ್ರಹಿಸಿ, ತಲೆಮೇಲೆ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ, ಗುತ್ತಿಯ ಹತ್ತಿರವಿರುವ ಐನೋರ ಮನೆಗೆ ಹಾಕಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ.ಇತ್ತೀಚಿನ ವರ್ಷಗಲಲ್ಲಿ ಕುಲ್ವಾಡಿಗಳೆಲ್ಲಾ ಬೇರೆ ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ಹೋಗಲಾರಂಬಿಸಿದ ಮೇಲೆ, ಈ ಸಂಪ್ರದಾಯಕೈ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು.

ಹಂಜುಗೊಡನಹಳ್ಳಿ ವಿಶ್ವಣ್ಣನಿಗೆ ಕೇಳಿದರೆ: `ನೋಡ್ರಿ, ಜನರು ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿಪ್ರಭಲರಾಗಿ ಹೋದಂತೆ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಮಾನತೆ ಕೇಳ್ತಾರೆ. ಮುಂಚೆ ಎಲ್ಲರೂ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳನ್ನು ಸೇವೆ ಅಂತಮಾಡ್ತಿದ್ರು. ಈಗ ಅದಕ್ಕೂ ಕೂಲಿ ಬಂದಿದೆ. ಇಂಥಾ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳು ಮುರಿದು ಬೀಳ್ತಾವೆ ಅಷ್ಟೆ,’ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ರು.

ಎಷ್ಟೇ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳು ಮುರಿದಿದ್ದರೂ, ದೇವರುಂದದ ಜಾತ್ರೆ ಮಾತ್ರ ತನ್ನ ಖ್ಯಾತಿಯನ್ನುಕಳೆದುಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೋ ಹುಡುಗಿಯರಿಗೆ ಗಂಡು ನೋಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಹೆಂಗಸರಂತೂ, ಚಾಚೂ ತಪ್ಪದೆಸಂಪ್ರದಾಯಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರವರ ಪಾಲಿನ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಮಾನತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡದೇಮಾಡುತ್ತಾರೆ.

ಆದರೆ, ಇವೆಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಕುಖ್ಯಾತಿ ಎಂದರೆ, ಅಲ್ಲಿನ ಅಂದರ್-ಬಾಹರ್. ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿಸಂಪ್ರದಾಯಗಳು ಚಾಚೂ ತಪ್ಪದೆ ನೆಡೆಯುವಾಗ, ದೇವಸ್ಥಾನದ ಹತ್ತಿರ ಕಾಡಿನೊಳಗೆ, ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಜಮಖಾನ ಹಾಸಿಕೊಂಡುಮೂರುದಿನ ನೆಡೆಯುತ್ತೆ ಈ ಆಟ.

ಇದಕ್ಕೇನೂ ಸಾವಿರ ವರ್ಷದ ಇತಿಹಾಸವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಯಾವಾಗ ಶುರುವಾಯ್ತು ಅಂತಯಾರಿಗೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ನಲವತ್ತೈವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಶುರುವಾಗಿರಬಹುದು. ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಹಳ್ಳಿಗಳಿಂದಹಿಡಿದು, ದೂರದ ಬಳ್ಳಾರಿಯಿಂದಲೂ ಜನಗಳೂ ಇಲ್ಲಿ ಅಂದರ್-ಬಾಹರ್ ಆಡಲು ಬರುತ್ತಾರೆ. ಮೂರುದಿನಗಳಲ್ಲಿಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ದುಡ್ಡು ಜಮಖಾನದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದು ಹೊರಳಾಡುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಗೋಣಿಚೀಲಗಳಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.ಆ ಮೂರು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಯಾರ ಮನೆ ಹಾಳಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಯಾರ ಮನೆ ಉದ್ದಾರವಾಗುತ್ತೆ ಅಂತ ಹೇಳಲು ಕಷ್ಟ.

ಎಲ್ಲಾ ಜುಗಾರಿ ಕೇಂದ್ರಗಳಂತೆ, ದೇವರುಂದದ ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಸಹ ಸಣ್ಣ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿಶುರುವಾಯ್ತಂತೆ. ಎಪ್ಪತ್ತರ ದಶಕದಲ್ಲಿ, ಹಾಸನದ ರೌಡಿಗಳಾದ ಮಾರಿಗುಡಿ ಮತ್ತು ನಾಗರಾಜರ ಕಣ್ಣು ಇದರಮೇಲೆ ಬಿತ್ತಂತೆ. ಅವರು ಬರಲು ಶುರು ಮಾಡಿದಮೇಲೆ, ಇದು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯಲಾರಂಭಿಸಿತಂತೆ.ಕೆಲವು ಸಲ ಪೋಲಿಸ್ ರೈಡ್ ಆದರೂ, ದುಡ್ಡುಕೊಟ್ಟು `ಸರಿ’ ಮಾಡಿಕೊಂಡರಂತೆ. ಆ ರೌಡಿಗಳಿಬ್ಬರೂ ಕೊಲೆಯಾದರೂ,ದೇವರುಂದದ ಅಂದರ್-ಬಾಹರ್ ಖದರ್ ಮಾತ್ರ ಹಾಗೇ ಉಳಿದಿದೆ. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ, ಅಂದರ್-ಬಾಹರ್ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ದೇವರುಂದದ ಜಾತ್ರೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ವೈಭವ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಅಂತ.

ಹಣದ ಪ್ರಭಾವ ಜಾಸ್ತಿಯಾದಂತೆ, ಮಲೆನಾಡಿನ ಕಡೆ ಸುಗ್ಗಿ ಹಬ್ಬಗಳೂ ನಿಧಾನವಾಗಿಕಣ್ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿವೆ. ನಮ್ಮೂರ ಸುಗ್ಗಿಯನ್ನಂತೂ, ನಮ್ಮ ತಂದೆ ಕೂಡ ನೋಡಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿವೆಯೋ,ಅಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ತುಂಬಾ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ನೆಡೆಯುತ್ತದೆ. ಸುಗ್ಗಿ ನೆಡೆಯುವಷ್ಟು ದಿನವೂ, ಊರಿನವರು ಗುಂಡು-ತುಂಡುಗಳಿಂದದೂರ. ತಣ್ಣೀರಿನ ಸ್ನಾನ ಮತ್ತು ಕಾಲಿಗೆ ಚಪ್ಪಲಿ ಕೂಡ ಹಾಕುವುದಿಲ್ಲ.

ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಅಪವಾದವಿದ್ದದ್ದೇ ಅವತಿಯ ಸುಗ್ಗಿ. ಚಿಕ್ಕಂದ್ದಿನಲ್ಲಿ ಸರಳತ್ತೆ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವುದೆಂದರೆ ನಮಗೆಲ್ಲಾಖುಷಿ. ದೊಡ್ಡವರು ಕೊಡುವ ಎರಡೆರಡು ರೂಪಾಯಿಗಳು ಸೇರಿ, ಹತ್ತಿಪ್ಪತ್ತು ರೂಪಾಯಿಗಳನ್ನು ಜೇಬಿನಲ್ಲಿಸಿಕ್ಕಿಸಿಕೊಂಡು, ಸುಗ್ಗಿಯಲ್ಲಿ ಮಾರಾಟವಾಗುವ ಗಿಲಕಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಕೊಂಡು, ಟರ್ರೋ… ಅಂತ ಶಬ್ಧ ಮಾಡಿಕೊಂಡುಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು.

ಅಲ್ಲಿನ ವಿಶೇಷ ಎಂದರೆ, ಗುಂಡು-ತುಂಡು. ಸುಗ್ಗಿಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಯಾರ ಮನೆಗೆಹೋದರೂ, ಯಥೇಚ್ಚವಾಗಿ ಮಾಂಸದೂಟ ತಯಾರಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು.ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ, ಕಳ್ಳು ಮತ್ತು ವಿಸ್ಕಿ ಧಾರಾಳವಾಗಿ ಇಟ್ಟಿರುತ್ತಿದ್ದರು. ದೇವರು ಏಳುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ಜನರಮೈಯಲ್ಲೇ ದೇವರು ಬಂದಿರುವಂತೆ ಗುಂಡು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು.

ಇದಕ್ಕೊಂದು ಕಥೆಯಿದೆ. ತುಂಬಾ ವರ್ಷಗಳ ಮುಂಚೆ, ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆಗಳಂತೆ ಅವತಿಯಲ್ಲೂಸುಗ್ಗಿ ಸಸ್ಯಹಾರಿ ಹಬ್ಬವಾಗಿತ್ತಂತೆ. ಸಂಪ್ರದಾಯದ ಪ್ರಕಾರ, ದೇವರು ಏಳುವ ಮುಂಚೆ, ಊರವರು ಊಟ ಸಹಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಸುಗ್ಗಿಯಲ್ಲಿ ಯಾಕೋ ದೇವರು ಏಳುವುದು ತಡವಾಯ್ತಂತೆ. ದಿನವಿಡೀ ಕಳೆದು ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯಾದರೂದೇವರು ಏಳಲೇಇಲ್ಲ. ಕಾದೂ ಕಾದೂ ಸುಸ್ತಾಗಿ, ಊರವರು ಕಣ್ಣುಬಿಡಲೂ ಆಗದೆ ಮಲಗಿದರು. ಬೆಳಗ್ಗಿನ ಜಾವದಲ್ಲಿದೇವರು ಎದ್ದೇ ಬಿಡ್ತು. ಕುಣಿಯುವುದಿರಲಿ, ಊರವರಿಗೆ ನಿಲ್ಲಲೂ ತ್ರಾಣವಿರಲಿಲ್ಲ.

ಆದರೆ, ತಮಟೆ ಬಡಿಯುವನೊಬ್ಬ ಮಾತ್ರ ಹಿಂದಿನ ದಿನ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗುಂಡು ಹಾಕಿ,ಮಾಂಸದೂಟ ಮಾಡಿ ಮಲಗಿದ್ದ. ದೇವರು ಎದ್ದ ಕೂಡಲೆ, ತಮಟೆ ಬಡಿಯುತ್ತಾ, ಸಕತ್ತಾಗಿ ಕುಣಿದ. ಅದನ್ನು ನೋಡಿದದೇವರು ಅಪ್ಪಣೆ ಕೊಡಿಸಿತಂತೆ: `ನಾನು ಬರುವವರೆಗೆ ಹಸಿದಿದ್ದು ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲಲೂ ತಾಕತ್ತಿಲ್ಲದೆ ಹೊದರೆಹೇಗೆ. ತಮಟೆ ಬಡಿಯುವವನನ್ನು ನೋಡಿ, ನನ್ನ ಹ್ಯಾಗೆ ಕರ್ಕೊಳ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಮುಂದಿನ ಸುಗ್ಗಿಯಿಂದ, ಎಲ್ಲರೂಅವನ ಥರ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕುಡಿದು-ತಿಂದು, ನಾನು ಬರುವಾಗ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕರ್ಕೋಬೇಕು.’

ದೇವರೇ ಅಪ್ಪಣೆ ಕೊಡಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಇನ್ನೇನು. ಅವತಿಯ ಸುಗ್ಗಿ ಸ್ವರ್ಗವಾಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು.ಸುಗ್ಗಿ ಪೂಜೆ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ, ಹೊರಗಡೆಯಿಂದ ಬಂದ ನೆಂಟರನ್ನು ಮನೆಗೆ ಕರೆಯುವುದು ವಾಡಿಕೆ. ಹೋದಲ್ಲೆಲ್ಲಒಂದ್ಸೊಲ್ಪ ಗುಂಡು ಮತ್ತು ಎರಡು ತುಂಡು ಬಾಯಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡರೂ ಸಾಕು, ನಾಲ್ಕು ದಿನದ `ಕೋಟಾ’ ಮುಗಿದೇಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅವರವರ ಮನೆಗೆ ಹ್ಯಾಗೆ ಕಾರ, ಜೀಪು ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹೊಗ್ತಿದ್ದರು ಅನ್ನೋದೇಆಶ್ಚರ್ಯ.

ದೊಡ್ಡವರಾದಮೇಲೆ ಅವತಿಯ ಸುಗ್ಗಿಗೆ ಹೋಗಲೂ ಆಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಒಂದೆರೆಡು ವರ್ಷಗಳಹಿಂದೆ, ಸರಳತ್ತೆ ಮಗ ರಘು ಅಣ್ಣನ ಮನೆ ಗೈಹಪ್ರವೇಶದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಯಾಕೋ ಸುಗ್ಗಿ ನೆನಪಾಯ್ತು.

`ರಘಣ್ಣ, ಈ ಸತಿ ಅವತಿ ಸುಗ್ಗಿಗೆ ಬರಬೇಕು ಕಣ್ರಿ’, ಅಂದೆ.

`ಅದೆಲ್ಲಿದೆ ಸುಗ್ಗಿ? ಅದು ನಿಂತು ಐದಾರು ವರ್ಷ ಆಯ್ತು,’ ಅಂದರು.

`ಯಾಕೆ? ಏನಾಯ್ತು?’ ಅಂದೆ.

`ಊರವರ ಸಣ್ಣ ಜಗಳ… ಮಧ್ಯ ರಾಜಕೀಯ. ಎಲ್ಲಾ ಸೇರಿ ಕೋರ್ಟ್ ಮೆಟ್ಟಿಲೂ ಹತ್ತಿ,ನಿಂತೇ ಹೋಯ್ತು,’ ಅಂದರು. ಎಷ್ಟೇ ಕೇಳಿದರೂ, ವಿವರಗಳನ್ನು ಹೇಳಲಿಲ್ಲ.

ಕೊನೆಗೆ, ಅವತಿ ಕಡೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯರನ್ನು ಕೇಳಿ ಸ್ವಲ್ಪ ವಿವರಗಳನ್ನುತಿಳ್ಕೊಂಡೆ. ಸಂಪ್ರದಾಯದಂತೆ, ದೀವರ ಮಕ್ಕಳು ಸುಗ್ಗಿತೇರು ಕಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಗೌಡರು ಎಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ದೀವರ ಮಕ್ಕಳೂ ತಾವೂ ಸಹ ಗೌಡರುಅಂತ ಹೇಳ್ಕೊಂಡ್ರೂ, ಗೌಡರು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿ ಅವರನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳೋದಿಲ್ಲ. ಮುಂಚಿನಿಂದಲೂ ಅವರುಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಹಿಂದುಳಿದ್ದವರು ಕೂಡ. ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅವರು ಕೂಡ ಕಾಫಿತೋಟ ಮಾಡಿ, ಮಕ್ಕಳನ್ನುಹೊರಗಡೆ ಓದಿಸಿ, ಕಾರು, ಜೀಪು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಅನಕೂಲವಾಗಿದ್ದಾರೆ.

ಒಂದು ವರ್ಷ ಸುಗ್ಗಿಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದೀವರ ಮಕ್ಕಳು ತೇರು ಕಟ್ಟಲು ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲ.ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ತೇರು ಕಟ್ಟೋಣ ಮತ್ತು ಎಳೆಯೋಣ. ದೀವರ ಮಕ್ಕಳೇ ಏಕೆ ತೇರು ಕಟ್ಟಬೇಕು? ಗೌಡರೇ ಏಕೆ ಅದನ್ನುಎಳೆಯಬೇಕು? ಅಂತ ವರಾತ ತೆಗೆದರು. ಸರಿ, ಊರವರೆಲ್ಲಾ ಪಂಚಾಯ್ತಿ ಕೂತರು. ರಘು ಆಣ್ಣನ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮ ಮಸ್ಕಲಿರತ್ನತ್ತೆ ದೀವರ ಮಕ್ಕಳ ಪರ ವಹಿಸಿದರು. ಪಂಚಾಯ್ತಿ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಕುಟುಂಬದವರ್ಯಾರೂ ಅವರ ಪರ ನಿಲ್ಲದಿದ್ದರಿಂದ,ಅವರೇ ದೀವರ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹಚ್ಚಿಕೊಟ್ಟು ಚಿತಾವಣೆ ನೆಡೆಸಿದ್ದಾರೆ ಅಂತ ಗೌಡರುಗಳು ಭಾವಿಸಿದರು. ಏನೇಮಾಡಿದರೂ, ಗೌಡರುಗಳು ಸಂಪ್ರದಾಯ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲ. ತೇರು ಕಟ್ಟದಿದ್ದರೆ ದೀವರ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಬಹಿಷ್ಕಾರಹಾಕುವುದಾಗಿ ಧಮಕಿ ಹಾಕಿದರು. ದೀವರ ಮಕ್ಕಳು ಕೋರ್ಟ್ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿದರು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ನೆಗೆದು ಬಿತ್ತುಅವತಿಯ ಸುಗ್ಗಿ.

ಯಾಕೋ ಕಸಿವಿಸಿಯಾಯ್ತು. ಬರಿ ತೇರು ಯಾರು ಕಟ್ಟಬೇಕು ಅನ್ನೋ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಸುಗ್ಗೀನೇಬಲಿ ಕೊಡೋದೇ? ದೇವರುಂದ ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲೂ ಈ ಥರದ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳಿದ್ದಾವೆ ಮತ್ತೆ ಅಲ್ಲೂ ಬೇರೆ ಜಾತಿಯವರುಪ್ರಭಲರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಯಾವುದೇ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳಿದ್ದರೂ, ತೇರು ಕಟ್ಟಿ, ಜಾತ್ರೆ ಶುರು ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟು, ಜಮಖಾನದಹತ್ತಿರ ಹೊರಡುತ್ತಾರೆ.

ಅವತಿಯಲ್ಲಿ ದೇವರು, ಗುಂಡು-ತುಂಡಿನ ಜೊತೆ, ಅಂದರ್-ಬಾಹರ್ ಗೂ ಅಪ್ಪಣೆ ಕೊಡಿಸಿದ್ದರೆ,ಸುಗ್ಗಿ ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲ ಉಳಿಯುತ್ತಿತ್ತೇನೋ ಅಂತ ಅನ್ನಿಸ್ತು.

ಮಾಕೋನಹಳ್ಳಿ ವಿನಯ್ ಮಾಧವ್

ಶ್ರೀಲಂಕಾ

2011-12-31T08:06:00.000-08:00

ಸ್ಟೆನ್ ಗನ್ ಮತ್ತುರಷ್ಯನ್ ಹುಡುಗಿಯರು…

ಯಾಕೊ ಶಿವಾನಂದ ವೃತ್ತದಲ್ಲಿಸಿಗ್ನಲ್ ತುಂಬಾ ಹೊತ್ತು ನಿಂತಿತ್ತು. ಹಾಗೇ, ಸುತ್ತಲೂ ಇದ್ದ ಒಂದೊಂದೇ ಬೋರ್ಡ್ ಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತಿದ್ದೆ.`ಶ್ರೀಲಂಕಾದಲ್ಲಿ, ಮೂರು ದಿನ ಮತ್ತು ಎರಡು ರಾತ್ರಿಗೆ ಬರೀ 11 ಸಾವಿರ’ ಅಂತ ದೊಡ್ಡದಾದ ಬೋರ್ಡ್ ಕಾಣಿಸಿತು.

2006ನೇ ಇಸವಿ ಮುಗಿಯಲುಇನ್ನು ಹದಿನೈದು ದಿನ ಬಾಕಿ ಇತ್ತು. ಹಾಗೇ ಫೋನ್ ಎತ್ತಿ ಅಂಬಿಕಾಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಕೇಳಿದೆ: `ಹೊಸ ವರ್ಷಕ್ಕೆಶ್ರೀಲಂಕಾಗೆ ಹೋಗೋಣ್ವಾ?’. ಮೊದಲು ತಮಾಷೆ ಅನ್ಕೊಂಡವಳು, ಬೋರ್ಡ್ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ, `ಜೊತೆಗ್ಯಾರುಬರ್ತಿದ್ದಾರೆ?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದಳು.

ಅಲ್ಲೀವರೆಗೆ, ನಾನೂಯೋಚನೆ ಮಾಡಿರ್ಲಿಲ್ಲ. ಸರಿ, ನನ್ನ ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ಗೆಳೆಯ ಮತ್ತು ಎವರ್ ಗ್ರೀನ್ ಬ್ಯಾಚೆಲರ್ ವಿನೋದ್ ಗೆಫೋನ್ ಮಾಡಿದೆ. ಹಾಗೇನೆ, ಎಲ್ಲಾದಕ್ಕೂ `ಆಗೊಲ್ಲ’ ಅಂತ ಶುರುಮಾಡುವ ಅಮರೇಶ್ ದಾಸಪ್ಪ ಮತ್ತು ಅವನ ಹೆಂಡತಿಸೌಮ್ಯಳನ್ನೂ ಹೊರಡಿಸಿದೆ.

ಲಂಕೆಯನ್ನು ತಲುಪಿದತಕ್ಷಣ ಮಾಡಿದ ಮೊದಲ ಕೆಲಸ ಎಂದರೆ, ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿದ್ದ ಸುಂಕರಹಿತ ಮಾಲ್ ನಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಾಡಿದ್ದು.ನಾವು ಮೂವರೂ ವೈನ್ ಶಾಪ್ ನಲ್ಲಿ ತುಂಬಾನೇ ಬ್ಯುಸಿಯಾಗಿದ್ದ ಕಾರಣ ಅಂಬಿಕಾ ಮತ್ತು ಸೌಮ್ಯ ಅವರ ದಾರಿನೋಡಿಕೊಂಡರು. ಎರಡು ಗಂಟೆ ಬಿಟ್ಟು ನಾವೆಲ್ಲಾ ಕೆಳಗೆ ಬಂದು ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಬ್ಯಾಗ್ ತಗೊಳ್ಳೋಕೆ ಬಂದೆವು.ಅಮರೇಶ್ ದಾಸನ ಬ್ಯಾಗ್ ಮಾತ್ರ ನಾಪತ್ತೆ. ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಒಂದು ಗಂಟೆ ಹುಡುಕಿದ ಮೇಲೆ, ಅಮರೇಶನ ಬ್ಯಾಗ್ನಂತೆ ಕಾಣುವ ಇನ್ನೊಂದು ಬ್ಯಾಗ್ ಅಲ್ಲಿತ್ತು. ಯಾಕೋ ಅನುಮಾನ ಬಂದು ವಿಚಾರಿಸಿದರೆ, ನನ್ನ ಅನುಮಾನಸರಿಯಾಗೇ ಇತ್ತು. ಯಾರೋ ಅಮರೇಶನ ಬ್ಯಾಗನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಅವರದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿದ್ದರು. ಸರಿ,ನಿಲ್ದಾಣದವರಿಗೆ ನಮ್ಮ ಹೋಟೆಲ್ ನ ವಿವರಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟು, ಹೊರಟೆವು.

ಮಾರನೇ ದಿನ ಬೆಳಗ್ಗೆ,ಎಲ್ಲರ ಸ್ನಾನವಾದರೂ ಅಮರೇಶ ಮಾತ್ರ ಹಾಸಿಗೆ ಮೇಲೇ ಕೂತಿದ್ದ. `ಏನೋ? ಅಂಡರ್ ವೇರ್ ಸಾಲ ಬೇಕಾ ಸ್ನಾನಮಾಡೋಕೆ?’ ಅಂತ ನಾವು ತಮಾಶೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ, ಬ್ಯಾಗ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದವರು ಬಂದು, ಕ್ಷೆಮೆಕೇಳಿ, ಬ್ಯಾಗನ್ನು ವಾಪಾಸ್ ಕೊಟ್ಟು ಹೋದರು.

ಆ ದಿನವಿಡೀ ನಾವು ಕೊಲಂಬೋನಗರವನ್ನು ಸಿಟಿ ಬಸ್ನಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಾಡಿದೆವು. ನಮಗೆ ತಿಳಿದದ್ದಿಷ್ಟು. ಶ್ರೀಲಂಕಾ ಜನಗಳು, ತಮ್ಮ ದೇಶವನ್ನುತುಂಬಾ ಶುಚಿಯಾಗಿಡುತ್ತಾರೆ. ತುಂಬಾ ಮೃದುಭಾಷಿಗಳು. ನೆಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವಾಗ, ಯಾವುದೇ ಕಾರಣದಿಂದನಾವು ರಸ್ತೆಗೆ ಇಳಿದರೆ, ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆಗಳಿಂದ ಬರುವ ವಾಹನಗಳೂ ನಿಲ್ಲುತ್ತವೆ. ಯಾವುದೇ ಚಾಲಕರ ಮುಖದಲ್ಲಿಅಸಹನೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ನಗುತ್ತಲೇ, `ರಸ್ತೆ ದಾಟಿ’ ಎಂಬಂತೆ ಕೈ ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇವೆಲ್ಲಾ ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಸಾಯಂಕಾಲದ ಹೊತ್ತಿಗೆ,ನನಗೆ ಲಂಕನ್ನರು ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟವಾಗತೊಡಗಿದರು. ನಾವಿದ್ದ ಹೋಟೆಲ್ ಗಲಧರಿ ಸಮುದ್ರ ತೀರದಲ್ಲೇನೊ ಇತ್ತು.ಅದರ ಎದುರಿನಲ್ಲಿದ್ದಿದ್ದು, ಶ್ರೀಲಂಕಾದ ಹಳೇ ಸಂಸತ್ ಭವನ. ಹಿಂದುಗಡೆ, ವಿಶ್ವ ವಾಣಿಜ್ಯ ಕೇಂದ್ರಮತ್ತು ಶ್ರೀಲಂಕಾ ರಿಸರ್ವ್ ಬ್ಯಾಂಕ್. ಸ್ವಲ್ಪ ಹಿಂದೆ ಹೋಗಿ ನೋಡಿದಾಗ ಗೊತ್ತಾಯ್ತು, ಅದು ಶ್ರೀಲಂಕಾದನೌಕಾನೆಲೆ ಅಂತ. ಸುತ್ತಾ ಮುತ್ತಾ ಹೋಟೆಲ್ ಗಳು ಇದ್ದರೂ, ಅದು ಮಿಲಿಟರಿಯ ಚಟುವಟಿಕೆ ಕೇಂದ್ರ ಅಂತಗೊತ್ತಾಯ್ತು. ಎಲ್ ಟಿ ಟಿ ಇ ಏನಾದರೂ ಕೊಲಂಬೋ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ನೆಡೆಸಿದರೆ, ಅದು ಇದೇ ಜಾಗವನ್ನು ಅಯ್ದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆಅಂತ ನನ್ನ ಕ್ರೈಂ ರಿಪೋರ್ಟರ್ ಮನಸ್ಸು ಹೇಳಿತು.

ಸಾಯಂಕಾಲ ಹೋಟೆಲ್ ಗೆವಾಪಾಸ್ ಬಂದವರೇ, ಎಲ್ಲರೂ ಸುತ್ತಾಡಲು ಹೊರಟೆವು. ಹೊರಗೆ ಬಂದ ತಕ್ಷಣ, ನಾನು ಹಳೇ ಸಂಸತ್ ಭವನದ ಫೋಟೋತೆಗೆಯಲು ಹೊರಟೆ. `ಸರ್…ಸರ್..’ ಅಂತ ಯಾರೊ ಕರೆದ ಹಾಗಾಯಿತು. ನೋಡಿದರೆ, ಶ್ರೀಲಂಕಾದ ಪೋಲಿಸ್ ನಿಂತಿದ್ದ.ಸಿಂಹಳಿ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ, ವಿನಮ್ರನಾಗಿ ಏನೋ ಹೇಳಿದ. `ನಾನು ಟೂರಿಸ್ಟ್. ನನಗೆ ನಿಮ್ಮ ಭಾಷೆ ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ,’ಅಂತ ನಗುತ್ತಲೇ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದೆ.

`ಸೆಕ್ಯುರಿಟಿ ಝೋನ್ಸರ್… ನೋ ಫೋಟೋಸ್,’ ಅಂತ ಇಂಗ್ಲಿಶ್ ನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ. ಅವನ ವಿನಮ್ರತೆ ನೋಡಿ ದಂಗಾಗಿ ಹೋದೆ. ಮಾತು ಮಾತಿಗೆಕೂಗಾಡುವ ನಮ್ಮ ಪೋಲಿಸರ ನೆನಪಾಯ್ತು.

ಕೂಡಲೇ ಅವನ ಕ್ಷೆಮೆಕೇಳಿ, ಡಿಜಿಟಲ್ ಕ್ಯಾಮರಾದಲ್ಲಿದ್ದ ಫೋಟೋಗಳನ್ನು ಅವನ ಎದುರೇ ಅಳಿಸಿ ಹಾಕಿದೆ. ಸಮುದ್ರ ತೀರವನ್ನಂತೂತುಂಬಾನೆ ಶುಚಿಯಾಗಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಸಣ್ಣ ಅಂಗಡಿ ಮತ್ತು ಹೋಟೆಲ್ ಗಳಿಗಾಗಿ ಸಿಮೆಂಟಿನ ಕಟ್ಟೆ ಕಟ್ಟಿದ್ದರು.ಏನಾದರೂ ಎಸೆಯಬೇಕಿದ್ದರೆ, ಎಲ್ಲರೂ ಕಸದ ಬುಟ್ಟಿಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಅದರಲ್ಲಿ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದರು. ಯಾರಾದರೂನೆಲದ ಮೇಲೆ ಎಸೆದರೆ, ಆ ಅಂಗಡಿಯವರೇ ಬಂದು, ಅವುಗಳನ್ನು ಹೆಕ್ಕಿ, ಕಸದ ಬುಟ್ಟಿಗೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದರು.ವರ್ಷದ ಕೊನೆಯಾದ್ದರಿಂದ ಜನಗಳೂ ಬಹಳಷ್ಟಿದ್ದರು.

ರೂಮಿಗೆ ಬರುವಾಗಲೇನಾವು ಹೊರಗಡೆಯಿಂದ ಊಟ ಕಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದೆವು. ನಾವು ಮೂರು ಜನ ಹುಡುಗರು ಒಂದು ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿದ್ದರೆ,ಅಂಬಿಕಾ ಮತ್ತು ಸೌಮ್ಯ ಇನ್ನೊಂದು ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿದ್ದರು. ಮೇಲುಗಡೆಗೆ ಬರುವಾಗಲೇ ಹುಡುಗಿಯರಿಬ್ಬರೂ ಕೆಳಗೆಡಿಸ್ಕೋ ಇರುವುದನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದರು. ಆ ಹೋಟೆಲ್ ನಲ್ಲಿ ಉಳಿದುಕೊಂಡವರಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಉಚಿತ ಅಂತಾನೂ ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದರು.

ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿಗೆ,`ಡಿಸ್ಕೋ ಗೆ ಹೋಗೋಣ’ ಅಂತ ವರಾತ ತೆಗೆದರು. ನಾವು ಮೂರೂ ಜನರೂ ಯಾವುದೇ ಆಸಕ್ತಿ ತೋರಿಸಲಿಲ್ಲ. `ಬೇಕಾದರೆ,ನೀವಿಬ್ಬರೇ ಹೋಗಿ ಬನ್ನಿ’ ಅಂತ ಹೇಳಿದೆವು. `ನೀವೂ ಗಂಡಸ್ರಾ! ಹೆಂಡತಿಯರನ್ನು ಡಿಸ್ಕೋಗೆ ಒಬ್ಬರೇಹೋಗಿ ಅಂತೀರಲ್ಲಾ,’ ಅಂತ ಇಬ್ಬರೂ ಜಗಳಕ್ಕೆ ನಿಂತಾಗ, ವಿನೋದ್ ಮುಸಿ ಮುಸಿ ನಕ್ಕ.

ನಮ್ಮಹೆಂಡತಿಯರು ನಮ್ಮ ಗಂಡಸ್ತನವನ್ನೇ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾಡಿದ್ದು, ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಮೇಲೆ ಯಾವುದೇ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಲಿಲ್ಲ.ಎದುರುಗಡೆ ಟೇಬಲ್ ಮೇಲೆ, ಎರಡು ಲೀಟರ್ ಜಾನಿ ವಾಕರ್ ನಮ್ಮನ್ನು ಕೈ ಬೀಸಿ ಕರೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಹೆಂಗಸರಿಬ್ಬರೂಗೊಣಗುತ್ತಾ ಡಿಸ್ಕೋ ತೆಕ್ ಕಡೆಗೆ ಹೋದರು.

ಹನ್ನೆರಡುಗಂಟೆಗೆ ವಾಪಾಸ್ ಬಂದವರೇ ಹೊಸವರ್ಷಕ್ಕೆ ವಿಶ್ ಮಾಡಿ, ನಾವೇನಾದರೂ ಡಿಸ್ಕೋ ತೆಕ್ ಬರುವ ಯೋಚನೆ ಇದೆಯೇಅಂತ ಚೆಕ್ ಮಾಡಿದರು. ಪ್ರಯೋಜನವಾಗಲಿಲ್ಲ… ಗೊಣಗುತ್ತಾ ಹೊರಟರು. ನನಗೂ ಮತ್ತು ವಿನೋದ್ ಗೂ ಹೊರಗಡೆಒಂದು ಸುತ್ತು ವಾಕಿಂಗ್ ಹೋಗುವ ಮನಸ್ಸಿದ್ದರೂ, ಅಮರೇಶನಿಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಸರಿ, ಅವನನ್ನು ರೂಮಿನಲ್ಲೇ ಬಿಟ್ಟು,ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಹೊರಟೆವು.

ಹಾಗೇಬೀಚಿನ ಕಡೆಯಿಂದ ದೊಡ್ಡದೊಂದು ಸುತ್ತು ಹೊಡೆದು, ಬೇಕಾಬಿಟ್ಟಿ ಮಾತಾಡುತ್ತಾ ಮುಖ್ಯರಸ್ತೆಗೆ ತಲುಪಿದೆವು.ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಒಳಗಿದ್ದ ಜಾನಿ ವಾಕರ್ ಇಷ್ಟ ಬಂದಿದ್ದನ್ನು ಮಾತಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ.ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಹೋದಮೇಲೆ, ಒಂದರ್ದ ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಸಿಗ್ನಲ್ ಕಾಣಿಸಿತು. ಆ ಸಿಗ್ನಲ್ನಲ್ಲಿ ಎಡಕ್ಕೆ ರೋಡು ದಾಟಿದರೆ, ಇನ್ನೊಂದು ಅರ್ಧ ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಹೋಟೆಲ್.

ಏನನ್ನಿಸಿತೋ ಏನೋ… `ಬಾ ಆ ಕಡೆ ಹೋಗೋಣ’ ಅಂತ ವಿನೋದ್ ಗೆ ಹೇಳಿಒಂದೇ ಉಸಿರಿಗೆ ರಸ್ತೆ ದಾಟಿ, ಆ ಕಡೆ ಫುಟ್ ಪಾತ್ ಗೆ ಹೋದೆ. ರಸ್ತೆ ಮಧ್ಯದ ವಿಭಜನೆ ಯಾಕೋ ತುಂಬಾಎತ್ತರ ಇದೆ ಅಂತ ಅನ್ನಿಸಿತು. `ಏನೋ, ಡಿವೈಡರ್ ಒಳ್ಳೆ ಕಾಂಪೌಂಡ್ ಥರ ಇದೆಯಲ್ಲೋ,’ ಅಂತ ಹೇಳಿ ಮುಗಿಸುವುದರೊಳಗೆಯಾವುದೋ ಭಾರವಾದ ಹೆಜ್ಜೆಗಳು ನಮ್ಮ ಕಡೆಗೇ ಓಡಿ ಬಂದಂತೆ ಅನ್ನಿಸಿತು. ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದಾಗ, ಕತ್ತಲಲ್ಲಿಇಬ್ಬರು ನಮ್ಮಕಡೆಗೇ ಓಡಿಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಏನೋ ಇದ್ದಂತೆ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಮತ್ತೆ ಸರಿಯಾಗಿನೋಡಿದಾಗ, ಅವರಿಬ್ಬರ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದದು… ಸ್ಟೆನ್ ಗನ್.

ಕೈಕಾಲು ಒಮ್ಮೆಲೇ ತಣ್ಣಗಾದಂತೆ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಕುಡಿದಿದ್ದ ಹೆಂಡ, ಹಿಡಿದಿದ್ದ ಹುಚ್ಚು ಎರಡೂ ಇಳಿದು ಹೋಯ್ತು.ನಾನೂ, ವಿನೋದ್ ಕಲ್ಲಿನಂತೆ ನಿಂತೆವು. ಇಬ್ಬರೂ ಹತ್ತಿರ ಬಂದಾಗ ಗೊತ್ತಾಯ್ತು ಅವರು ಸೈನಿಕರು ಅಂತ.ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಹದಿನೆಂಟು ವರ್ಷ ಇರಬಹುದು, ಆದರೆ ಕಟ್ಟುಮಸ್ತಾಗಿದ್ದರು. ಟ್ರಿಗರ್ ಮೇಲೆ ಕೈ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡೇ,ನಮ್ಮನ್ನು ಮೇಲಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಅಳೆಯುತ್ತಾ, ನಯವಾಗಿಯೇ ಏನೋ ಸಿಂಹಳೀ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದರು.

ತೊದಲುತ್ತಲೇಹೇಳಿದೆ: `ಐ ಕಾಂಟ್ ಅಂಡರ್ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್ ಯುವರ್ ಲಾಂಗ್ವೇಜ್,’ ಅಂತ. `ಮಿಲಿಟರಿ ಝೋನ್ ಸರ್, ರೆಸ್ಟ್ರಿಕ್ಟೆಡ್ಏರಿಯಾ… ನೋ ವಾಕಿಂಗ್ ಆನ್ ದಿಸ್ ಸೈಡ್ ಆಫ್ ಫುಟ್ ಪಾತ್. ಮಿಲಿಟರಿ ಛೀಫ್ ಹೌಸ್. ವಾಕಿಂಗ್ ಓನ್ಲಿದಟ್ ಸೈಡ್ ಸರ್.’

ಕುಡಿದಿದ್ದಹೆಂಡ, ಹಿಡಿದಿದ್ದ ಹುಚ್ಚು ಎರಡೂ ಇಳಿದು ಹೋಯ್ತು. ನನಗೇ ಕೇಳಿಸದಷ್ಟು ಮೆಲ್ಲಗೆ `ಸಾರಿ’ ಅಂದು, ಮತ್ತೆರಸ್ತೆ ದಾಟಿ ಆ ಕಡೆಯ ಫುಟ್ ಪಾತ್ ಹತ್ತಿ, ಸಿಗ್ನಲ್ ಕಡೆ ನೆಡೆಯಲು ಶುರುಮಾಡಿದೆವು. ಎರಡು, ಮೂರುನಿಮಿಷ ಬಾಯಿಂದ ಮಾತೇ ಹೊರಡಲಿಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪ ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಂಡು ವಿನೋದ್ ಗೆ ಹೇಳಿದೆ: `ಡೆಲ್ಲಿಯಲ್ಲಾಗಿದ್ದರೆ,ನಮ್ಮ ಸೆಕ್ಯುರಿಟಿಯವರು, ಮೊದಲು ಗುಂಡು ಹೊಡೆದು, ಆಮೇಲೆ ನಾವು ಯಾರು ಅಂತ ವಿಚಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.’

`ಹೌದಾ?ಯಾಕ್ಹಾಗೆ?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದ.

`ಗೊತ್ತಿಲ್ಲಕಣೋ. ನಾನೂ ಸೆಕ್ಯುರಿಟಿ ವಿಷಯ ಬಂದಾಗ, ಅದೇ ಸರಿ ಅನ್ಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ನಮ್ಮಷ್ಟೇ ಇವರಿಗೂ ರಿಸ್ಕ್ ಇದೆ.ಆದ್ರೆ, ಇವರ ಪೋಲಿಸ್, ಮಿಲಿಟರಿಯವರು ಬಿಹೇವ್ ಮಾಡೋದನ್ನ ನೋಡಿದರೆ, ನಮ್ಮವರದು ಅತೀ ಆಯ್ತು ಅಂತ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ.ವರ್ಷಕ್ಕೊಂದಿಬ್ಬರಾದರೂ ಈ ಥರ ಸಾಯ್ತಾರೆ ಡೆಲ್ಲೀಲಿ. ಇಲ್ಲಿನ ಪೋಲಿಸ್ ಜನಗಳ ಹತ್ತಿರ ನೆಡ್ಕೊಳ್ಳೋದುನೋಡಿದ್ರೆ, ನಮ್ಮವರು ಇವರ ಕಾಲು ಸಂಧಿ ನುಸಿಯಬೇಕು ಅಷ್ಟೆ,’ ಅಂದೆ.

ಹಾಗೇಸಿಗ್ನಲ್ ದಾಟಿ ಹೋಟೆಲ್ ಕಡೆ ತಿರುಗಿದೆವು. ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಭಾಷಣ ಬಿಗಿಯುತ್ತಾ ಸಾಗಿದ ನನಗೆ, ವಿನೋದ್ನನ್ನ ಜೊತೆ ಇಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸಿ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದೆ. ಅವನು, ಮೂವತ್ತು ಅಡಿ ಹಿಂದೆ ಯಾರೋ ಇಬ್ಬರ ಜೊತೆ ಮಾತಾಡ್ತಾಇದ್ದ. `ಏನಪ್ಪಾ ಇದು?’ ಅಂತ ಕಾಯ್ತಾ ನಿಂತೆ. ವಿನೋದ್ ಏನೋ ಕೈ ಆಡಿಸುತ್ತಾ ನನ್ನ ಕಡೆ ಬಂದ.

`ಯಾರೋಅದು? ಏನಂತೆ?’ ಅಂತ ಕೇಳ್ದೆ.

`ಥೂ…ಹುಡುಗಿ ಬೇಕಾ ಅಂತ ಕೇಳ್ತಿದ್ದಾರೆ,’ ಅಂದ.

ನಾನಲ್ಲೇನಿಂತು ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದೆ. `ಅಲ್ಲಾ ಕಣೋ, ನಾವಿಬ್ಬರು ಊಟ ಕಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುವಾಗಲೂ ಯಾರೋ ನಿನ್ನ ಕೇಳಿದ್ರು.ಈಗಲೂ ಕೇಳ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನಿಂಗೆ ಮದುವೆ ಆಗಿಲ್ಲ ಅಂತ ಹಣೆಮೇಲೆ ಬರ್ಕೊಂಡು ಓಡಾಡ್ತಿದ್ದಿಯಾ?’ ಅಂದೆ.

`ನಡಿಅಣ್ನ ಸುಮ್ನೆ. ರೂಮಿಗೆ ಹೋಗೊಣ,’ ಅಂದ ವಿನೋದ್.

`ಅಲ್ಲಾಕಣೋ, ನಾನೂ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿದ್ದೆ. ನನ್ಯಾರೂ ಕೇಳ್ಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಾರೂ ನಿನ್ನೇ ಕೇಳ್ತಾರಲ್ಲಾ, ಏನ್ಕತೆ ಅಂತಕೇಳ್ದೆ,’ ಅಂತ ಚುಡಾಯಿಸುತ್ತಲೇ ರೂಮಿಗೆ ಬಂದೆವು.

ಅಂಬಿಕಾಮತ್ತು ಸೌಮ್ಯ, ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಅಮರೇಶನ ಜೊತೆ ಕೂತಿದ್ದರು. ನಮ್ಮನ್ನು ನೋಡುತ್ತಲೇ, `ಏನ್ರೋ ಅದೂ?’ ಅಂದ.

`ನೋಡೋ,ಇವನ ಹಣೇ ಮೇಲೇನಾದರೂ ಮದುವೆ ಆಗಿಲ್ಲ ಅಂತ ಬರ್ದಿದೆಯಾ ಅಂತ. ಎರಡು ಸಲ ಇವನಿಗೆ ಹುಡುಗಿ ಬೇಕಾ ಅಂತಕೇಳಿದರು. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಾನಿದ್ದರೂ, ನನಗೆ ಕ್ಯಾರೆ ಅನ್ನಲಿಲ್ಲ. ನಾನೇನು ಗಂಡಸಿನ ತರ ಕಾಣೋಲ್ವಾ.ಇವನಿಗಿಂತ ಎತ್ತರ ಇದ್ದೀನಿ ಮತ್ತೆ ಬಾಡಿನೂ ಮೇಂಟೇನ್ ಮಾಡಿದ್ದೀನಿ,’ ಅಂತ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದೆ.

ತಕ್ಷಣವೇಅವರು ಮೂರೂ ಜನ ವಿನೋದ್ ಮೇಲೆ ಮುಗಿಬಿದ್ದರು. ನಾನಂತೂ, ನನ್ನ ಗಂಡಸ್ತನವನ್ನು ಅಲಕ್ಷಿಸಿದ ಆ ಮಧ್ಯವರ್ತಿಗಳಮೇಲೆ ಮನಸೋ ಇಚ್ಚೆ ದಾಳಿ ನೆಡೆಸಿದೆ. ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ನನ್ನ ಗಂಡಸ್ತನ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಾಗಲೂ ಅಷ್ಟೊಂದುತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದೊಂದು ನನ್ನ ವಿರುದ್ದದ ಪಿತೂರಿ ಅಂತಲೇ ವಾದಿಸಿದೆ.

ನಮ್ಮಕಾಟ ತಡೆಯಲಾಗದೆ, ವಿನೋದ್ ಅವನ ಮತ್ತು ಮಧ್ಯವರ್ತಿಗಳ ಮಧ್ಯ ನೆಡೆದ ಮಾತುಕತೆ ವಿವರಿಸಿದ. ಸರ್ ಹುಡುಗಿಬೇಕಾ ಅಂತ ಕೇಳಿದಾಗ, ವಿನೋದ್, ನಾನು ಸಂಸಾರದ ಜೊತೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಅವರು,`ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ಸರ್, ರೂಮಿಗೆ ಹೋಗಿ ಪಂಚೆ ಉಟ್ಕೊಂಡು ಬೀಚಿಗೆ ಬನ್ನಿ. ಒಳ್ಳೇ ರಷ್ಯನ್ ಹುಡುಗಿಯರು.ಅಲ್ಲಿಗೇ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬರ್ತೀವಿ,’ ಅಂದಿದ್ದಾರೆ. ಏನು ಹೇಳ್ಬೇಕು ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಗದೆ, ವಿನೋದ್ ಓಡಿಬಂದಿದ್ದಾನೆ.

`ಇವರಿಬ್ಬರಿಗಾದರೆಸಂಸಾರ. ನಿಮಗ್ಯವದ್ರೀ ಸಂಸಾರ? ಹೋಗಿ ರಷ್ಯನ್ ಹುಡುಗಿಯರನ್ನು ನೋಡಿಕೊಂಡಾದರೂ ಬನ್ರಿ,’ ಅಂತ ಅಂಬಿಕಾಮತ್ತು ಸೌಮ್ಯ ಕಾಲೆಳೆಯಲು ಶುರು ಮಾಡಿದರು. ನಮ್ಮ ಕಾಟ ತಡೆಯಲಾಗದೆ, ವಿನೋದ್ ಮುಸುಕೆಳೆದುಕೊಂಡು ಮಲಗಿದ.ಎಷ್ಟೇ ಕರೆದರೂ ಮಾತಾಡದಿದ್ದಾಗ, ಹೆಂಗಸರಿಬ್ಬರೂ ಅವರ ರೂಮಿನ ಕಡೆ ಹೊರಟರು.

ಸ್ವಲ್ಪಹೊತ್ತಿಗೆ ಅಮರೇಶ್ ಕೂಡ ಮಲಗಲು ಅಣಿಯಾದ. ರಷ್ಯನ್ಹುಡುಗಿಯರ ಗಲಾಟೆಯಲ್ಲಿ, ಸ್ಟೆನ್ ಗನ್ ನಳಿಗೆಗೆ ಎದೆಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಮರೆತೇ ಹೋಗಿತ್ತು. ನಗುತ್ತಾ ಜಾನಿ ವಾಕರ್ ಕಡೆಗೆಕೈ ಚಾಚಿದೆ.

ಮಾಕೋನಹಳ್ಳಿವಿನಯ್ ಮಾಧವ್

ಶನಿ

2011-12-22T23:56:00.000-08:00

ಶನಿಪುತ್ರನಿಗೇಶನಿಕಾಟ…..

ಆಗನಾನಿನ್ನೂ ಪತ್ರಿಕಾರಂಗಕ್ಕೆ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಜೆ.ಪಿ. ನಗರದ ಸಾರಕ್ಕಿ ಗೇಟ್ ಹತ್ತಿರ ಗೆಳೆಯರ ಜೊತೆಮನೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಅವರೆಲ್ಲ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ನಾನು ಮಾತ್ರ ಮನೆಯಲ್ಲಿರುತ್ತಿದ್ದೆ.ಸಾಯಂಕಾಲ, ಯಾರಾದರೂ ಬೇಗ ಮನೆಗೆ ಬಂದರೆ, ಬನಶಂಕರಿ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಹತ್ತಿರ ಇದ್ದ ಶಾಸ್ತ್ರಿ ಬೇಕರಿಗೆವಾಕಿಂಗ್ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆವು.

ಅವನನ್ನುಮೊದಲು ನೋಡಿದ್ದು ಬೇಕರಿಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ… ಬೇಕರಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಂತೆ, ಬೀಡಿ, ಸಿಗರೇಟಂಗಡಿ ತರಹದ ಮರದಗೂಡಿನಲ್ಲಿ, ಶನಿಮಹಾತ್ಮನ ಫೋಟೋ ಹಾಕಿದ ಗುಡಿಇತ್ತು. ಅದರೆದುರು, ಒಂದು ಕುರ್ಚಿಯ ಮೇಲೆ ಕಾವಿಬಟ್ಟೆ,ಮುಕ್ಕಾಲು ಅಡಿ ಎತ್ತರದ ಪೇಟ, ಚಿತ್ರವಿಚಿತ್ರವಾದ ಹಾರಗಳು ಮತ್ತು ನಾಮಗಳನ್ನು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಕೂತಿರುತ್ತಿದ್ದ. ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗ. ಆಚೀಚೆ ಹೋಗುವ ಹುಡುಗಿಯರಕಡೆ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸುತ್ತಾ, ಆ ಹುಡುಗನ ಜೊತೆ ಏನೋ ಮಾತಾಡುತ್ತಾ ಇರುತ್ತಿದ್ದ.

ಯಾವಾಗಲೂಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬೈಕೋತ್ತಿದ್ದೆ. ಇವನ್ಯಾವನೋ, ಶನಿ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ದಂಧೆ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದಾನೆ ಅಂತ. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದೊಡ್ಡ ಬೋರ್ಡ್ ಬೇರೆ. ಕನಕಪುರದ ಹತ್ತಿರ ಶನಿಮಹಾತ್ಮ ದೇವಸ್ಥಾನ ಕಟ್ಟುವುದರ ಬಗ್ಗೆ.

ಒಂದಿನ,ಕೆಂಪೇಗೌಡ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದ ಚಿಕ್ಕಮಗಳೂರಿನ ಹಾರ್ಜಳ್ಳಿ ವಿನಯ್ ಬಂದಿದ್ದ. ಶಾಸ್ತ್ರಿ ಬೇಕರಿಯಹತ್ತಿರ ಹೋದಾಗ, `ಇವನೊಬ್ಬ ಶನಿ ಕಣೋ… ಹುಡಿಗೀರಿಗೆ ಲೈನ್ ಹೊಡಿತಾ ಕೂತಿರ್ತಾನೆ’ ಅಂದೆ.

ಆಕಡೆ ನೋಡಿದವನೇ, : `ಇವ್ನಾ! ಇಲ್ಲಿದ್ದಾನಾ… ಆಮೇಲೆ ಹೇಳ್ತೀನಿ ತಾಳು,’ ಅಂದ.

ವಾಪಾಸುನೆಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವಾಗ ವಿನಯ್ ಹೇಳಿದ: `ನಮ್ಮ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ (ಬನಶಂಕರಿ ಎರಡನೇ ಹಂತದಲ್ಲಿ) ಇದೆಯಲ್ಲಾ,ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಸಾಜ್ ಪಾರ್ಲರ್ ಇತ್ತು. ಇವನು ಅಲ್ಲಿ ವಾಚ್ ಮ್ಯಾನ್ ಆಗಿದ್ದ. ನಾಲ್ಕೈದು ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆಪೋಲಿಸ್ ರೈಡ್ ಮಾಡಿದಾಗ, ಇವನನ್ನೂ ಅರೆಸ್ಟ್ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಇವನೇ `ಪಿಂಪ್’ ಅಂತೆ. ಜೈಲಿಂದವಾಪಾಸ್ ಬಂದ ಮೇಲೆ, ಒಂದೆರಡು ಸಲ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ಹತ್ತಿರ ಬಂದಿದ್ದ. ನಮ್ಮ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ನಲ್ಲಿ ಅವನ ಹಳೇಗಿರಾಕಿಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು. ಆಮೇಲೆ ಇವತ್ತೇ ನೋಡಿದ್ದು.’

ವಿನಯ್,ತುಂಬಾ ಸಂಭಾವಿತ ಹುಡುಗ. ಯಾವತ್ತೂ, ಯಾರ ಮೇಲೂ ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ಮಾತಾಡಿದವನಲ್ಲ. ಹಾಗೇ, ಮೊದಲ ಸಲ ನೋಡಿದಾಗಲೇನನಗೆ ಆ ಶನಿಸ್ವಾಮಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಕೆಟ್ಟ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಬಂದಿತ್ತು. ನಾವೂ ಹುಡುಗಿಯರನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆವು,ಆದರೆ ಅವನು ಹುಡುಗಿಯರ ಕಡೆ ಕಣ್ಣುಹಾಯಿಸುವ ರೀತಿ ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಸಾಮಿ ನನಗಿಂತ ಬಲವಾಗಿದ್ದ. ಏನೋಯಡವಟ್ಟು ಗಿರಾಕಿ ಅಂತ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ವಿನಯ್ ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ ಅನುಮಾನವೇ ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ.

ನಾನುಇಂಡಿಯನ್ ಎಕ್ಷ್ ಪ್ರೆಸ್ ಗೆ ಸೇರಿದ ಮೇಲೆ, ಕ್ರೈಂ ರಿಪೋರ್ಟಿಂಗ್ ಸಲುವಾಗಿ, ಊರಿಡೀ ಸುತ್ತುತ್ತಿರುತ್ತಿದ್ದೆ.. ಈ ಶನಿ ಸ್ವಾಮಿ ಆಗಾಗ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ. `ಕೈನೆಟಿಕ್ ಸ್ಪಾರ್ಕ್’ ಅನ್ನೋ ಡಬ್ಬಾ ಮೊಪೆಡ್ಮೇಲೆ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಕೆಲವುಸಲ, ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ ನಿಂದ ರಾಜಾಜಿನಗರಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿದ್ದ, ಇನ್ನೊಂದುಸಣ್ಣ ಶನಿಮಹಾತ್ಮ ಗೂಡಿನ ಹತ್ತಿರವೂ ಕೂತಿರುತ್ತಿದ್ದ. ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ ಬಿಟ್ಟು, ಅವನನ್ನು ಒಂದು ಹಳೇಫಿಯಟ್ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುವುದು ನೋಡಿದೆ. ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ದಿನ ಬಿಟ್ಟು, ಒಂದು ಕಂಟೆಸ್ಸಾ ಕಾರನ್ನುಓಡಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವುದನ್ನೂ ನೋಡಿದೆ. ಅವನನ್ನು ನೋಡಿದಾಗಲೆಲ್ಲ, ಯಾಕೋ ಕಿರಿಕಿರಿಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಒಂದಿನಪೋಲಿಸ್ ಕಮೀಷನರ್ ರೇವಣ್ಣಸಿದ್ದಯ್ಯರವರ ಕೊಠಡಿಗೆ ಹೋಗೋಣ ಅಂತ ಹೋದರೆ, ಹೊರಗಡೆ ಶನಿಸ್ವಾಮಿ ನಿಂತಿದ್ದ.ಏನಪ್ಪಾ ಇದೂ ಅನ್ಕೊಂಡು, ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಸೆಂಟ್ರಿ ಸೋಮುನ ಕೇಳಿದೆ: `ಸಾಹೇಬ್ರು ಬ್ಯುಸಿನಾ?’ ಅಂತ.

ಸೋಮುಉತ್ತರಿಸುವುದರೊಳಗೆ ಈ ಸ್ವಾಮಿ ಮಧ್ಯ ಬಾಯಿ ಹಾಕಿ: `ಬೇಗ ಹೇಳಪ್ಪಾ ಸಾಹೇಬರಿಗೇ… ಇವತ್ತು ನಿನ್ನ ಹಣೆಬರಹಚೆನ್ನಾಗಿದೆ, ಬುಧವಾರ ಬಂದಿದ್ದೀನಿ. ಶನಿವಾರ ಬಂದು, ನೀನು ಹೀಗೆ ಲೇಟ್ ಮಾಡಿದ್ದರೆ, ನನ್ನ ಮೇಲೆಶನಿ ಅವಾಹನೆಯಾಗಿ….’ ಅಂತ ಕೂಗಾಡೊಕೆ ಶುರು ಮಾಡ್ದ.

ನನಗೇನಾಯ್ತೋಏನೋ, `ಏನೋ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೆ? ಅವನ ಕೆಲ್ಸ ಮಾಡೋಕೆ ಬಿಡು. ಕಮಿಷನರ್ ಫ್ರೀ ಇದ್ರೆ ನಿನ್ನ ನೋಡ್ತಾರೆ,’ಅಂತ ಅವನ ಕಡೆ ನುಗ್ಗೇಬಿಟ್ಟೆ. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಕನ್ನಡ ಪ್ರಭದ ಅಶೋಕ್ ರಾಮ್ ನನ್ನ ಬೆನ್ನು ಹಿಡಿದು,`ಹೋಗಲಿ ಬಾ’ ಅಂದ. ಸರಿ, ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟೆವು.

`ಅಲ್ವೋ,ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ನಿನಗೇನಾಯ್ತೋ ಅವನ ಮೇಲೆ ಎಗರಾಡೋಕೆ?’ ಅಂದ ಅಶೋಕ.

`ನಿಂಗೊತ್ತಿಲ್ಲಕಣೋ… ಇವನೊಬ್ಬ ಪಿಂಪ್. ಹ್ಯಾಗೆ ಕಾನ್ಸ್ಟೇಬಲ್ ಗಳ ಮೇಲೆ ರೋಫ್ ಹಾಕ್ತಾನೆ ನೋಡು,’ ಅಂತ ಹೇಳಿ, ಆಸ್ವಾಮಿಯ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿದ್ದನೆಲ್ಲ ಹೇಳಿದೆ.

`ಸರಿಕಣೋ, ಅವನು ಪಿಂಪ್ ಆದರೆ ನಿನಗೇನೋ ಕಷ್ಟ? ಬೆಂಗಳೂರಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಜನ ಇದ್ದಾರೆ, ಎಲ್ಲಾರ ಮೇಲೆಎಗರಿ ಹೋಗ್ತೀಯಾ? ಅದು ನಿನ್ನ ಕೆಲಸ ಅಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ, ಅವನಿಗೆ ಏನಾದರೂ ಮಾಡ್ಬೇಕಾದರೆ ನಿನ್ನ ಹತ್ತಿರಏನಾದರೂ ಎವಿಡೆನ್ಸ್ ಇರಬೇಕು. ರೋಡಲ್ಲಿ ಕೂಗಾಡದಲ್ಲ,’ ಅಂದ.

ನನಗೂಸರಿ ಅನ್ನಿಸ್ತು. ಯಾಕೋ ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಸ್ತಿನೇ ರಿಯಾಕ್ಟ ಮಾಡ್ದೆ ಅಂತಾನೂ ಅನ್ನಿಸ್ತು. ಮಾರನೇ ದಿನ ಬಂದುಸೋಮುವನ್ನು ಆ ಶನಿಸ್ವಾಮಿ ಯಾಕೆ ಬಂದಿದ್ದ ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ. `ಯಾವುದೋ ಸೈಟ್ ವಿಷಯ… ಪೋಲಿಸ್ ಇವನಿಗೆಸಪೋರ್ಟ್ ಮಾಡಿಲ್ಲ ಅಂತ ಸಾಹೇಬರಿಗೆ ಹೇಳೋಕೆ ಬಂದಿದ್ದ,’ ಅಂತ ಹೇಳಿದ. ನಾನು ಆ ವಿಷಯ ಅಶೋಕ್ ಗೆ ಹೇಳ್ದೆ.

ಎರಡನೇದಿನ ಅಶೋಕ್ ಬಂದವನೇ, `ನಿನ್ನ ಫ್ರೆಂಡ್ ವಿಷಯ ಗೊತ್ತಾಯ್ತು ಕಣೋ,’ ಅಂದ.

ಯಾರೋಅದೂ? ಅಂತ ಕೇಳಿದರೆ, `ಅವನೇ ಕಣೋ, ಶನಿಸ್ವಾಮಿ. ಅವನು ಜಯನಗರದ 8ನೇ ಬ್ಲಾಕ್ ನಲ್ಲಿ ಯಾರದೋ ಸೈಟ್ಹೊಡೆಯೋಕೆ ನೋಡಿದ್ದಾನೆ. ಅವರು ಅವನ ಸೊಂಟ ಮುರಿಯೋ ಹಾಗೆ ಬಾರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಆ ಕಂಟೆಸ್ಸಾ ಕಾರ್ ವಿಷ್ಣುವರ್ಧನ್ದಂತೆ. ಯಾವುದೋ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿಸ್ತೀನಿ ಅಂತ ತಗೊಂಡು ಹೋದವನು, ವಾಪಾಸ್ ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲವಂತೆ,’ ಅಂತ ವಿಸ್ತಾರವಾದವರದಿ ಕೊಟ್ಟ.

`ಈಗೇನುಮಾಡೋಣ?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ. `ಸಧ್ಯಕ್ಕೆ ಕ್ರೈಂ ರಿಪೋರ್ಟ್ ಮಾಡೋಣ. ಸಮಯ ಬಂದಾಗ ನೋಡೋಣ,’ ಅಂತ ತಣ್ಣಗೆ ಹೇಳಿದ ಅಶೋಕ.

ಅದಾಗಿಸ್ವಲ್ಪ ದಿನಗಳನಂತರ, ಪದ್ಮನಾಭನಗರದ ಹತ್ತಿರ ಇರುವ ಅಶೋಕನ ಮನೆ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಮೆಟ್ಟಲು ಹತ್ತುವಾಗಸುಮ್ಮನೆ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತ ಕಾರಿನ ಕಡೆ ನೋಡಿದೆ. ಅನುಮಾನವೇ ಇಲ್ಲ… ಆ ಶನಿಸ್ವಾಮಿ ಓಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಫಿಯಟ್ಕಾರ್. `ಅಲ್ವೋ ಅಶೋಕ, ಆ ಕಾರ್ ಯಾಕೆ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದೆ?’ ಅಂತ ಕೇಳ್ದೆ.

`ಆಗಾಗನಿಂತಿರ್ತದೆ ಕಣೋ. ಆ ಮನೇಲಿ ಭಜನೆ ಎಲ್ಲಾ ಆಗ್ತಾ ಇರ್ತದೆ. ಯಾಕೆ? ಏನ್ಸಮಚಾರ?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದ.

`ಅದುಶನಿ ಸ್ವಾಮಿ ಕಾರ್ ಕಣೊ,’ ಅಂದೆ.

`ಓ…ಇದೇ ಕಾರಾ ಅವನ್ದು? ಕೆಲವು ಸಲ ಕಂಟೆಸ್ಸಾ ಕಾರ್ ಸಮೇತ ನಿಂತಿರ್ತದೆ. ಅದೇ ಇರ್ಬೇಕು ವಿಷ್ಣುವರ್ಧನ್ದು. ಅದೇನಾ ಭಜನೆ? ನೋಡೋಣ ತಾಳು,’ ಅಂದ.

ಒಂದೇವಾರದಲ್ಲಿ ಅಶೋಕ ಹೇಳಿದ: `ಆ ಸ್ವಾಮಿಯ ಎರಡೂ ಕಾರ್ ಸೀಝ್ ಆಗಿ ಜಯನಗರ ಪೋಲಿಸ್ ಸ್ಟೇಷನ್ ಹತ್ತಿರ ಇದೆ.’

ಆಗಿದ್ದಿಷ್ಟು.ಅಶೋಕ ಆ ಕಾರ್ ಬರುವುದನ್ನು ಕಾಯ್ದು, ಅದರಿಂದ ಸ್ವಾಮಿ ಇಳಿಯುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಧೃಡಪಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ.ಆಮೇಲೆ, ಬೆಂಗಳೂರು ದಕ್ಷಿಣ ಡಿ.ಸಿ.ಪಿ ಆಗಿದ್ದ ಸತ್ಯನಾರಾಯಣ ರಾವ್ ಅವರಿಗೆ ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ. ಅವರು ವಿಚಾರಿಸಿನೋಡಿದಾಗ, ಆ ಎರಡೂ ಕಾರುಗಳನ್ನು ಈ ಶನಿಸ್ವಾಮಿ ಪೂಜೆಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ತಂದು ವಾಪಾಸ್ ಕೊಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ.ಆ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ, ದೂರುಗಳೂ ದಾಖಲಾಗಿದ್ದವು. ಪೋಲಿಸರು, ಎರಡೂ ಕಾರುಗಳನ್ನು ಜಪ್ತಿ ಮಾಡಿದ್ದರು.

ಸತ್ಯನಾರಾಯಣರಾವ್ ಅವರಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ, `ಸರ್, ಆ ಕಂಟೆಸ್ಸಾ ಕಾರ್ ವಿಷ್ಣುವರ್ಧನ್ ದಾ? ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ. `ಅದೆಲ್ಲಾಯಾಕೆ ವಿನಯ್? ಕಂಪ್ಲೇಂಟ್ ಇತ್ತು, ಸೀಝ್ ಮಾಡಿದ್ದೇವೆ. ಅಷ್ಟು ಸಾಕು ಬಿಡಿ,’ ಅಂದರು.

ನನಗೇನೋಬಹಳ ಖುಶಿಯಾಗಿತ್ತು. ಕೆಟ್ಟ ಖುಶಿ ಅಂತಾರಲ್ಲ… ಹಾಗೆ. ಅಶೋಕ ಏನೋ ಈ ಸ್ವಾಮಿಗೆ ಒಂದು ದಾರಿ ತೋರಿಸಿದ್ದಾನೆ.ನಾನೂ ಏನಾದರೂ ಮಾಡಬೇಕು ಅಂತ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಹುಳ ಕೊರೆಯೋಕೆ ಶುರು ಆಯ್ತು.

ಆಗತಲೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇ ಕಸ್ತೂರಿ ರಂಗನ್. ಆಗ ತಾನೇ, ಬೆಂಗಳೂರು ಕಾರ್ಪೋರೇಶನ್ ನಲ್ಲಿ ಬಿ.ಎಮ್.ಟಿ.ಎಫ್.ಗೆವರ್ಗವಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದರು. ಸರಿ, ಅವರ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ, ಅದೂ ಇದೂ ಮಾತಾಡುತ್ತಾ, ಶನಿಸ್ವಾಮಿಯ ಕಥೆಗೆ ಒಗ್ಗರಣೆಸೇರಿಸಿ ಹೇಳಿದೆ.

ಸಮಾಧಾನವಾಗಿಕೇಳಿದ ಕಸ್ತೂರಿ ರಂಗನ್, `ಮತ್ತಿನ್ನೇನು ಮಾಡಿದ್ರು ಸ್ವಾಮಿಗಳು?’ ಅಂತ ನನ್ನನ್ನೇ ಕೇಳಿದರು. ನಿಜಹೇಳ್ಬೇಕು ಅಂದ್ರೆ, ನನ್ನ ಹತ್ರ ಈ ಕಥೆ ಬಿಟ್ಟರೆ ಏನೂ ಸರಕು ಇರಲಿಲ್ಲ. `ಅವನು ಕನಕಪುರದ ಹತ್ತಿರಒಂದು ದೇವಸ್ಥಾನ ಕಟ್ತಾನಂತೆ. 40 ಎಕರೆ ಜಾಗದಲ್ಲಿ. ಅದ್ಯಾರದ್ದೋ ಏನೋ?’ ಅಂದೆ.

`ಅದಿರಲಿ.ಆ ಶಾಸ್ತ್ರಿ ಬೇಕರಿ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಹೊಂಡ ಇದೆಯಲ್ಲ, ಅದೂ ಮತ್ತೆ ರೋಡಿನ ಆಚೆಕಡೆ ಇರುವ ಎರಡೆಕರೆಜಾಗಕ್ಕೆ ನಕಲಿ ಪೇಪರ್ ತಯಾರು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ. ಎಲ್ಲಾ ಸೇರಿದರೆ ಜಾಗ ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ಬೆಲೆ ಬಾಳುತ್ತೆ.ಜಾಗ ಕಾರ್ಪೋರೇಶನ್ ದು ಬೇರೆ. ಏನಾಗುತ್ತೋ ನೋಡೋಣ, ದೇವರಿಚ್ಚೆ,’ ಅಂತ ರಾಗವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು. ಕಸ್ತೂರಿ ರಂಗನ್ಅವರನ್ನು ಗೊತ್ತಿದ್ದ ನನಗೆ, ಇನ್ನು ಈ ಸ್ವಾಮಿಯ ಕಥೆ ಮುಗಿಯಿತು ಅಂತ ಗ್ಯಾರಂಟಿಯಾಯ್ತು.

ಅವತ್ತಿನಿಂದ,ದಿನಾ ಸಾಯಂಕಾಲ ಕಸ್ತೂರಿ ರಂಗನ್ ಅವರ ಆಫೀಸಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ, ಯಾವುದಾದರೂ ಡೆಮಾಲಿಷನ್ ಇದೆಯಾ ಅಂತಕೇಳೋಕೆ ಶುರು ಮಾಡ್ದೆ. ಎರಡು ವಾರವಾಗಿರಬಹುದು, ಅಲ್ಲಿನ ಟೆಲಿಫೋನ್ ಆಪರೇಟರ್ ಗೆ ಏನೋ ಸಂಶಯ ಬಂತು.ಯಾವತ್ತೂ, ಯಾವ ವರದಿಗಾರರೂ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡೋದಿಲ್ಲ. ಇವನ್ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ದಿನಾ ಮಾಡ್ತಾ ಇರ್ತಾನೆಅಂತ. ಒಂದಿನ ಕೇಳೇಬಿಟ್ಟ: `ಸರ್, ಏನಾದರೂ ವಿಷಯ ಇತ್ತಾ. ದಿನಾ ಡಿಮಾಲಿಷನ್ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳ್ತೀರಲ್ಲಾ,’ಅಂತ.

ಸ್ವಲ್ಪಅನುಮಾನಿಸುತ್ತಲೇ: `ಅಲ್ಲಾ, ಸಾಹೇಬರು ಹೇಳ್ತಾ ಇದ್ದರು. ಆ ಬನಶಂಕರಿ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಹತ್ತಿರ ಏನೋ ನಕಲಿ ದಾಖಲೆ ಸೃಷ್ಟಿಮಾಡಿದ್ದಾರೆಅಂತ…. ಅದಕ್ಕೇ ಕೇಳ್ತಿದ್ದೆ,’ ಅಂದೆ.

`ಆಶನಿಸ್ವಾಮಿದಾ… ಅಲ್ಲಾ ಸರ್, ಈ ಸಾಹೇಬ್ರು ಮಾಡೋ ಕೆಲ್ಸಕ್ಕೆ, ನಾವು ಜೀವ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಕೊಂಡು ತಿರುಗಬೇಕುಅಷ್ಟೆ. ಆ ಸ್ವಾಮಿ ಏನೋ ನಕಲಿ ದಾಖಲೆ ತಯಾರು ಮಾಡಿದ್ನಂತೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಶನಿ ದೇವಸ್ಥಾನನೇ ತಗೊಂಡು ಬಂದುನಮ್ಮ ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಇಡೋದಾ? ಮೊದಲೇ ದಿನಾ ಪೂಜೆ ನೆಡಿತ್ತಿದ್ದ ದೇವಸ್ಥಾನ. ಆಫೀಸಿನೊಳಗೆ ಬರುವಾಗ ಆಕಡೆ ತಿರುಗಿ ನೋಡೋಕೇ ಹೆದರಿದೆ ಆಗುತ್ತೆ,’ ಅಂದ.

`ಯಾಕ್ರೀ?ಏನಾಯ್ತು?’ ಅಂದೆ.

`ಹೋದವಾರ ಸಾಹೇಬ್ರು ನಮ್ಮನೆಲ್ಲ ಕರ್ಕೊಂಡು ಬನಶಂಕರಿಗೆ ಹೋದ್ರು. ಅಲ್ಲಿ ನಕಲಿ ದಾಖಲೆ ತಯಾರು ಮಾಡಿದ ಜಾಗನೆಲ್ಲನೋಡಿದ್ವಿ. ಅಲ್ಲೇನೂ ಕಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಾನೂ ಕಾರ್ಪೋರೇಶನ್ ಜಾಗ ಅಂತ ಬೋರ್ಡ್ ಹಾಕಿ ವಾಪಾಸ್ ಬರುವಾಗ,ಅಲ್ಲೋಂದು ಶನಿದೇವರ ಗುಡಿ ಇತ್ತು. ಆ ಶನಿದೇವರ ಗುಡಿಯ ಪೂಜಾರಿನೇ ನಕಲಿ ದಾಖಲೆ ತಯಾರು ಮಾಡಿದ್ದಂತೆ.ಹಾಗಂತ, ಆ ದೇವಸ್ಥಾನವನ್ನೇ ಎತ್ತಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದು, ನಮ್ಮ ಆಫೀಸಿನ ಹಿಂದುಗಡೆ ಇಡೋದಾ? ಸಾಹೇಬ್ರಿಗೇನೋದೇವರ ಬಗ್ಗೆ ಹೆದರಿಕೆ ಇಲ್ಲ. ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ, ಆ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಗುಡಿಯನ್ನು ನಮ್ಮ ಕೈಲೇ ಎತ್ತಿಸಿದರು.ನಮ್ಮ ಕಥೆ ಹೇಳಿ ಈಗ, ಎಲ್ಲಾದರೂ ಹೋಗಿ ಹರಕೆ ಕಟ್ಕೋಬೇಕು ಅಷ್ಟೆ’ ಅಂತ ಗೋಳಾಡಿದ.

ನನಗಂತೂಕುಣಿದಾಡುವಷ್ಟು ಖುಶಿಯಾಯ್ತು. ಮೊದಲೇ ಕಸ್ತೂರಿ ರಂಗನ್ ಮೇಲೆ ನನಗೆ ಅಭಿಮಾನ.. ಅದು ಹತ್ತು ಪಾಲುಹೆಚ್ಚಾಯ್ತು. `ಬಡ್ಡಿಮಗಂಗೆ ಹಾಗೇ ಆಗಬೇಕು’ ಅಂತ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಶಪಿಸಿದೆ.

ಆಗ, ಇಂಡಿನ್ ಎಕ್ಸಪ್ರೆಸ್ ಗೆ ನಚ್ಚಿ ಮುಖ್ಯ ವರದಿಗಾರರಾಗಿದ್ದರು. ಏನಾದರೂ ಸುದ್ದಿ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಇದ್ದಾಗ, ಎದುರು ಸಿಕ್ಕಿದವರನ್ನು`ಹೋಗಿ ನೋಡ್ಕೊಂಡು ಬಾ’ ಅಂತಿದ್ರು. ಹಾಗಾಗಿ, ಒಂದೆರಡು ಬಾರಿ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿದ್ದ ಜೆ ಎಚ್ ಪಟೇಲರಹಿಂದೆ ನಾನು ತಿರುಗಬೇಕಾಗಿತ್ತು. `ಅವರೇನು ಹೇಳ್ತಾರೆ ಕೇಳ್ಕೊಂಡು ಬಂದು ಬರಿ. ನಾನು ಕಾಪಿ ಸರಿ ಮಾಡಿಕೊಡ್ತೀನಿ’ಅಂತ ಹೇಳ್ತಿದ್ರು. ನಾನಂತೂ, ಬೇಕಾದ್ದು, ಬೇಡದಿದ್ದದ್ದು ಎಲ್ಲಾ ಬರೆದಿಟ್ಟು, ಅವರ ತಲೆ ಹಾಳು ಮಾಡ್ತಿದ್ದೆ.

ಅದರಿಂದನಚ್ಚಿಗೆಷ್ಟು ಪ್ರಯೋಜನವಾಯ್ತೋ ನಂಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ನನಗಂತೂ, ಪಟೇಲರ ಮಾಧ್ಯಮ ಸಲಹೆಗಾರರಾದ ಶಂಕರಲಿಂಗಪ್ಪನವರಪರಿಚಯವಾಯ್ತು. ತುಂಬಾ ಸಂಭಾವಿತರಾದ ಶಂಕರಲಿಂಗಪ್ಪನವರಿಗೆ, ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಕೆಲವರ ಪರಿಚಯವಿದ್ದಕಾರಣ, ನನ್ನನ್ನು ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ಮಾತನಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾನು ಅವರ ಹತ್ತಿರ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚು ಅನ್ನಿಸುವಷ್ಟುಸಲಿಗೆ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಯಾವಾಗಲೂ ಸಮಾಧಾನದಿಂದಿರುತ್ತಿದ್ದ ಶಂಕರಲಿಂಗಪ್ಪ, ನನ್ನ ಹುಚ್ಚು ಮತ್ತುಪೆದ್ದು ಮಾತುಗಳನ್ನು ನಗುತ್ತಲೇ ಸಹಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು.

ಒಂದಿನ,ವಿಧಾನಸೌಧದ ಹತ್ತಿರ ಶಂಕರಲಿಂಗಪ್ಪನವರು ಆ ಶನಿಸ್ವಾಮಿಯ ಹತ್ತಿರ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ನೋಡಿದೆ.ಸ್ವಾಮಿ ಆಕಡೆ ಹೋದಕೂಡಲೇ, ಶಂಕರಲಿಂಗಪ್ಪನವರ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ, `ಏನು ಸಮಾಚಾರ? ಏನಂತೆ ಆ ಸ್ವಾಮಿದೂ?’ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ.

`ಏನೋಪಾಪ, ಪೋಲಿಸರು ತುಂಬಾ ತೊಂದರೆ ಕೊಡ್ತಾರಂತೆ. ಸಾಹೇಬರನ್ನು ನೋಡಬೇಕಂತೆ…ಮಾತಾಡ್ತಾ ಇದ್ದ್ರು’ ಅಂದರು.

`ರೀ,ಅವನು ಪಿಂಪ್ ಕಣ್ರೀ. ಎಲ್ಲಾದರೂ ನಿಮ್ಮ ಸಾಹೇಬರಿಗೆ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಸ್ಬೇಕಲ್ಲಾ…. ನಿಮ್ಮನ್ನ ಸುಮ್ಮನೆಬಿಡಲ್ಲ,’ ಅಂದೆ.

`ಹೋಗ್ಲಿಬಿಡೋ.. ಅವ್ರೂ ಬದುಕಬೇಕು. ಏನೋ ಕಷ್ಟ ಹೇಳ್ಕೊಂಡಾಗ ಹ್ಯಾಗೆ ಸುಮ್ಮನಾಗೋದು? ಏನೋ ಕೈಲಾದ ಸಹಾಯ ಮಾಡ್ಬೇಕು,’ಅಂದರು. ನಾನೇನೋ ಹೇಳಲು ಹೊರಟೆ. ಆದರೆ ಬೇರೆ ಯಾರೋ ಬಂದಿದ್ದರಿಂದ ಸುಮ್ಮನಾದೆ.

ಒಂದೆರೆಡುವಾರದಲ್ಲಿ, ನಚ್ಚಿ ಮತ್ತೆ ನನ್ನನ್ನು ಪಟೇಲರ ಮನೆಗೆ ಓಡಿಸಿದರು. ಏನೋ ರಾಜಕೀಯ ಬೆಳವಣಿಗೆ, ಪಟೇಲರುಏನು ಹೇಳ್ತಾರೆ ಅಂತ ಕೇಳ್ಕೊಂಡು ಬಾ ಅಂದರು. ಒಂದೆರೆಡು ಬೇರೆ ಪತ್ರಿಕೆಗಳ ವರದಿಗಾರರೂ ಇದ್ದರು. ಪಟೇಲರುಯಾಕೋ ಮುಂದಿನ ಬಾಗಿಲ ಬದಲು, ಮನೆಯ ಬದಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಬಾಗಿಲಿಂದ ಹೊರಟರು. ನಾವೆಲ್ಲಾ ಪಕ್ಕದ ಬಾಗಿಲಿನ ಹತ್ತಿರ ಓಡುವುದರೊಳಗೆ, ಪಟೇಲರು ಕಾರಿನೊಳಗೆ ಕೂತಾಗಿತ್ತು. ನಾವು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದಾಗ ಪಟೇಲರು, ವಾಪಾಸ್ ಬಂದು ಮಾತಾಡ್ತೀನಿ ಅಂದರು.
ನಾವು ತಿರುಗುವುದರೊಳಗೆ ಹಿಂದಿನಿಂದ ಶಂಕರಲಿಂಗಪ್ಪನವರ ಧ್ವನಿ ಬಂತು: `ಸರ್, ಸ್ವಾಮೀಜಿ ನಿಮ್ಮ ಹತ್ತಿರ ಮಾತಾಡಬೇಕಂತೆ.'
ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದರೆ, ಶಂಕರಲಿಂಗಪ್ಪನವರ ಪಕ್ಕ ನಿಂತಿದ್ದ.. `ಶನಿಸ್ವಾಮಿ'.
`ಏನಂತೆ?' ಅಂದರು ಪಟೇಲರು.
`ನಾನು ಶನಿಪುತ್ರ... ಶನಿಮಹಾಸ್ವಾಮಿ' ಅಂದ ಸ್ವಾಮೀಜಿ.

ಪಟೇಲರಿಗೆಸರಿಯಾಗಿ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ ಅಂತ ಕಾಣುತ್ತೆ. `ಏನಾಯ್ತು?’ ಅಂದರು.

`ನಾನು…ಶನಿಯ ಮಗ.. ಶನಿಪುತ್ರ ಮಹಾಸ್ವಾಮಿ,’ ಅಂತ ಎದೆ ಉಬ್ಬಿಸಿ ಹೇಳಿದ.

`ಸರಿ,ನಿಮ್ಮ ತಂದೆಯವರನ್ನು ಕೇಳಿದೆ ಅಂತ ಹೇಳಿ,’ ಅಂದ ಪಟೇಲರು, ಕಾರ್ ಡ್ರೈವರ್ ಬೆನ್ನು ಮುಟ್ಟಿದರು. ಕಾರುಬುರ್ರನೆ ಮುಂದೆ ಹೋಯ್ತು. ಎಲ್ಲರೂ ಘೊಳ್ಳನೆ ನಕ್ಕರು. ನಾನೂ ಹೊಟ್ಟೆ ಹಿಡ್ಕೊಂಡು ಶನಿಸ್ವಾಮಿಯ ಕಡೆನೋಡಿದೆ. ಅವನು ಪೆಚ್ಚಾಗಿ ಶಂಕರಲಿಂಗಪ್ಪನವರ ಮುಖ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ. ಶಂಕರಲಿಂಗಪ್ಪನವರು ನಗು ತಡೆಯಲುಎಲ್ಲೋ ನೋಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ನಟಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಮತ್ತೆ ಶನಿಸ್ವಾಮಿಯ ಕಡೆ ನೋಡುವಾಗ, ಅವನು ಏನೋ ಗೊಣಗುತ್ತ,ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಗಡೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ.

`ಹೇಳಿದ್ರೆಕೇಳ್ತೀರಾ… ಹಾಗೇ ಆಗಬೇಕು ನಿಮಗೆ,’ ಅಂತ ಶಂಕರಲಿಂಗಪ್ಪನವರಿಗೆ ಹೇಳ್ದೆ.

`ಸರಿಬಿಡೋ ಮಾರಾಯಾ… ನಿಂದೊಳ್ಳೆ ಕಥೆ ಆಯ್ತಲ್ಲಾ. ಸಾಹೇಬ್ರನ್ನ ಮೀಟ್ ಮಾಡ್ಸೋಕೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಹೇಳಿದ್ರು,ನಾನು ಮಾಡಿಸ್ದೆ ಅಷ್ಟೆ,’ ಅಂತ ನಗ್ತಾನೇ ಹೇಳಿದ್ರು. ಎಷ್ಟೋ ದಿನಗಳವರೆಗೆ, ಈ ವಿಷಯ ತೆಗೆದು ಶಂಕರಲಿಂಗಪ್ಪನವರಿಗೆತಮಾಷೆ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೆ.

ಅದಾದಮೇಲೂ ಶನಿಸ್ವಾಮಿಯನ್ನು ಎಷ್ಟೋ ಸಲ ಕಮೀಷನರ್ ಆಫೀಸು, ವಿಧಾನಸೌಧದ ಹತ್ತಿರ ನೋಡಿದ್ದೇನೆ. ದೇಹವೆಲ್ಲಇಳಿದುಹೋಗಿತ್ತು. ಕೈಕಾಲು ಸಣ್ಣ, ಹೊಟ್ಟೆ ಡುಮ್ಮ ಅನ್ನುವ ಹಾಗೆ ಆಗಿಹೋಗಿದ್ದ. ನೆಡೆಯುವಾಗಲೂ ಅಷ್ಟೆ,ಕಾಲನ್ನು ದೂರವಾಗಿ ಅಡ್ಡಗಾಲು ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದ. ಕಾಯಿಲೆಯವನ ತರಹ ಕಾಣ್ತಿದ್ದ. `ಯಾರೋ ಸೊಂಟ ಮುರಿದಿರಬೇಕು, ಇಲ್ಲವೇ,ಯಾವುದೋ ಕಾಯಿಲೆ ಹತ್ತಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ,’ ಅಂದ್ಕೊಂಡು ಸುಮ್ಮನಾದೆ. ಬರುಬರುತ್ತಾ, ಅವನು ಸಿಗುವುದೂಕಮ್ಮಿಯಾಯ್ತು.

ಆಗೆಲ್ಲಾ,ವಿಧಾನಸೌಧದೊಳಗೆ ಕಾವಿಧಾರಿಗಳು ಬರುವುದು ಕಡಿಮೆಯಿತ್ತು. ಈಗ ತುಂಬಾ ಜನ ಸಿಕ್ತಾರೆ. ಕಾವಿಬಟ್ಟೆ ಕಂಡಾಗಲೆಲ್ಲಾನನ್ನ ಕಣ್ಣು ಸುಮ್ಮನೆ ಹುಡುಕುತ್ತೆ: `ಆ ಉದ್ದವಾದ ಟೋಪಿ’

ಮಾಕೋನಹಳ್ಳಿವಿನಯ್ ಮಾಧವ್